فیلم War Machine 2026

وقتی که یوفوهایی که قبلاً دور بودند به تهدیدی هولناک تبدیل می‌شوند و نیروی مهاجم فضایی شروع به حمله به شهرهای ساحلی و رودکناری بزرگ زمین می‌کند، گروهبان نیروی دریایی آمریکا و تیمش به میدان فرستاده می‌شوند تا خودشان دشمن ناشناس را شکست دهند و آنچه از لس‌آنجلس مانده را محافظت کنند. فیلم را دوست داشتم برای چیزی که بود. فیلم تا حدی خوب بود. اما...

وقتی که یوفوهایی که قبلاً دور بودند به تهدیدی هولناک تبدیل می‌شوند و نیروی مهاجم فضایی شروع به حمله به شهرهای ساحلی و رودکناری بزرگ زمین می‌کند، گروهبان نیروی دریایی آمریکا و تیمش به میدان فرستاده می‌شوند تا خودشان دشمن ناشناس را شکست دهند و آنچه از لس‌آنجلس مانده را محافظت کنند. فیلم را دوست داشتم برای چیزی که بود. فیلم تا حدی خوب بود. اما تبلیغات نظامی آمریکا اینجا واضح‌تر و در چشم‌تر است. بازی آلن گاهی نامتناسب به نظر می‌رسد، مخصوصاً در تک‌گویی پایانی‌اش. نکتهٔ آخر: اگر مرددید، بگویم «War Machine (2026)» عملاً همان «Battle: Los Angeles (2011)» است. دو فیلم را پشت سر هم ببینید و سپس بگویید تفاوتی ندارند. --- هم‌زمان با فضای تهاجم نظامی آمریکا در برابر ایران، «War Machine» منتشر شد. فیلمی پرهیاهو که ارتش آمریکا را حکمرانی‌کنندهٔ جهان نشان می‌دهد و مردان خشن طبقهٔ کارگر (و یک زن) با همهٔ مهاجمان از جمله یوفوهای غول‌پیکر شبیه دستگاه‌های ویدیوی دههٔ هشتاد با پا، موشک و لیزر مقابله می‌کنند. به عنوان یک سرگرمی نظامی ساده، فیلم قابل قبول است؛ آدم‌های زیادی به شکلی وحشتناک کشته می‌شوند و چیزها «کابوم» می‌شوند. خلاصه اینکه در شرایط فعلی به‌خاطر جو جنگ‌طلبانه، تبلیغات نظامی آمریکا به شکلی پیش‌پاافتاده در این فیلم علمی–تخیلی جنگی حضور دارد. تماشا کردنش متوسط است. --- «War Machine (2026)» برای کسانی که دنبال فیلمی مستقیم، پرتنش و بدون افتادن در تله‌های سیاسی معمول ژانر نظامی‌اند، اثر شاخصی است. فیلم تجربه‌ای خام ارائه می‌دهد که روی استقامت جسمی و روانی شخصیت‌ها تمرکز دارد و دنبال تحمیل یک ایدئولوژی یا روایت سیاسی خاص نیست. آلن ریچسون نقش «۸۱» را با شدت و جاافتادگی اجرا می‌کند و گذار از یک فرایند گزینش سخت رنجرها به موقعیت بقا در یک داستان علمی‌تخیلی را باورپذیر نشان می‌دهد. فیلم موفق است چون روی جنبه‌های فنی موقعیت — اینکه تیم چگونه با منابع محدود و ارادهٔ صرف با تهدیدی ناشناخته سازگار می‌شود — تمرکز می‌کند. نداشتن شعارزدگی یکی از نقاط قوت فیلم است؛ فیلم سعی نمی‌کند به مخاطب پند دهد یا جنگ را رمانتیک کند، بلکه صرفاً بقا و تلاش آدم‌های روی زمین را نشان می‌دهد. سینمای خالص و پرخطر که با فضا و ریتم شما را نگه می‌دارد. --- یک فیلم اکشن ساده با بازی مرد عضلانی آلن ریچسون، که پیش‌تر در سریال‌های DC مثل Titans و در Reacher دیده شده بود. دنیس کواید هم با ظاهر مسن‌تر در نقش کوچکی حضور دارد. در مجموع فیلمی سرراست و خونی است. شخصیت‌ها نام ندارند و فقط با شماره شناسایی می‌شوند. فیلم سرگرم‌کننده است ولی فاقد عمق بوده و نیاز به دقت نگاه دارد. --- «War Machine» آخرین فیلم نتفلیکس است که قهرمانان خشن آمریکایی را تحسین می‌کند. داستان آشناست: موجودی بیگانه به زمین می‌آید، نیروهای جنگی اعزام می‌شوند، کشتار رخ می‌دهد، یک نیروی سرسخت موجود را شکست می‌دهد و همه برای آمریکا هورا می‌کشند. فیلم بارها با «Predator» مقایسه شده—نه تنها به‌خاطر شباهت داستانی، بلکه به خاطر حضور آلن ریچسون به‌عنوان قهرمانِ نمونهٔ جدی و عضلانی. ریچسون نقش مهندس/سرباز «۸۱» را بازی می‌کند؛ او عدد است، نه یک نام. شخصیتِ او نامی ندارد چون نیازی هم به آن ندارد؛ فقط باید منبع بی‌پایانی از درد و استقامت را نشان دهد. داستان پس‌زمینهٔ او شامل برادری است که در افغانستان خدمت می‌کرد؛ برادرش مغرور بود و در حادثه‌ای کشته می‌شود. احساس گناهِ نجات ندادنِ برادر، ۸۱ را ترغیب می‌کند تا در آزمون رنجرها شرکت کند، هرچند سال‌ها از زمان مناسب گذشته، مصدوم است و حتی ریش دارد! در مقابل، فرمانده‌ای که نقش او را دنیس کواید بازی می‌کند، به نظر می‌رسد از او مطمئن نیست؛ در نتیجه ۸۱ را در شرایط سختی قرار می‌دهند تا قابلیت‌هایش سنجیده شود. مشکل فیلم این است: چه کسی واقعاً به آن پس‌زمینه‌ها اهمیت می‌دهد؟ من برای انفجارها آمده بودم، نه برای احساسات و مظاهر «استقامت». شروع طولانی و پرتعریفِ فیلم بی‌جهت و دست‌وپاگیر است. «Predator» در چند دقیقه همان کارهایی را که «War Machine» در نیم ساعت سعی می‌کند انجام دهد، بهتر انجام می‌دهد. با این حال وقتی موجود بیگانه وارد می‌شود، فیلم بهتر می‌شود. حملات پیوسته، هیجان‌انگیز و خونین‌اند و ربات/موجود تعداد زیادی قربانی به جا می‌گذارد. صحنه‌های درگیری جذاب‌اند، هرچند نه به اندازهٔ شخصیتِ ۸۱ که با هوش و استقامتش برجسته است. راه‌حل‌های فنی مثل استفاده از حرارت برای از کار انداختن دشمن هم لحظاتی سرگرم‌کننده ایجاد می‌کند. راه لذت بردن از این فیلم این است که تمام بخش‌های انتقادی مغزتان را خاموش کنید و صرفاً از دیدن صحنه‌ها لذت ببرید. اگر بخواهید درباره‌اش فکر کنید، مشکلاتش آشکار می‌شوند: پرداخت ضعیف شخصیت‌ها، بازی‌های کم‌جان بازیگران فرعی و کارگردانی که گاهی از کلیشه‌ها استفاده می‌کند. پایان فیلم هم ناامیدکننده و غم‌انگیز است: ۸۱ بعد از پیروزی ترفیع می‌گیرد ولی بلافاصله دوباره به میدان فرستاده می‌شود — پاداش بقا چیزی جز بازگشت به خطر نیست. اگر بتوانید قضاوت و تامل جدی را کنار بگذارید، ممکن است از «War Machine» لذت ببرید. من صحنه‌های نبرد با موجود را دوست داشتم، اما فیلم تلاش می‌کند بیشتر از چیزی که هست باشد و در نهایت به جایی نمی‌رسد. --- بدون انتظار زیاد، فیلم سرگرم‌کننده بود. بعضی صحنه‌های اکشن خوب هستند اما فیلم بیش از حد خانوادگی است و چیز بیشتری ندارد. --- یکی از منتقدها با کنایه گفته که انگار یک مدیر نتفلیکس پس از بازی کردن Metal Gear Solid ایدهٔ فیلم را پیدا کرده: مرد قهرمان با دیالوگ‌های قهرمانانه در برابر یک ماشین عظیم می‌جنگد و کلی «عالیه!» تحویل می‌دهد. بازیگری در حد خوب و جلوه‌های ویژه قابل قبول‌اند، اما فیلم چنان کلیشه‌ای است که حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد. پایان فیلم به صورت یک کلیف‌هنگر است و دنباله را نوید می‌دهد. فیلم تا حدی در نقش‌آفرینی ارتش آمریکا به عنوان قهرمانان جنگی غلو می‌کند، در زمانی نامناسب که مردم می‌دانند هزینه‌های میلیاردی صرف حمله به دیگر کشورها می‌شود. صحنه‌های مرگ خشن دست‌کم تا حدی سرگرم‌کننده‌اند. --- این یک بازسازی ضعیف است. اگر بخواهیم صریح بگوییم: این نسخه تلاش معاصر برای بازآفرینی «Predator» است. آلن آرنولد نیست؛ هرچند بازیگر بزرگ و ورزیده‌ای است، اما در این نقش کاریزما و حضور پرده‌ای آرنولد را ندارد. هیولا هم آنِ «Predator» نیست. همه‌چیز با CGI ساخته شده و وزن و حضور ملموسی ندارد؛ نمی‌توان با آن تعامل واقعی داشت و شخصیت یا انگیره‌ای پیش‌برنده برایش احساس نمی‌شود—او صرفاً هست. الهام‌گیری از موجودات بازی‌هایی مثل Horizon Zero Dawn قابل مشاهده است، اما این نسخه در مقایسه ضعیف‌تر است. شخصیت‌ها فراموش‌شدنی‌اند و نمی‌توان با هیچ‌کدام همذات‌پنداری یا دلسوزی کرد، که این موضوع ضربه به میزان حساسیت تماشاگر نسبت به خطرها می‌زند. فیلم از نظر تصویربرداری و ظاهر قابل قبول است اما دل و جان ندارد. در مجموع، در مقایسه با چیزی که می‌خواهد باشد، یک فیلم اکشن ضعیف است؛ قهرمانش در مقایسه با «داچ» در «Predator» قابل اتکا نیست و احتمالاً خیلی زود فراموش خواهد شد.