فیلم The Black Rose 1950

این دقیقاً از آن فیلم‌هایی است که من دوست دارم: ماجرایی قدیمی به سبک رابین‌هود با اجرای خوب Tyrone Power در نقش خوش‌تیپ «والتر آو گرنی». او با سلسله‌مراتب جدید نورمن‌ها در انگلستان به مشکل برمی‌خورد و همراه دوست کماندار ماهرش «تریس» (Jack Hawkins) به خدمت جنگجوی قدرتمندی به نام «بایان» درمی‌آید — که Orson Welles اجرای اغراق‌آمیز اما دل‌نشینی از او دارد — و...

این دقیقاً از آن فیلم‌هایی است که من دوست دارم: ماجرایی قدیمی به سبک رابین‌هود با اجرای خوب Tyrone Power در نقش خوش‌تیپ «والتر آو گرنی». او با سلسله‌مراتب جدید نورمن‌ها در انگلستان به مشکل برمی‌خورد و همراه دوست کماندار ماهرش «تریس» (Jack Hawkins) به خدمت جنگجوی قدرتمندی به نام «بایان» درمی‌آید — که Orson Welles اجرای اغراق‌آمیز اما دل‌نشینی از او دارد — و هر سه به ماجراهایی می‌پردازند که آن‌ها را به دربار پرزرق‌وبرق کوبلای خان می‌کشاند، جایی که امید دارند ثروت‌اندوزی کنند. فیلم چندان اثر برجسته‌ای نیست؛ داستانش تلفیقی از کلی قصه‌های دیگر است، اما گروه بازیگران به‌وضوح از ایفای نقش لذت می‌برند و آن حس خوشایند به بیننده هم منتقل می‌شود. فیلم سرشار از دسیسه است، تیرها مدام سوت می‌کشند و یک کشش عاشقانه ملایم میان «مریم» (Cécile Aubry) هم ریتم فیلم را حفظ می‌کند. فیلم بسیار طولانی است — گاهی شبیه مجموعه‌ای از اپیزودها به نظر می‌رسد — اما شیمی سرگرم‌کننده‌ای میان Power و Hawkins وجود دارد و بازیگران مکمل شناخته‌شده‌ای هم هستند که فضای ماجراجویانه را زنده نگه می‌دارند. هنری هاتاوی موفق می‌شود همه را در یک مسیر قرار دهد؛ حاصل، نمایشی رنگارنگ و شاد از دل تاریخ انگلستان است با طراحی لباس‌هایی که برنده اسکار شده‌اند و موسیقی شاد ریچارد آدینسل. اگرچه فیلم درهم و تا حدی برگرفته از آثار دیگر است، اما من از آن لذت بردم.