فیلم The Longest Day 1962

برای هر دو طرفِ متفقین و آلمانی‌ها، این روز طولانی‌ترین روز خواهد بود. رویدادهای روز دی به‌صورت حماسی و از دیدگاه هر دو طرف روایت می‌شود. بازگویی ششم ژوئن ۱۹۴۴ از منظر آلمانی‌ها، آمریکا، بریتانیا، کانادا و فرانسه آزاد با بازیگران سرشناس و تولیدی پرهزینه ارائه شده است. یکی از حماسه‌های بزرگ سینمای جنگ، که همهٔ جلوه‌های پرهیبت نبرد و شجاعت را هنگام هجوم متفقین به...

برای هر دو طرفِ متفقین و آلمانی‌ها، این روز طولانی‌ترین روز خواهد بود. رویدادهای روز دی به‌صورت حماسی و از دیدگاه هر دو طرف روایت می‌شود. بازگویی ششم ژوئن ۱۹۴۴ از منظر آلمانی‌ها، آمریکا، بریتانیا، کانادا و فرانسه آزاد با بازیگران سرشناس و تولیدی پرهزینه ارائه شده است. یکی از حماسه‌های بزرگ سینمای جنگ، که همهٔ جلوه‌های پرهیبت نبرد و شجاعت را هنگام هجوم متفقین به نرماندی دارد. روشن است چرا فیلم پرفروش شد؛ هرچند کمی طولانی است و بسیاری از شخصیت‌ها عملاً نقش چندانی ندارند، اما بازی‌ها قوی‌اند و قطعات طنزی تا حدودی کلیشه‌های ملی را تعدیل می‌کنند. عظمت تولید قابل تحسین است—دریل اف. زانوک برای آوردن این اثر روی پردهٔ بزرگ چیزی حدود ده میلیون دلار سرمایه گذاشت که در فیلم محسوس است. روایت در سه بخش تقسیم شده: آمادگی، عملیات زمینی و دریایی پیش از حملهٔ نرماندی، و سپس فرودها در اوج شکوه خود. بی‌گمان پس از «طولانی‌ترین روز» فیلم‌های جنگی موثق‌تری ساخته شده‌اند، اما این فیلم بی‌تردید جایگاه خود را به‌عنوان الگویی سینمایی حفظ می‌کند که توان سرگرم‌سازی‌اش در هر دوره‌ای پابرجاست. نمره: ۸/۱۰ جان وین ممکن است اندکی بیشتر از بقیه دیده شود، اما فیلم بیش از همه تلاشی گروهی است که حس قابل‌توجهی از اصالت را منتقل می‌کند. همهٔ ماجرا حول روز فرودها در ۱۹۴۴ می‌چرخد. هوای سواحل جنوبی انگلستان به‌قول هواشناس‌شان «شبیه نیمهٔ زمستان» بود. تأخیرها موجب افزایش ناخرسندی‌ها شد، بنابراین از تقریباً همهٔ وسایل نقلیه—گلایدرها، هواپیماها، تانک‌ها، قایق‌های فرود—استفاده شد و حدود ۲۵۰ هزار نفر (به‌علاوه شمار زیادی از سربازان بریتانیایی) به سوی نرماندی حرکت کردند. هم‌زمان، دیدگاهی نسبتاً قابل‌باور از سوی نازی‌ها نیز نشان داده می‌شود؛ آن‌ها مدتی برای یک تهاجم آماده شده بودند اما نمی‌دانستند کجا و کی حمله می‌شود و نگرانی کم‌کم اثر خود را گذاشته است. روشن است که فرماندهان عالی نیز کم‌کم از برخی تاکتیک‌ها مأیوس شده‌اند و کمتر از قبل از آن‌ها حمایت می‌کنند. داستان وقتی سرعت می‌گیرد که نیروها از دریا و هوا پیاده می‌شوند و با دشمنِ سنگرگرفته‌ای روبه‌رو می‌شوند که مصمم است از رسیدن نیروها به ساحل جلوگیری کند. با گلوله‌باران و انفجار در همه‌جا، فیلم‌برداری، طراحی بدل‌کاری و آتش‌بازی‌ها واقعاً حس خطراتی را که مردان برای تصرف چند مایل شن متحمل شدند منتقل می‌کند. حضور کوتاه و دوست‌داشتنی بورویل در نقش شهردار یک شهر کوچک که از دیدن نیروها آن‌قدر خوشحال است که با شال منصب و یک بطری شامپاین جشن می‌گیرد در حالی که گلوله‌ها اطرافشان فرومی‌افتد، لحظات طنزی به داستان می‌افزاید. نقش کوچک گرت فروبه در مسیر توزیع شیر هم کمی خطرناک می‌شود و مجال کمی طنز را در روایت دقت‌های لجستیکی که همواره طبق برنامه پیش نرفتند، فراهم می‌کند. فیلم با تدوین مؤثر و منسجم پیش می‌رود و شتاب روایت خود را حفظ می‌کند؛ ما تنها آن یک روز را می‌بینیم—بدون نتیجه‌گیری کامل، حتی نه پایانِ «پایانِ آغاز». طولانی است، اما هر ساحل داستانِ خود را دارد و چهار ذهن خلاق پشت این پروژه آن را عمدتاً جذاب نگه می‌دارند؛ حدود سه ساعت قابل‌تماشا از وحشت و امید.