فیلم Palestine 36 2025

با تلاش امپراتوری بریتانیا برای هماهنگ‌ساختن برنامهٔ خود دربارهٔ فلسطینیان با خواسته‌های کشاورزان بومی پنبه و همچنین جمعیت یهودی رو به‌افزایش و بی‌خانمانی که با انتظار داشتن سرزمین خود می‌رسیدند، این فیلم رویدادها را از دید «یوسف» (کریم داوود انایا) دنبال می‌کند که خود را درگیر آن مناقشه می‌یابد. او اهل یک دهکدهٔ روستایی است اما پاره‌وقت برای یک ناشر محلی کار می‌کند؛ همسر آن...

با تلاش امپراتوری بریتانیا برای هماهنگ‌ساختن برنامهٔ خود دربارهٔ فلسطینیان با خواسته‌های کشاورزان بومی پنبه و همچنین جمعیت یهودی رو به‌افزایش و بی‌خانمانی که با انتظار داشتن سرزمین خود می‌رسیدند، این فیلم رویدادها را از دید «یوسف» (کریم داوود انایا) دنبال می‌کند که خود را درگیر آن مناقشه می‌یابد. او اهل یک دهکدهٔ روستایی است اما پاره‌وقت برای یک ناشر محلی کار می‌کند؛ همسر آن ناشر (یاسمین المصری) به‌صورت مخفیانه مقاله‌هایی دربارهٔ آزادی فلسطینیان می‌نویسد. این نوشته‌ها هرچه می‌گذرد معنادارتر می‌شوند، زیرا سرقت مکرر زمین‌های سنتی به‌قصد تخصیص به مهاجران جدید، به شورش علیه حکمرانی استعماری می‌انجامد. با خونین‌تر شدن این درگیری، فرماندار (جرمی آیرونز) به کاپیتان نسبتاً منفور وینگییت (رابرت آرامایو) آزادی عمل خشنی می‌دهد — با وجود اعتراض‌های منشی ملایم‌ترش، توماس (بیلی هاول)، که اتفاقاً منبع اطلاعاتی هم برای روزنامهٔ آن زن و هم برای یک شورش فزاینده است. جالب اینکه تقریباً صد سال بعد، همان مردم برای کنترل همان سرزمین‌ها می‌جنگند و در طول این سال‌ها همزیستی میان ادیان چندان آسان‌تر نشده است. فیلم وارد جزئیات تاریخی عمیق نمی‌شود و از منظر تاریخی تحلیل نسبتاً سطحی‌ای از یک سناریوی پیچیده ارائه می‌دهد؛ تلاش می‌کند بسیاری از ناامیدی‌هایی را که جامعه‌ای ناعادلانه رفتار شده تجربه می‌کند نمایش دهد، اما هیچ تلاشی برای بازنمایی دیدگاه صهیونیستی ندارد، جز اشارهٔ روشن به ادعاهای تصاحب غیرقانونی زمین. فیلم همچنین نشان نمی‌دهد تا چه اندازه بسیاری از این تازه‌واردان اساساً با وعده‌های دروغین فریب داده شده بودند، توسط افرادی که چیزهایی را می‌دادند که اصلاً مالکشان نبوده‌اند. در عوض، فیلم تا حدی نادانی سیاسی ادارات اروپایی را که بیشتر نگران موقعیت خود (و البته نفت) بودند تا حل منصفانهٔ این اختلاف، به تصویر می‌کشد. بار دیگر سیاست تقسیم‌بندیِ نیم‌بند اتخاذ شد. بازی‌ها قابل‌قبول‌اند، نه فراتر از آن؛ اما تصویربرداری و خود روایت، تنها مکان را نشان نمی‌دهند، بلکه اشتیاق گروهی از قبایل تا پیش از آن مستقل را نیز برای همکاری در جهت دستیابی به حاکمیت خود، در برابر یک ماشین نظامی بسیار برتر و ساختار سیاسی‌ای که مشغول امور دیگری است، به نمایش می‌گذارند. فیلم ناقص و احتمالاً کمی ساده‌انگارانه است، اما به‌عنوان یک مقدمهٔ توضیحی، به‌طرزی جذاب و برانگیزاننده عمل می‌کند.