فیلم The 7th Voyage of Sinbad 1958

دینامیکِ پویا کاپیتان سینباد و خدمه‌اش به جزیرهٔ کولوسا می‌رسند و مورد حملهٔ یک سیکلوپس قرار می‌گیرند. با کمک جادوگری به نام سوکوراه و چراغ جادویی‌اش، موفق می‌شوند جان سالم به در ببرند، اما چراغ که جنِ کمک‌کننده‌ای در خود دارد در دست سیکلوپس باقی می‌ماند. در بغداد، سوکوراه تلاش می‌کند گروهی گرد آورد تا چراغ را از کولوسا بازستاند، اما حکام بغداد اجازهٔ چنین کاری...

دینامیکِ پویا کاپیتان سینباد و خدمه‌اش به جزیرهٔ کولوسا می‌رسند و مورد حملهٔ یک سیکلوپس قرار می‌گیرند. با کمک جادوگری به نام سوکوراه و چراغ جادویی‌اش، موفق می‌شوند جان سالم به در ببرند، اما چراغ که جنِ کمک‌کننده‌ای در خود دارد در دست سیکلوپس باقی می‌ماند. در بغداد، سوکوراه تلاش می‌کند گروهی گرد آورد تا چراغ را از کولوسا بازستاند، اما حکام بغداد اجازهٔ چنین کاری را نمی‌دهند. وقتی شعبده‌هایش اثری نمی‌کند، سوکوراه شاهزادهٔ بغداد را به اندازهٔ یک دست کوچک می‌کند و زیرکی می‌کند که فردا او را به حالت عادی بازگرداند — مشکل این است که مواد لازم برای معالجه روی کولوسا قرار دارند. پس سینباد و مردانش، همراه با آن جادوگر بدلی، عازم ماجراجویی‌ای پرخطر می‌شوند. رِی هری‌هاوزن، استاد استاپ‌موشن، در نخستین فیلم رنگی‌اش به افسانهٔ سینباد ملحق می‌شود و همراه با کارگردان نیتن جِوران، شخصیتِ ملوانِ تجاریِ داستان را به قهرمانی جذاب تبدیل می‌کنند؛ قهرمانی که برای کودکان و بزرگسالان هر دو جنس قابل همدلی است. بصری فیلم لذتبخش است: سینبادِ جذاب (با بازی کر وین متیوز) در مبارزه با سیکلوپس، روک‌ها، اسکلت‌های هری‌هاوزن و حتی اژدهای آتش‌فشان میدان‌داری می‌کند. جنِ چراغ، شاهزاده‌خانم (کاترین گرنت) و جادوگر شرور و عمیقاً هراس‌انگیز (تورن تاچر) همگی به شادی خالص فیلم می‌افزایند. عده‌ای ممکن است خطّ اتصال بین فیلم زنده و موجودات شگفت‌انگیز هری‌هاوزن را ببینند، اما نادیده گرفتن دقت هنری و نبوغِ ارائه‌شده در اینجا تا حدی تأسف‌بار و خام است. موسیقی چابک و مرموز برنارد هرمان نیز به لذت شنیداری فیلم می‌افزاید. اگر بودجهٔ تولید را در نظر بگیریم، فیلم کیفیت ساخت بالایی دارد و همراه با دو دنباله‌اش هنوز هم برای کسانی که عصر قبل از تسلط کامپیوترها بر جلوه‌های جادویی را به یاد دارند، لذتبخش است. بازی‌های زوجِ عاشقانه گاهی کمی خشک به نظر می‌رسد و فیلمنامه چندان چشمگیر نیست، اما هنر دست‌سازِ استاپ‌موشنِ هری‌هاوزن و ریتم تندِ روایتِ نیتن جُران، ضعف‌ها را تا حد زیادی پنهان می‌کند. فیلمی مفرح در ژانر ماجراجویی و شمشیر و سینه‌چاکی—یک نمونهٔ خوب و ارزشمند برای نود دقیقه سرگرمی. امتیاز: 8/10