فیلم Paisan 1946

با آغاز حمله متفقین به ایتالیا در سال 1943، روبرتو راسلینی چندین داستان را روایت می‌کند که ممکن است در حین حرکت ارتش عمدتاً آمریکایی به سمت رم، اتفاق افتاده باشد. این داستان‌ها به صورت فردی به هم مرتبط نیستند، بلکه فقط به سبب ارائه تصاویری جالب از نگرش‌های محلی‌هایی که با آن‌ها مواجه می‌شوند و رفتار خود سربازان به هم پیوند خورده‌اند. در حالی...

با آغاز حمله متفقین به ایتالیا در سال 1943، روبرتو راسلینی چندین داستان را روایت می‌کند که ممکن است در حین حرکت ارتش عمدتاً آمریکایی به سمت رم، اتفاق افتاده باشد. این داستان‌ها به صورت فردی به هم مرتبط نیستند، بلکه فقط به سبب ارائه تصاویری جالب از نگرش‌های محلی‌هایی که با آن‌ها مواجه می‌شوند و رفتار خود سربازان به هم پیوند خورده‌اند. در حالی که آن‌ها از سیسیل به سمت شمال در حال حرکت هستند، با جمعیتی مواجه می‌شوند که تجربیات متفاوتی از جنگ دارند - برخی به‌طور جزئی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و برخی به‌طور عمیق. نیروی‌های آمریکایی نیز به‌طور عمومی مورد استقبال قرار نمی‌گیرند. نمی‌خواهم به شرح جزئیات هر یک از این اپیزودها بپردازم، اما کافی است بگویم که هر کدام از آن‌ها قدرتی دارند که به‌خوبی ویرانی‌های جنگ را بر روی پیروزها و بازنده‌ها نشان می‌دهد و همیشه به راحتی مشخص نیست که کدام یک پیروز و کدام بازنده است! داستان مورد علاقه شخصی من مربوط به یک جوان بی‌خانمان و باهوش است که از یک سرباز مست سوءاستفاده می‌کند و در نهایت به زادگاه آسیب‌دیده از جنگش برمی‌گردد، جایی که گرفتن یک جفت چکمه به خوبی در زمینه‌اش قرار می‌گیرد. در اینجا نیز فلسفه‌ای وجود دارد. حس این‌که همه در برابر یک دشمن مشترک متحد هستند تا زمانی که طبیعت شکسته انسانی دوباره ظاهر می‌شود و مسائلی مانند دین دوباره شروع به تحمیل یک دگمای گاهی بسیار بحث‌برانگیز بر خانواده‌ای که قبلاً همبسته بود، می‌کند، به‌خوبی ارائه شده است. این‌ها شش ماجراجویی کوچک هستند. یکی یا دو تای آن‌ها ممکن است بیشتر به جنبه‌های عاشقانه یا شخصی جنگ بپردازند، اما همه آن‌ها تحت تهدید مداوم گلوله‌ها و بمب‌ها ارائه می‌شوند که به خوبی با سناریویی که نوعی معادل جنگی از به دام افتادن را به ما ارائه می‌دهد، به اوج می‌رسند! آخرین جیب‌های مقاومت در برابر نیروهای پیشروی به طور خطرناکی مؤثر و بسیار سرسخت هستند. این دراماتیزه‌ها به شدت قابل باورند - ایتالیایی‌ها همه به زبان خود صحبت می‌کنند؛ تولید به عکاسی صمیمی و سینماتوگرافی با مقیاس بزرگ متکی است و در تمام مدت حس تهدیدی ملموس را حفظ می‌کند. این قطعاً در میان بهترین‌های این ژانر قرار دارد.