فیلم Welcome to the Dollhouse 1995

اگر تا به حال در مورد خطاهای «رویای آمریکایی» شک داشته‌اید، کافی است نگاهی به زندگی دختری جوان با نام نسبتاً نامانوس — داون وینر (هدر ماتاراتزو) — بیندازید. زندگی او همراه با برادر به‌ظاهر سرشناسش، مارک (متیو فابر)، تا حدی راحت است، اما والدینش چندان به او توجه نمی‌کنند و در مدرسه توسط برندون (برندن سکسون) اذیت می‌شود. برادرش در گروه موسیقی گاراژی‌ای فعالیت...

اگر تا به حال در مورد خطاهای «رویای آمریکایی» شک داشته‌اید، کافی است نگاهی به زندگی دختری جوان با نام نسبتاً نامانوس — داون وینر (هدر ماتاراتزو) — بیندازید. زندگی او همراه با برادر به‌ظاهر سرشناسش، مارک (متیو فابر)، تا حدی راحت است، اما والدینش چندان به او توجه نمی‌کنند و در مدرسه توسط برندون (برندن سکسون) اذیت می‌شود. برادرش در گروه موسیقی گاراژی‌ای فعالیت دارد که خواننده‌اش استیو (اریک مابیوس) است و داون به‌شدت شیفتهٔ اوست؛ البته او آن‌قدر جوان است که نداند اگر استیو احساس متقابلی نشان دهد، به‌علت وضعیت سنی با پیامدهای قانونی روبه‌رو خواهد شد. مانند بسیاری که مورد آزار قرار می‌گیرند، داون هم سراغ آزار دیگری می‌رود — خواهر کوچکش میسی (داریا کالینینا) — و این رفتار موجب رنجش خانواده‌اش می‌شود. احساس سرگردانی و رهاشدگی او را به جست‌وجوی اندک آرامشی نزد شکنجه‌گرش می‌کشاند، در حالی که همچنان از آرزوی رابطه با مردی بزرگ‌تر دست برنمی‌دارد؛ نتیجهٔ این آشفتگی چه خواهد بود؟ ماتاراتزو در این نقش موفق است و تصویری صادقانه و ملایم از دختری ارائه می‌دهد که نه دوست‌نداشتنی، بلکه نادیده گرفته‌شده است؛ او شخصیتی آسیب‌پذیر را نشان می‌دهد که می‌توان تصور کرد تمام عمرش نادیده بماند و در همان شهر محلی و در ازدواجی ناموفق زندگی کند. سکسون نیز در نقش ظاهراً خشن و زمخت جذاب است؛ هرچه بیشتر او را می‌شناسیم درمی‌یابیم او نیز چندان از داون اختلاف ریشه‌ای ندارد. فیلم از نوعی روح برخوردار است و همین به‌علاوهٔ سادگی آن، تصویری قابل‌باور از زندگی‌ای عرضه می‌کند که دست‌کم محکوم به باقی ماندن در مسیر کندی است.