فیلم Experiment in Terror 1962

«Experiment in Terror» (بر پایه رمانی با عنوان Operation Terror) به کارگردانی بلیک ادواردز و با بازی گلن فورد، لی رمیمک، استِفانی پاورز و راس مارتین ساخته شده است. موسیقی اثر از هنری منکینی است و فیلم‌برداری را فیلیپ اچ. لاثراپ بر عهده داشته است. فیلم با نمایی از شهر سان‌فرانسیسکو در شب آغاز می‌شود؛ لی رمیمیک در نقش کلی شروود، متصدی بانک، پس از رانندگی...

«Experiment in Terror» (بر پایه رمانی با عنوان Operation Terror) به کارگردانی بلیک ادواردز و با بازی گلن فورد، لی رمیمک، استِفانی پاورز و راس مارتین ساخته شده است. موسیقی اثر از هنری منکینی است و فیلم‌برداری را فیلیپ اچ. لاثراپ بر عهده داشته است. فیلم با نمایی از شهر سان‌فرانسیسکو در شب آغاز می‌شود؛ لی رمیمیک در نقش کلی شروود، متصدی بانک، پس از رانندگی به خانه در منطقه توین پیکس وارد گاراژ می‌شود. از آنجا که موسیقی وهم‌آلود منکینی فضا را در بر گرفته، ناگهان سکوت می‌افتد و او حس می‌کند تنها نیست. مردی با چهره پوشیده او را غافلگیر می‌کند، دستی بر دهانش می‌گذارد و با صدایی تنگ و گرفته تهدید می‌کند که اگر طبق خواسته‌های او عمل نکند، درد و مصیبت و مرگ در انتظار او و خواهر خردسالش خواهد بود. از او می‌خواهد صد هزار دلار از بانک بدزدد و حاضر است بیست درصد از مبلغ را هم به او بدهد. این شروع درخشان، تلفیقی از سینمایی شیک و فضایی پر از ترس، تنش و تهدید جنسی را معرفی می‌کند. آنچه در ادامه می‌آید فیلمی به‌خوبی ساخته‌شده و هیجان‌انگیز است که بیش از هر چیز به پرداخت شخصیت‌ها و ایجاد حداکثر تعلیق از طریق اشاره‌ها و گفتگوها می‌پردازد؛ نیازی به ریختن خون نیست، تهدید و بیم در سراسر فیلم قابل لمس است. جنبه‌های کار پلیسی داستان با هدایت شخصیت آرام و مصمم فورد هوشمندانه طرح می‌شود و همیشه جذابیت دارد. قطعات کوتاهی که با شخصیت شرور سپری می‌کنیم، به‌روشنی نشان می‌دهد او تا چه حد بی‌رحم و شرور است. ادواردز در روایت عجله نمی‌کند و گهگاه صحنه‌هایی خاص را باز می‌کند تا بر بار درام بیفزاید؛ از جمله یک سکانس کلاسیک در اتاقی پر از مانکن‌ها و قطعه‌ای واقعاً لرزاننده که در آن شرور فیلم لباس زنانه می‌پوشد. پایان‌بندی در استادیوم کندل‌استیک پارک، هم‌زمان با یک بازی بزرگ بیسبال، با اجرای مهیج و پایان مناسبی برای رویکرد فشرده‌کننده ادواردز است. تمام مدت، همراهی موسیقی منکینی حضوری هراس‌انگیز دارد و با تم‌ها و پرداخت شخصیت‌ها هم‌راستا است. از نظر بصری نیز چشمگیر است؛ فیلم سیاه‌وسفید و زمخت است، ادواردز از نماهای نزدیک شدید برای تشدید تنش استفاده می‌کند، با زوایا بازی می‌کند تا آشفتگی عاطفی را تقویت کند و لاثراپ لنزها را همیشه تیز نگه می‌دارد؛ تضادها غنی و استفاده از سایه‌های زاویه‌دار بسیار تاثیرگذار است. بازیگران درخشان‌اند: رمیمیک با وجود خطر مداوم، قهرمانی قدرتمند است، فورد نماد استقامت و فضیلت است و پاورز آسیب‌پذیری جوانانه‌ای دارد بدون آنکه نق‌زن به نظر برسد. راس مارتین یکی از تهدیدکننده‌ترین نقش‌های شرور دههٔ شصت را ارائه می‌دهد؛ درسی است در شیوهٔ بازی شرارت بدون لزوم خشونت فیزیکی افراطی. وقتی شخصیت او از شکارچی قاتل به مردی با وجدان که به کودک دوست‌دخترش اهمیت می‌دهد تبدیل می‌شود، مارتین به‌اندازه‌ای متقاعدکننده است که این تغییر را ترسناک جلوه دهد. داستان از زاویهٔ دیگری هم روایت شده: کلی در تاریکی از پشت گرفته می‌شود و مجبور به سرقت می‌شود. او وحشت‌زده سعی می‌کند با اف‌بی‌آی تماس بگیرد اما مزاحم تماس را پیش از آنکه بتواند جزئیات را به «رِپلی» (گلن فورد) بگوید، قطع می‌کند. رِپلی و تیمش با هوشیاری ارتباطی غیرمستقیم برقرار می‌کنند و تلاش می‌کنند نقشهٔ شیطانی این مرد را خنثی کرده و هم‌زمان کلی و خواهر کوچکترش توبی (استفانی پاورز) را در امان نگه دارند. ادواردز با حفظ ریتم، شخصیت کلی را به شکلی تأثیرگذار نشان می‌دهد که نه اهل تسلیم است و نه از پذیرش خطر واهمه دارد. کارآگاه درمی‌یابد که او اولین هدف این جنایتکار زیرک و صدادار نبوده است. شیمی قوی میان دو بازیگر اصلی و فریب‌های داستانی متعدد، تماشاگر را به پایانی می‌برد که کمی مرا به یاد «The Blue Lamp» (1950) انداخت. این درامی تنش‌آمیز از نوع گربه‌وماوس است که ارزش دو ساعت تماشا را دارد. پیشنهاد می‌شود. امتیاز: 8/10.