فیلم The Rule of Jenny Pen 2024 –

نمی‌توانم بگویم چقدر خوشحالم که این فیلم در سینمای محلی ما اکران شد. فکر می‌کردم باید منتظر بمانم و آن را کرایه کنم. اما بعد از اینکه از سینما بیرون می‌آیید و به آنچه که تماشا کردید فکر می‌کنید، به شدت تحت تأثیر قرار خواهید گرفت. مدتی بود که فیلمی ندیده بودم که به یک اندازه، افسرده‌کننده، زشت، شریر و به طرز شیطانی خنده‌دار باشد....

نمی‌توانم بگویم چقدر خوشحالم که این فیلم در سینمای محلی ما اکران شد. فکر می‌کردم باید منتظر بمانم و آن را کرایه کنم. اما بعد از اینکه از سینما بیرون می‌آیید و به آنچه که تماشا کردید فکر می‌کنید، به شدت تحت تأثیر قرار خواهید گرفت. مدتی بود که فیلمی ندیده بودم که به یک اندازه، افسرده‌کننده، زشت، شریر و به طرز شیطانی خنده‌دار باشد. خوشبختانه، جیمز آشفرافت توانسته است دو اسطوره را در کنار هم بیاورد: جفری راش و جان لیتگاو. نتیجه، یکی از فیلم‌های ترسناک موردعلاقه سال است. تجربه تماشای فیلمی که سازندگان آن هیچ دیدگاه روشنی درباره آنچه می‌خواهند بگویند ندارند، بسیار ناامیدکننده است. متأسفانه، این وضعیت در مورد این فیلم دوم از نویسنده-کارگردان جیمز آشفرافت صدق می‌کند. زمانی که یک قاضی مورد احترام (جفری راش) دچار سکته مغزی می‌شود، او را به خانه توانبخشی که به نظر می‌رسد بدترین مدیریت را در نیوزیلند دارد منتقل می‌کنند تا تحت درمان قرار گیرد. اما او در آنجا، مانند بسیاری از ساکنان دیگر، هدف تمسخر و آزار یکی از بیماران (جان لیتگاو) قرار می‌گیرد؛ فردی که دچار جنون دمانس است و با یک عروسک دست‌ساز که آن را جنی پن می‌نامد، آنها را تهدید می‌کند. زمانی که قاضی اعتراض می‌کند، به سرعت نادیده گرفته می‌شود و کارکنان بی‌خبر او را توهمی می‌خوانند، که این جنبه از داستان کاملاً غیرقابل باور است و اعتبار آنچه داستان باید نمایان کند را تضعیف می‌کند. این وضعیت با داستانی سردرگم که به نظر می‌رسد بین ارائه یک روایت مستقیم از آزار سالمندان و این احتمال که قاضی در واقع از توهمات داخلی خود رنج می‌برد، نوسان می‌کند، بدتر می‌شود. این نوع ابهام عمدی ممکن بود بهتر عمل کند اگر به صورت ماهرانه‌تری به کار گرفته می‌شد، اما در حال حاضر، این عدم قطعیت هرگز به درستی توسعه نیافته است. و با پیشرفت فیلم، به تدریج غیرقابل باورتر و ناهماهنگ‌تر می‌شود و بینندگان را در این فکر می‌گذارد که واقعاً چه چیزی در حال وقوع است. افزون بر این، این فیلم به طرز خنده‌داری به عنوان یک فیلم ترسناک تبلیغ شده است، اما به‌طور کلی هیچ چیز ترسناکی در آن وجود ندارد؛ بلکه به دنیای یک تریلر روان‌شناختی معمولی (هرچند عمدتاً بی‌هدف و غیرجذاب) می‌افتد. به اعتبار فیلم، برخی لحظات کمدی تند و تیز در قالب دیالوگ‌های زبده (اکثراً توسط راش) گنجانده شده است و دو بازیگر اصلی به شدت تلاش می‌کنند تا این آشفتگی سینمایی را به چیزی قابل احترام‌تر تبدیل کنند. اما حتی استعدادهای قابل توجه آنها – بدون شک انتخابی به منظور افزودن مقداری کلاس به تولیدی که شایسته‌اش نیست – برای نجات این پروژه به طور وحشتناکی نپخته کافی نیست. لطفاً، به خودتان لطف کنید و وقت یا پولتان را برای این فیلم هدر ندهید.