فیلم The Violent Four 1968

این فیلم مانند یک صفحهٔ LP دو سویه است. از یک طرف، به‌صورت تقریباً گزارشی، نمایشی از میلان در میانهٔ موجی از جرایم (واقعی) را نشان می‌دهد؛ و از سوی دیگر با مجرمانی نسبتاً موفق آشنا می‌شویم که با آسودگی و بی‌محابا بانک‌ها را میلیون‌ها لیره خالی می‌کنند. سکانس‌های ابتدایی و همراهی با کمیسر (توماس میلیان) کمی خشک‌اند، اما پس از حدود بیست دقیقه وقتی...

این فیلم مانند یک صفحهٔ LP دو سویه است. از یک طرف، به‌صورت تقریباً گزارشی، نمایشی از میلان در میانهٔ موجی از جرایم (واقعی) را نشان می‌دهد؛ و از سوی دیگر با مجرمانی نسبتاً موفق آشنا می‌شویم که با آسودگی و بی‌محابا بانک‌ها را میلیون‌ها لیره خالی می‌کنند. سکانس‌های ابتدایی و همراهی با کمیسر (توماس میلیان) کمی خشک‌اند، اما پس از حدود بیست دقیقه وقتی با راهزن شیک‌پوش و فرماندهٔ گروه «پیِرو» (جیان ماریا ولونته) آشنا می‌شویم، فیلم جان می‌گیرد؛ گروه او با گریم‌های سادهٔ چهره، تا حد ممکن از ریختن خون پرهیز می‌کنند و با برنامه‌ریزی قبلی و ایجاد حواس‌پرتی در نقطه‌ای دیگر از شهر به بانک‌ها یورش می‌برند. البته هرچه کار برایشان آسان‌تر به‌نظر می‌رسد، جاه‌طلبی‌شان بیشتر می‌شود و پس از جذب رانندهٔ جوان و پرشور «توچیو» (ری لاولاک) دست به بزرگ‌ترین نقبهٔ زندگی‌شان می‌زنند. وقتی اوضاع طبق نقشه پیش نمی‌رود، مأموران سریعاً روی ردشان می‌افتند و شهر برای پلیس، دزد و عابر پیاده به‌شدت خطرناک می‌شود و ما وارد یک تعقیب و گریز تقریباً حماسی می‌شویم. در طول مسیر از موسیقی‌ای پرانرژی، جلوه‌هایی از هنر معاصر ایتالیا و بازی‌ای مطمئن از ولونته بهره‌مندیم، بازیگری که تهدید، کمدی سیاه و جذابیت را به‌خوبی ترکیب می‌کند. پس از هیجان سرسام‌آور نیمهٔ دوم، پایان‌بندی هرچند گاهی کمی خفقان‌آور، برایم ناامیدکننده بود؛ فیلم جرئت پایبندی کامل به اصول خود را نداشت که در حالی ناراحت‌کننده بود که فیات‌ها در همه‌جا تلنبار می‌شدند. وقتی فیلم وارد ریتمش می‌شود، معطل نمی‌کند و با خشونت جسورانه‌ای به سبک ایتالیایی روبه‌رویمان می‌کند که قطعاً با کلیشهٔ معمول فیلم‌های نقشه، سرقت، تعقیب و شگرد تفاوت دارد.