فیلم They Who Dare 1954

فیلم "They Who Dare" به کارگردانی لوئیس میلستون و نویسندگی رابرت وستربی ساخته شده و با بازی دیرک بوگارد، دنهلم الیوت، آکیم تامیروف، ویلیام راسل، اریک پولمان و هارولد سیدونز روی پرده آمده است. موسیقی اثر از رابرت گیل است و فیلم‌برداری را ویلکی کوپر انجام داده است. داستان درباره مأموریتی نظامی است: تکاوران ویژه و برخی چریک‌های یونانی در رودس گرد هم می‌آیند تا دو...

فیلم "They Who Dare" به کارگردانی لوئیس میلستون و نویسندگی رابرت وستربی ساخته شده و با بازی دیرک بوگارد، دنهلم الیوت، آکیم تامیروف، ویلیام راسل، اریک پولمان و هارولد سیدونز روی پرده آمده است. موسیقی اثر از رابرت گیل است و فیلم‌برداری را ویلکی کوپر انجام داده است. داستان درباره مأموریتی نظامی است: تکاوران ویژه و برخی چریک‌های یونانی در رودس گرد هم می‌آیند تا دو پایگاه هوایی آلمانی را منفجر کنند. در طول راه با مشکلاتی مثل سوالات درباره وفاداری، موانع و بازگشت‌های ناموفق مانند میدان‌های مین روبه‌رو می‌شوند و بخش زیادی از فیلم به گفت‌وگوها اختصاص دارد — حرف زدن فراوان هنگام تامل شخصیت‌ها درباره جنگ یا ناتوانی‌های خود. صحنه‌ی پایانی اکشن تاحدودی ارزش انتظار را دارد، اما اجرای بازیگران در کل تنها در حد قابل قبول است و فیلمنامه آن‌قدر سست و تنبل نوشته شده که گاهی یکنواختی ایجاد می‌کند. امتیاز: 5/10 نیروهای بریتانیایی در مدیترانه مرتباً از حملات لوفتوافۀ مستقر در رودس آزار می‌بینند و برعهده‌ی شخصیت دیرک بوگارد ("ستوان گراهام") است که یک تیم کوچک از جنگجویان بریتانیایی و یونانی را رهبری کند تا وارد خطوط دفاعی دو پایگاه هوایی شوند، پایگاه‌ها و هواپیماها را نابود کنند و سپس خود را به زیردریایی منتظرِ کاپیتان پاپاداپولوس (با بازی اریک پولمان) برسانند. لحظاتی هیجان‌انگیز در فیلم هست، اما بیشتر آن کند شروع می‌شود و داستان ماجراجویانه‌اش بی‌هدف و پرپیچ‌وخم است؛ تمرکز زیادی روی ضعف‌ها و ضعف‌نمایی‌های شخصیتی شده تا ارائه یک روایت محکم. هرچند بازیگران توانمندی چون دنهلم الیوت، سام کید و آکیم تامیروف در جمع حضور دارند، تأثیر چندانی بر کاهش پرگویی و کسالت‌بخش بودن فیلم ندارند و گره‌گشایی نهایی چندان منطقی به‌نظر نمی‌رسد (شاید هم من پلک زده‌ام). اگر حدود بیست دقیقه از مقدمه حذف و تمرکز بیشتر روی جنبه‌های نظامی و حمله‌های ناگهانی می‌شد، فیلم به‌مراتب بهتر می‌بود. بوگارد تا حدی فیلم را پیش می‌برد—اما فقط تا حد لازم.