فیلم Dragonwyck 1946

اعتقاد دارم به خودم و تنها به خودم پاسخ‌گو هستم! من بر اساس شعارهای چاپ‌شده مثل دستور مصرف روی جعبه دارو زندگی نخواهم کرد! «دراگون‌وایک» را جوزف ال. مانکیویچ کارگردانی کرده و او فیلمنامه را براساس رمان آنیا ستون اقتباس کرده است. در این فیلم وینسنت پرایس، جین تیرنی، والتر هستون، گلن لنگان، آن ریوری، جسیکا تندی و اسپرینگ بایینگتون بازی دارند. موسیقی اثر از آلفرد...

اعتقاد دارم به خودم و تنها به خودم پاسخ‌گو هستم! من بر اساس شعارهای چاپ‌شده مثل دستور مصرف روی جعبه دارو زندگی نخواهم کرد! «دراگون‌وایک» را جوزف ال. مانکیویچ کارگردانی کرده و او فیلمنامه را براساس رمان آنیا ستون اقتباس کرده است. در این فیلم وینسنت پرایس، جین تیرنی، والتر هستون، گلن لنگان، آن ریوری، جسیکا تندی و اسپرینگ بایینگتون بازی دارند. موسیقی اثر از آلفرد نیومن و فیلم‌برداری از آرتور سی. میلر است. میراندا ولز (تیرنی)، دختر یک کشاورز کنتیکت، توسط پسرعموِ اشرافی و صاحب‌زمین، نیکلاس ون رین (پرایس)، به‌عنوان معلم کودک در خانهٔ مجلل او در درهٔ هادسون دعوت می‌شود. در ابتدا او این فرصت را یک گام رو به جلو در زندگی می‌پندارد، اما کم‌کم درمی‌یابد که نیکلاس و عمارت دراگون‌وایک رازهای تاریکی دارند. قلمروی ریش‌آبی و «ربکا» در این تریلر گوتیک خوش‌ساخت به زیبایی درهم می‌آمیزد. بر آن جنبهٔ وهم‌آلود لازم تاکید شده، فضای تاریخی فیلم قوی است و پرایس اجرای شگفت‌انگیز و ترسناکی از ون رینِ دردمند ارائه می‌دهد. در سطوح روایی هم موضوعات دیگری فراتر از داستان اصلی «عشق دیوانه‌وار و رازهای تاریک» مطرح‌اند؛ از جمله تأملاتی دربارهٔ ایمان و ساختار طبقاتی، و سیستم مالکیت زمینِ پاترون به‌عنوان زمینه‌ای تاریخی بسیار جالب عمل می‌کند. حضور نظارت‌های PCA باعث شده جنبه‌های تندترِ داستان (مانند مصرف مواد و مسمومیت) با ابهام نشان داده شوند، اما مخاطب پی می‌برد چه می‌گذرد و فیلم از این بابت آسیبی نمی‌بیند. در آغاز کار فیلم کمی دیر به اوج می‌رسد تا درام جا بیفتد، و اشاره‌های پراکندهٔ ماورائی نوید می‌دهند که می‌شد فیلمی بهتر هم ساخت؛ با این حال این اثر به‌راحتی به علاقه‌مندان تریلرهای گوتیک و خصوصاً طرفداران پرایس و تیرنی توصیه می‌شود. امتیاز: 7.5/10 وینسنت پرایس در این داستان عاشقانهٔ شومی که سایه‌هایی از «ربکا»ی هیچکاک را دارد، درخشان است. جین تیرنی که «میراندا» را بازی می‌کند، در خانواده‌ای بسیار مذهبی و تحت سرپرستی اِفرایمِ متعصب (والتر هستون) بزرگ شده است که فرصت تکرارنشدنی‌ای از سوی پسرعموِ دورش، نیکلاس ون رین (پرایس)، به او پیشنهاد می‌شود: زندگی در عمارت «دراگون‌وایک» و کمک در مراقبت از همسر او. پس از مرگ همسر، میراندا به خانواده‌اش بازمی‌گردد، اما غافلگیر می‌شود وقتی میزبان پیشینش او را دنبال کرده و پیشنهاد ازدواج می‌دهد. آنچه از این پس رخ می‌دهد، تریلری دلنشین است—هرچند شاید کمی کند—زیرا ما حدس می‌زنیم اما مطمئن نیستیم که ون رین بیش از آنچه در نگاه اول می‌بینیم دارد. رفتار متکبرانه و احساس برتری او نه تنها در قبال همسر جدیدش، بلکه نسبت به تقریباً همهٔ کسانی که می‌بیند آشکار است و تنها می‌توان امیدوار بود که سرانجام سقوطی در انتظارش باشد. تم گوتیک فیلم به‌خوبی در عکس‌برداری آرتور میلر ثبت شده: نور، تاریکی و سایه به همان اندازهٔ کارگردانی و فیلمنامهٔ اقتباسیِ جوزف ال. مانکیویچ در این درام نقش‌آفرینی می‌کنند، اما در نهایت فیلم متعلق به پرایس است؛ لحن خوش‌آهنگ و رفتار ظاهراً مهربان ولی در باطن شیطانی‌اش اثری فراموش‌نشدنی به جا می‌گذارد.