فیلم Downton Abbey: The Grand Finale 2025

مطمئنم یادم می‌آید که خواندم اولین فیلم این سه‌گانه (۲۰۱۹) قرار بود یک اثر تک‌قسمتی باشد؟ خب، معلوم است که چنین نشد و با وجود قصه‌ای نسبتاً سطحی، باورش سخت است که خاندان «کراولی» و خدمه‌شان واقعاً بخواهند برای همیشه دست از کار بکشند. این بار پسرعموهای آمریکایی قرار است به دیدارشان بیایند و امیدوارند خبرهای خوبی دربارهٔ ارث پس از فوت مادر کنتس (الیزابت...

مطمئنم یادم می‌آید که خواندم اولین فیلم این سه‌گانه (۲۰۱۹) قرار بود یک اثر تک‌قسمتی باشد؟ خب، معلوم است که چنین نشد و با وجود قصه‌ای نسبتاً سطحی، باورش سخت است که خاندان «کراولی» و خدمه‌شان واقعاً بخواهند برای همیشه دست از کار بکشند. این بار پسرعموهای آمریکایی قرار است به دیدارشان بیایند و امیدوارند خبرهای خوبی دربارهٔ ارث پس از فوت مادر کنتس (الیزابت مک‌گاورن) داشته باشند. معلوم می‌شود که «لیڈی مری» (میشل داکری) در مرکز رسوایی‌ای قرار گرفته که می‌تواند عواقب طولانی‌مدتی برای نقش او به‌عنوان بانوی جدید خانۀ صومعه داشته باشد. در این میان، ارل (هیوج بونوویل) نمی‌تواند کنترل را رها کند و با بازنشستگی «کارسون» (جیم کارتر) و «خانم هیوگز» (فلیس لوگن)، و با نزدیک بودن تحویل آشپزخانه توسط «خانم پت‌مور» (لسلی نیکول) به «دیزی» (سوفی مک‌شرا) که حالا با پارکر تازه‌منصوب‌شده به شغل کفیل خدمتکار (مایکل فاکس) ازدواج کرده، همه چیز در این خانهٔ بزرگ در حال تغییر است. شاید بتوانند موقعیت اجتماعی متزلزل‌شان را نجات دهند اگر بتوانند کسی مثل داستان‌پرداز نوئل کاوارد (آرتی فروشان) را قانع کنند برای دیدار بیاید، همراه با دوست بازیگرشان «دکستر» (دامینیک وست) — یادتان باشد دفعهٔ قبل او «بارو» (رابرت جیمز-کولیِر) را همراه خود برد تا لباسی‌پوشش باشد. در همین حال، «لوینسون» (پال جیاماتی) همراه مشاور مالی خوش‌تیپش «سامبروک» (الساندرو نِوولا) می‌رسد تا به «کُرا» بگوید مشکلی جدی هست و تغییراتی غیرقابل‌بازگشت در پیش است. اگر این اثر یک سریال ملودرام بود، پیش‌روی داستان نسبت به فیلم قبلی فقط اندکی بود. ما وارد دههٔ ۱۹۳۰ شده‌ایم؛ مد، موسیقی و نگرش‌ها در حال تغییر‌اند و گرچه تحول شخصیت‌ها اجتناب‌ناپذیر است، فیلم در بازتولید مناظرهٔ تند میان حالا «لیدی مرتون» (پنه‌لوپه ویلتون) و دیام مگی اسمیت — که فیلم به او تقدیم شده — ناکام می‌ماند. تا حدودی تلاش می‌شود آن فضا بازسازی شود، با شخصیت عبوس و نخبه‌گرای «سر هکتور» (سایمون راسل بیل در اوج عبوس و متکبر سرگرم‌کننده‌اش)، و کلِ تولید هم‌چنان باکلاس و شیک است؛ آشکار است که روح درام تاریخی-لباس‌پوشیدهٔ سبک مرچنت آیوری نه‌تنها زنده است، بلکه به‌خوبی رونق دارد. دموکراسی و پایان امپراتوری در راهِ «داونتون» است، اما امیدواریم نه خیلی سریع — وگرنه داویجر فقید در قبر خواهد چرخید و همان رمز و راز طبقهٔ بالا/پایین که این مجموعه را قابل‌لمس می‌کرد، به چیزی بسیار مساوات‌طلبانه‌تر و از دست‌رفته تبدیل می‌شود.