فیلم Posse 1975

«اگر "خوب‌ها" هم به اندازه‌ی بدها بد باشند چه می‌شود؟» فیلم «Posse» محصول 1975، وسترنی است با بازی کرک داگلاس و بروس درن. داگلاس نقش نایتینگِیل را بازی می‌کند، مرشالی که برای سناتوری در غرب تگزاس کمپین می‌زند، و درن نقش استروهورن، سرکردهٔ تبهکاری شناخته‌شده‌ای را دارد که نایتینگِیل می‌خواهد او را دستگیر کند تا شانس پیروزی‌اش در انتخابات افزایش یابد. بو هاپکینز به‌عنوان یکی از...

«اگر "خوب‌ها" هم به اندازه‌ی بدها بد باشند چه می‌شود؟» فیلم «Posse» محصول 1975، وسترنی است با بازی کرک داگلاس و بروس درن. داگلاس نقش نایتینگِیل را بازی می‌کند، مرشالی که برای سناتوری در غرب تگزاس کمپین می‌زند، و درن نقش استروهورن، سرکردهٔ تبهکاری شناخته‌شده‌ای را دارد که نایتینگِیل می‌خواهد او را دستگیر کند تا شانس پیروزی‌اش در انتخابات افزایش یابد. بو هاپکینز به‌عنوان یکی از معاونان مرشل حضور دارد و جیمز استیسی نقش ویراستار روزنامه‌ای را بازی می‌کند که با کارزار نایتینگِیل مخالف است. این فیلم یک سال پس از استعفای نیکسون و رسوایی واترگیت اکران شد و از بی‌اعتمادی عمومی نسبت به سیاستمداران سود می‌برد. نایتینگِیل و معاونانش مقابل استروهورن و جمعیت هم‌دست او قرار گرفته‌اند؛ با این حال پیام فیلم تا حدود بیست دقیقهٔ پایانی آشکار نمی‌شود. آن پیچش داستانی در اوج اولیهً مرا دفع و ناراحتی کرد، اما بعد از تامل دیدم که فیلم چه می‌خواهد بگوید و به آن احترام گذاشتم—هرچند نحوهٔ ارائهٔ پیام نه‌چندان روان و تا حدودی نامناسب است و می‌شد آن را بهتر اجرا کرد. برخی منتقدان پیام فیلم را عبارت از مقایسهٔ یک سیاستمدار (ظاهراً) فاسد با یک قانون‌شکن (ظاهراً) صادق دانسته‌اند، اما این تعبیر نادرست است. برای شروع، «قانون‌شکن صادق» نوعی تناقض به‌نظر می‌رسد، به‌خصوص در مورد استروهورن. از همان ابتدا او به‌وضوح جنایتکار و آدم‌کش نشان داده می‌شود؛ هرچند خوش‌قواره حرف می‌زند، هرگز به عنوان قهرمان معرفی نمی‌شود. او جنایتکاری ناپسند و پست است. از سوی دیگر نایتینگِیل هم به‌عنوان آدمی کاملاً فاسد تصویر نمی‌شود؛ او مرشالی مقتدر در آن منطقه است که آرزوهای سیاسی دارد و با راه‌آهن ارتباطاتی دارد—اینها به خودی خود لزوماً نکات منفی نیستند. حتی وقتی با ا وسوسهٔ رابطهٔ نامشروع با خانم راس (بث بریکل) مواجه می‌شود، با جذبه و خونسردی آن را رد می‌کند چون به‌گمانش به سودش نخواهد بود. آیا همین تشخیص و امتناع از خواسته‌های ناپسند، بخشی از خرد نیست؟ برای فهم بیشتر پیام فیلم به همین نکته توجه کنید: نام فیلم «Posse» است. فراز و فرود پیام فیلم کنار، «Posse» یک وسترن توانمند و سرگرم‌کننده است؛ با شخصیت‌های جالب، بازیگران کارکشته و مقدار قابل توجهی سکانس اکشن. مدت زمان فیلم 92 دقیقه است و در سابینو کنیون، فلورنس، سونویتا، آراوایپا کنیون و اولد توکسان، آریزونا فیلم‌برداری شده است. نمره: B-/C+ ***هشدار لو رفتن داستان*** (اگر فیلم را ندیده‌اید، ادامه را نخوانید) من تغییر ناگهانی معاونان به گروهی از راهزنان را باورپذیر نیافتم. درست است که هرکدام 6000 دلار به‌دست می‌آورند—مبلغی که دست‌کم سه سال کار شرافتمندانه طول می‌کشید تا جمع شود—اما این مقدار پول به‌حدی نبود که زندگی‌شان را کاملاً دگرگون کند، و از دست دادن اعتباری که با عنوان معاون مرشال داشتند و چشم‌انداز رسیدن به منصب‌های بالاتر مثل مرشال منطقه یا کلانتر را هم در نظر بگیریم، این تغییر ناگهانی چندان منطقی نیست. به هر حال، این پیچش نامناسب اجرا شده و از ارزش کلی فیلم کاسته است. با این وجود نشانه‌هایی هست که نشان می‌دهد اعضای «پاسی» از پیش هم چندان درست نبودند (به‌جز یک معاون که از خیانت به نایتینگِیل سر باز می‌زند و از تبدیل شدن به جنایتکار امتناع می‌کند). مثلا حداقل سه نفر از آن‌ها مخفیانه با چند دختر جوان از شهر در یک واگن متروکه رابطه دارند. این دختران جوان واضحاً به «پسران بد» جذب می‌شوند، یعنی همان معاونان ظاهراً محترم و اعضای شجاع پاسی. چه چیز تازه‌ای است؟ پیام فیلم چیست؟ مرزبندی میان شغل محترم و جنایت می‌تواند بسیار باریک باشد. آدم‌ها ممکن است در ظاهر در شغل‌های شرافتمندانه باشند اما فاسد باشند؛ اساساً نقاب به چهره زده‌اند. این در همه جا و همیشه رخ می‌دهد. بعضی منتقدان فیلم را به «آشفتگی عذاب‌آورِ خیر و شر» متهم کرده‌اند، درحالی‌که فیلم صرفاً به وجود شر در جاهایی اشاره می‌کند که مردم ساده‌دلانه یا عمداً چشم بر آن می‌بندند—کافی است به رفتار سیاست‌ورزان معاصر نگاه کنید. و نایتینگِیل چطور؟ او متزلزل بود یا فقط مردانش چنین بودند؟ به‌نظر من او آن‌قدرها هم تیره نیست. او به‌عنوان مرشالی جاه‌طلب و عدالت‌جو به من آمد و حتی از رابطهٔ نامشروع هم صرف‌نظر کرد. با این حال این که اکثریت مردانش فاسد باشند تصویری نامناسب از او ارائه می‌دهد؛ شاید او هم—حداقل تا اندازه‌ای—موردی از نفوذ فساد را در درون خود داشته باشد و این موضوع در صورت رسیدنش به قدرت علنی شود. با وجود نقدهایم، هر فیلمی که سوالاتی از این دست را مطرح کند ارزش دیدن دارد.