فیلم Garden of Evil 1954

اعتبارهای بزرگ، نتیجه‌ای بی‌تفاوت. در دوره تب استخراج طلا و در راه کالیفرنیا، هوکر (گری کوپر)، فیسک (ریچارد وایدمارک) و لوک دیلی (کمرون میچل) در روستایی کوچک در مکزیک توقف می‌کنند. آن‌جا با ویکِنته ماداریئاگا (ویکتور مانوئل مندوزا) آشنا می‌شوند و لیاه فولرِ ناامید (سوزان هی‌وُرد) آن‌ها را ترغیب می‌کند تا همسرش جان (یو مارلو) را که در معدن طلایی در کوهستان گرفتار شده، نجات دهند....

اعتبارهای بزرگ، نتیجه‌ای بی‌تفاوت. در دوره تب استخراج طلا و در راه کالیفرنیا، هوکر (گری کوپر)، فیسک (ریچارد وایدمارک) و لوک دیلی (کمرون میچل) در روستایی کوچک در مکزیک توقف می‌کنند. آن‌جا با ویکِنته ماداریئاگا (ویکتور مانوئل مندوزا) آشنا می‌شوند و لیاه فولرِ ناامید (سوزان هی‌وُرد) آن‌ها را ترغیب می‌کند تا همسرش جان (یو مارلو) را که در معدن طلایی در کوهستان گرفتار شده، نجات دهند. در آن کوهستان‌ها سرخپوستان آپاچه کمین کرده‌اند، اما تهدید واقعی گاهی خود آدم‌ها و طمع‌شان است. با این بازیگران، کارگردانی هنری هت‌اوی، موسیقی برنارد هرمن و فیلم‌برداری در قالب سینمااسکوپ از نواحی آتشفشانی مکزیک، انتظار می‌رود «باغ شیطانی» معروف‌تر باشد؛ اما تماشای فیلم نشان می‌دهد چرا چنین نیست. قصد هت‌اوی جدی است: ساختن تمثیلی تیره درباره اثرات طمع و بررسی شخصیت‌ها هنگامی که مجبور به بازنگری انگیزه‌هایشان می‌شوند. با این حال فیلم دچار سردرگمی است و در پی تلاش برای عمیق‌نمایی اغلب کند و پرابهام می‌شود. تصویربرداری چشم‌نواز و صحنه‌ها زیبا هستند، اما گاهی تناسب لُکیشن با داستان به‌خوبی برقرار نیست؛ بیش از آن که یک وسترن محض باشد، رنگ‌وبوی ماجراجویی آزتکی دارد و گاهی احساس می‌شود موسیقی پرشور هرمن متعلق به فیلم دیگری است — موسیقی‌ای که مناسب یک بلاک‌باستر علمی‌ ـ تخیلی یا اثری در سبک شمشیر و صندل است تا این وسترن. نقش‌آفرینی بازیگران قانع‌کننده است و برخی نماها، به‌ویژه نماهای پایانی، بسیار چشمگیرند؛ اما فیلم فرصتی هدررفته است و نشان می‌دهد که کنار هم گذاشتن عناصر فنی خوب جبران‌کننده فیلمنامه‌ای بلندپروازانه و خسته‌کننده نیست. نمره: 5/10 یک وسترن منحصربه‌فرد دهه ۵۰ که در سواحل و درون آتشفشانی مکزیک رخ می‌دهد فیلم داستان زنی ناامید (سوزان هی‌وُرد) را دنبال می‌کند که سه «گرینگو» و یک مکزیکی را برای نجات همسرش (هیو مارلو) که در معدن طلا به دام افتاده، استخدام می‌کند. نقش‌ها را گری کوپر، ریچارد وایدمارک، کمرون میچل و وِکْتور مانوئل مندوزا برعهده دارند؛ ریتا مورنو هم در یک صحنه به‌خاطر اجرای یک ترانه قابل‌ذکر ظاهر می‌شود. «باغ شیطانی» (۱۹۵۴) در میان وسترن‌های دهه ۵۰ منحصر به فرد است چون تماماً در مناطق سابق آزتک مکزیک می‌گذرد. مناظر ساحل، جنگل‌ها، بیابان‌ها و مناطق آتشفشانی (که واقعی‌اند) چشم‌نوازند و با موسیقی برنارد هرمن — تنها موسیقی‌ای که او برای یک وسترن بلند ساخته — تکمیل شده‌اند. فیلم در واقع نوعی «فیلم مسیر» وسترنی است؛ بخش بزرگی از داستان به سفر گروه کوچکی در دل طبیعت بکر اختصاص دارد، مشابه آثاری چون «دزدان قطار» (۱۹۷۳) اما با تصاویر جنگلی. مدت فیلم ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه است و در مکزیک فیلم‌برداری شده: شهر موقر تِپاچلان، مناطق جنگلی کنار رودخانه لوس کونِروِس نزدیک آکاپولکو، کوه پاری‌کوتین با شن‌های سیاه آتشفشانی، و دهکده گواناخواتو؛ صحنه‌های داخلی در استودیوهای چوروبوسکو در مکزیکو سیتی ضبط شده‌اند. برخی بازسازی‌ها نیز بعدها از این اثر الهام گرفتند و برخی منتقدان به آن نمره B داده‌اند. سوزان هی‌وُرد در نقش لیاه بار دیگر نشان می‌دهد که در بازی نقش‌های تندخو و پرشور توانمند است. او موفق می‌شود سه مرد متفاوت را قانع کند تا از مکزیک تا غاری دورافتاده در قلمرو آپاچه همراهی‌اش کنند تا همسر معدن‌چی‌اش را نجات دهند. پیمان میان هوکر (کوپر)، فیسک (وایدمارک) و فولر (مارلو) همیشه سست است، اما آن‌ها برای نجات مرد دست به مأموریت‌هایی صحنه‌ای می‌زنند. هی‌وُرد نوعی خشم خاموش و جذاب از خود نشان می‌دهد، اما باقی داستان چندان پُر از اکشن نیست؛ شیمی بین شخصیت‌ها ضعیف است و هرکدام بیشتر در تلاش‌اند تا دیگری را فریب دهند، زنده بمانند و از پاداش وعده داده‌شده (۲٬۰۰۰ دلار) بهره‌مند شوند—پاداشی که شاید حتی وجود نداشته باشد! فیلم از لحاظ بصری چشم‌نواز است؛ سینماتوگرافی خارق‌العاده و غروب‌های زیبا دارد، اما اگر کارگردانی کمی محکم‌تر و الهام‌بخش‌تر بود، می‌توانست به مراتب بهتر باشد. قابل تماشاست، اما در یادها باقی نمی‌ماند.