فیلم Plainclothes 2025

جامعهٔ LGBTQ+ در پنج دههٔ گذشته در پذیرش اجتماعی پیشرفت‌های چشمگیری داشته است؛ فاصله‌ای آشکار با شرایط سال‌های دور. با این حال، با وجود این پیشرفت‌ها، اعضای جامعه از پس‌زمینه‌های شخصی گوناگون و کسانی که در برخی مشاغل کار می‌کنند، همچنان با راحتیِ اظهار هویت خود دست‌به‌گریبان‌اند. بسیاری نتوانسته یا نخواسته‌اند جلو بیایند و طبیعت واقعی خود را به دنیایی بگویند که هرچند رو به...

جامعهٔ LGBTQ+ در پنج دههٔ گذشته در پذیرش اجتماعی پیشرفت‌های چشمگیری داشته است؛ فاصله‌ای آشکار با شرایط سال‌های دور. با این حال، با وجود این پیشرفت‌ها، اعضای جامعه از پس‌زمینه‌های شخصی گوناگون و کسانی که در برخی مشاغل کار می‌کنند، همچنان با راحتیِ اظهار هویت خود دست‌به‌گریبان‌اند. بسیاری نتوانسته یا نخواسته‌اند جلو بیایند و طبیعت واقعی خود را به دنیایی بگویند که هرچند رو به درک بیشتر رفته، اما هنوز راهی در پیش دارد. چنین وضعیتی سرنوشت لوکاس (Tom Blyth) را شکل می‌دهد؛ مأموری تحت پوشش که مأمور دستگیری—و به تعبیر برخی، به دام انداختن—مردانی است که در فضاهای عمومی، به‌ویژه دستشویی‌ها، برای پیدا کردن شریک جنسی جست‌وجو می‌کنند و در نهایت متهم به اعمال منافی عفت عمومی می‌شوند. مشکل این است که لوکاس خود به مردان علاقه‌مند است؛ گرایشی که انجام وظیفه را برایش دشوارتر کرده است. او همچنین با فشارِ مخفی نگه داشتن هویتش در خانواده‌ای کم‌پذیر، به‌ویژه عموی همجنس‌ستیز و سخت‌گیرش (Gabe Fazio)، دست‌وپنجه نرم می‌کند. ماجرا وقتی پیچیده‌تر می‌شود که لوکاس در جریان انجام وظیفه با مردی میانسال به‌نام اندرو (Russell Tovey) مواجه می‌شود که توجه او را به‌شدت جلب می‌کند. اندرو خود شخصیتی مرموز است و آن ابهام مانع از نزدیک‌تر شدن لوکاس می‌شود، با وجود انرژی جنسی قابل‌لمسی میانشان و احساسات روزافزون لوکاس نسبت به غریبه‌ای اسرارآمیز. هر دوی آنها ظاهراً از سر انتخاب‌های خود در فاصله‌ای نسبی قرار دارند، اما باید با جذبهٔ غیرقابل‌انکار بین‌شان روبه‌رو شوند؛ موانعِ شخصی و حرفه‌ای‌ای که هر کدام بر سر راه گذاشته‌اند و با چند چرخش روایتِ طعنه‌آمیز، زندگی‌شان را پیچیده‌تر می‌کند. با وجود امکان‌پذیر بودن فرضیهٔ فیلم، اجرا چندان قوی نیست و مشکل اصلی به فیلمنامه و روایت بازمی‌گردد که نیاز به کار بیشتری دارد. برای نمونه، فیلم در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ می‌گذرد، اما سطح پارانویا در دو شخصیت اصلی بیشتر شبیه حال‌و‌هوای دههٔ ۱۹۵۰ به نظر می‌رسد. درست است که وضعیت جامعهٔ LGBTQ+ در آن زمان به اندازهٔ امروز پذیرش‌آمیز نبود، اما به‌طور معمول آنچنان محدودکننده‌ای که اینجا نشان داده شده نبود. از سوی دیگر، عنصری از فیلم که به‌عنوان اَشکال مهمِ پرده‌برداری ظاهر می‌شود، اغلب طوری برخورد می‌شود که گویی برای ایجاد تسکینی کمدیِ بی‌ملاحظه به‌کار رفته‌اند، نه نقطه‌عطف‌های دراماتیک همسو با بقیهٔ تون فیلم. ریتم اثر نیز ناپیوسته است؛ شروعی به‌طرز ملال‌انگیزی کُند دارد که خوشبختانه در نیمهٔ دوم تا حدی جبران می‌شود. با وجود بهبود نسبی روایت در ادامه، هنوز بخش‌های زیادی هست که نیاز به تقویت و بازنویسی دارند. فیلم اولِ کارگردان-نویسندهٔ Carmen Emmi، که از آثار موردانتظار سال بود، متأسفانه تا حد زیادی ناامیدکننده از آب درآمده و به نظر می‌رسد پیش از ساخت نیاز به بازنگری‌های بیشتری در فیلمنامه داشته است. وقتی کارگردانی می‌خواهد اثری با بیانی عمیق بسازد، ضروری است که متن پایه‌ای محکم و منطبق بر واقعیت داشته باشد و با نوشتاری بلیغ و مناسب آن دیدگاه را تقویت کند؛ چیزی که متأسفانه در این اثرِ نیک‌نیت اما اشکال‌دار کم است. در شرح ماجرا: پس از قتل دو دختر جوان که از انجام سکس دهانی با قاتل خودداری کردند، مأموران تصمیم می‌گیرند که این بهانهٔ موجهی است برای شدت گرفتن برخورد با جست‌وجوی شرکای جنسی در دستشویی مردانهٔ یک مرکز خرید. آنجاست که لوکاس مأمور می‌شود؛ طعمهٔ خوش‌چهره‌ای که مردان را جذب می‌کند تا وقتی‌که زیپ شلوارشان را باز می‌کنند و سپس با دستبند برده شده و تحت پیگرد قرار گیرند. در یکی از شیفت‌ها، او با اندرویی مواجه می‌شود که چندان ساده‌لوح نیست و در دام تلهٔ پلیسی نمی‌افتد و همین موضوع لوکاس را کمی مجذوب می‌کند. کم‌کم درمی‌یابیم لوکاس خود رازی دارد و آنچه از اندرو می‌خواهد ممکن است با وظایف حرفه‌ای‌اش در تضاد باشد. البته اندرو هم تفاوت اساسی‌ای با لوکاس ندارد: مردی با زندگی پنهانی و رازهای خودش—پس چه امیدی به رخ دادِ هر چیز است؟ در مجموع، بازی Tom Blyth توانسته است توازن میان جنبه‌های شغلی، خانوادگی و زندگی خصوصی شخصیت را به‌خوبی نگه دارد، به‌ویژه که جنبهٔ خصوصی او به‌تدریج کمی وسواسی می‌شود. پایان‌بندی شاید بی‌نظم به‌نظر برسد، اما به‌نحوی خطوط داستانی را کنار هم می‌گذارد و در این مسیر، کارمن امّی نور می‌افکند بر استفاده‌ای نامتناسب و تقریباً شادمانه از منابع پلیس که بر پایهٔ فرضی نسبتاً مضحک بنا شده‌اند. نقش Russell Tovey شاید کمی کم‌پرداخته باشد و گاهی تا مرز بی‌رحمی جلوه کند، اما مجموع اجزای فیلم نقدی نسبتاً خوب دربارهٔ هم‌عصرِ نفرت از همجنس‌گرایی، ترس و عشق ممنوعه ارائه می‌دهد و تماشایش ارزش دارد.