فیلم Waterloo 1970

فیلم «واترلو» در حالی که از نظر تکنیکی قابل تحسین است، احساس عاطفی دوری را منتقل می‌کند. بوندارتچوک و فیلمبردار آرماندو نانوزی هرگز تأثیر نقاشی‌های ناپلئونی را بر زبان بصری فیلم پنهان نمی‌کنند، اما در واقع «واترلو» به یک قطعه تاریخ تبدیل می‌شود که از فاصله زمان روایت می‌شود. هرچند برقراری ارتباط عاطفی با آن دشوار است، اما «واترلو» هنوز هم یک تولید چشمگیر است،...

فیلم «واترلو» در حالی که از نظر تکنیکی قابل تحسین است، احساس عاطفی دوری را منتقل می‌کند. بوندارتچوک و فیلمبردار آرماندو نانوزی هرگز تأثیر نقاشی‌های ناپلئونی را بر زبان بصری فیلم پنهان نمی‌کنند، اما در واقع «واترلو» به یک قطعه تاریخ تبدیل می‌شود که از فاصله زمان روایت می‌شود. هرچند برقراری ارتباط عاطفی با آن دشوار است، اما «واترلو» هنوز هم یک تولید چشمگیر است، به ویژه به عنوان نمونه‌ای از توانایی شگفت‌انگیز سرگئی بوندارتچوک در تعادل بین دنیای درونی شخصیت‌هایش و هراس روحانی جنگ با نهایت بیان حماسی در سینما. به همین دلایل، «واترلو» قطعاً فیلمی است که شایسته توجه است. بوندارتچوک باید به خاطر تلاش فوق‌العاده‌اش در بازآفرینی صد روز از کمپین ناپلئون پس از فرار او از تبعید در البا در سال ۱۸۱۵ مورد تحسین قرار گیرد. رود استایگر به خوبی در نقش امپراتور جنون‌آمیز و باهوش فرانسه انتخاب شده است؛ مردی که تقریباً قاره اروپا را تسخیر کرد، با وجود اتحاد جامع علیه او - و در نهایت به دست دشمنش، دوک ولینگتون (کریستوفر پلامر) به شکست می‌انجامد. تلاش قابل توجهی برای طراحی و ارائه این فیلم بزرگ انجام شده است - از مکان‌های مجلل، لباس‌ها و یونیفورم‌های پیچیده گرفته تا صحنه‌های نبرد که به واقعیت نزدیک است. استایگر امپراتور را به شکلی شخصیت‌محور و شخصی به تصویر می‌کشد؛ او پر از خودشیفتگی است اما همچنین تصویری از آنچه که این مرد بزرگ را به حرکت درآورده نیز ارائه می‌دهد. با توجه به اینکه درباره ولینگتون بیشتر مطالعه کرده‌ام (من یک بریتانیایی هستم)، از تصویر کمی مغرورانه و تقریباً زننده دوک «گرند اولد» توسط پلامر کمی ناامید شدم. او به خوبی نقش را ایفا کرد، اما به طرز عجیبی تلاش‌هایش همیشه در صحنه تحت‌الشعاع قرار می‌گرفت - حتی از حضور کوتاه جک هاوکینز و ویرجینیا مک‌کنا، و حتی یک بچه‌خوک جیغ‌کش. با این حال، این فیلمی درباره یک نبرد است و صحنه‌های اکشن فوق‌العاده‌ای دارد. آن‌ها واقعی به نظر می‌رسند و هیچ گونه همدردی برای سربازانی که تنها به عنوان گوشت دم توپ به میدان می‌رفتند و در گل و لای می‌افتادند، ایجاد نمی‌کنند. روایت فیلم نسبتاً منسجم است؛ ما با انحرافات عاشقانه یا دیگر انحرافات بی‌معنا حواس‌مان پرت نمی‌شود و وقتی که داستان به جریان می‌افتد، به تصویر مؤثری از یک آتش‌سوزی نسبتاً وحشتناک که تاریخ (حداقل برای برندگان) موفق به پاک‌سازی آن شده، تبدیل می‌شود. فیلم کمی طولانی است و می‌توانستیم از مقدمه کمتری بهره‌مند شویم، اما زمانی که داستان به پیش می‌رود، تلاش قانع‌کننده‌ای از استایگر ارائه می‌دهد و تماشای آن به عنوان نمونه‌ای از سینمای حماسی بزرگ قبل از تسلط کامپیوتر بر نقش‌های اضافی، دکورها و داستان، ارزشمند است.