فیلم Christy 2025

سیدنی سویینی با کاریزما بازی می‌کند؛ دختر جوانی که دارد با هویتش کنار می‌آید و در عین حال درمی‌یابد مشت‌های قدرتمندی دارد. کریستی سالترز باید رابطه‌اش با رُزی (جس گِیبور) را از مادر کمی متعصبش (مِرِیت وِوِر) مخفی نگه دارد، در حالی که استعدادش در رینگ توجه یک پروموتر را جلب می‌کند و او را به مربی‌اش جیم مارتین (بن فاستر) معرفی می‌نماید. در ابتدا...

سیدنی سویینی با کاریزما بازی می‌کند؛ دختر جوانی که دارد با هویتش کنار می‌آید و در عین حال درمی‌یابد مشت‌های قدرتمندی دارد. کریستی سالترز باید رابطه‌اش با رُزی (جس گِیبور) را از مادر کمی متعصبش (مِرِیت وِوِر) مخفی نگه دارد، در حالی که استعدادش در رینگ توجه یک پروموتر را جلب می‌کند و او را به مربی‌اش جیم مارتین (بن فاستر) معرفی می‌نماید. در ابتدا این مرد فقط دنبال فرصت است، اما کم‌کم می‌فهمد او توانایی رسیدن به چیزهای بزرگ‌تری را دارد. روشن است که هرگونه سیالیت در گرایش جنسی او پذیرفته نخواهد شد و وقتی رُزی با مرد جدیدی آشنا می‌شود، نهایتاً به جیم نزدیک و با او ازدواج می‌کند. حالا دریچه‌ای به دنیای حرفه‌ای و مرموز دون کینگ (چد کولمن) باز می‌شود؛ با تمام تعهدات، فداکاری‌ها و دلارهایش — اما با پیشرفت او، ترک‌ها و شکاف‌های زیادی در زندگی شخصی‌اش آشکار می‌شود؛ کوکائین وارد ماجرا می‌شود و دینامیک رابطه‌اش با همسرش سرکوب‌گر و کنترل‌کننده‌تر می‌گردد. از منظر حرفه‌ای، ماجرا به نبرد معروف او با لیلا علی می‌رسد و از منظر شخصی، این سؤال مطرح است که این ازدواج سمی تا کِی دوام خواهد داشت؟ داستان دستاوردهای این زن قطعاً ارزش روایت کردن دارد و من هالۀ هیجان پیرامون مبارزه علی در ۲۰۰۳ را به یاد دارم، اما با وجود تلاش‌های سویینی، این فیلم از نظر ضرباهنگ نابرابر و صادقانه بگویم تا حدی بی‌روح از آب در آمده است. فیلم بیش از حد روی مرحلهٔ رشد و تمرین مکث می‌کند، از جنبه‌هایی که او را قابل‌لمس و دوست‌داشتنی می‌کرد می‌گذرد و خیلی اوقات به ملودرامایی ناامیدکننده می‌لغزد که از شادابی لازم می‌کاهد. فاستر از نظر ظاهری مناسب نقش است، اما شخصیت او هم پرداخت کافی ندارد و واقعاً برایم سخت بود بفهمم او چرا به این مرد دل بست، چه برسد به اینکه با او ازدواج کند — مخصوصاً وقتی به او یک کیت صورتی هدیه می‌دهد. برای فیلمی که موضوع اعتیاد را در اشکال مختلف مطرح می‌کند، هیچ حس فوریت یا جرقه‌ای وجود ندارد — واقعاً چند بار نگاهم به ساعت افتاد، در حالی که فیلم با مدت‌زمان دو ساعت و ربع کند پیش می‌رود. هر اکشن یا صحنهٔ مبارزه‌ای که هست خوب اجرا شده، اما به‌اندازهٔ کافی نیستند تا ما را در طبیعت شهودی و درگیرکنندهٔ زندگی متضاد این زن غرق کنند؛ به‌طور کلی این اثر به همان اندازه‌ای که در خیلی از مبارزات اولیهٔ او ناهماهنگ بود، در قالب یک فیلم هم نامتناسب از آب درآمده است. حیف.