فیلم Dracula Has Risen from the Grave 1968

اگرچه در مجموعه کلاسیکِ دراکولا از هَمِر که سر کریستوفر لی نقش «قهرمان» را بازی می‌کند، نبودن سر پیتر کاشینگ — کسی که در دوران هَمِر همیشه بهترین عملکرد را از لی می‌گرفت — تا حدی از شدت و تأثیر فیلم می‌کاهد، با این‌حال این اثر همچنان بسیار تحسین‌برانگیز و ارزش دیدن دارد. پوستر فوق‌العاده و مبتکرانه‌ی فیلم به‌تنهایی بیش از آن‌چه برای جبران غیبت...

اگرچه در مجموعه کلاسیکِ دراکولا از هَمِر که سر کریستوفر لی نقش «قهرمان» را بازی می‌کند، نبودن سر پیتر کاشینگ — کسی که در دوران هَمِر همیشه بهترین عملکرد را از لی می‌گرفت — تا حدی از شدت و تأثیر فیلم می‌کاهد، با این‌حال این اثر همچنان بسیار تحسین‌برانگیز و ارزش دیدن دارد. پوستر فوق‌العاده و مبتکرانه‌ی فیلم به‌تنهایی بیش از آن‌چه برای جبران غیبت کاشینگ لازم باشد، عمل می‌کند. «دراکولا از گور برخاسته» چهارمین فیلم در مجموعه دراکولا از کمپانی هَمِر است. کارگردانی آن برعهدهٔ فردی فرانسیس و فیلمنامه‌نویسی توسط آنتونی هایندز (با نام مستعار جان الدر) انجام شده است. در این فیلم کریستوفر لی، روپرت دیویس، ورونیکا کارلسون، بری اندروز و باربارا یوئینگ نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر جیمز برنارد و فیلم‌برداری از آرتور گرانت است. گرچه فیلم بیشتر جلوه‌گر است تا محتوایی، «دراکولا از گور برخاسته» همچنان یکی از شاخص‌ترین آثار دراکولای هَمِر به‌شمار می‌آید. داستان با باززنده‌شدن اتفاقی کنت مشهور آغاز می‌شود که برای گرفتن انتقام دست به کاری می‌زند و این موضوع برای ساکنان دهکده‌ای که در سایهٔ قلعه‌اش قرار دارد، دردسرساز می‌شود. دراکولا تا حدودی در حاشیه است و دنبال دختر جذابِ کارلسون می‌گردد تا اهداف شوم خود را تحقق بخشد؛ شهوت، خون، سینه‌ها و شوری مذهبی از پیامدهای ماجرا هستند. داستان به‌همین‌خلاصه محدود می‌ماند، اما با وجود اینکه رشته‌هایی مانند باورهای مذهبی مطرح می‌شوند ولی به‌قدر کافی پیگیری نمی‌شوند، فیلمنامه خالی از نکات جالب نیست. چند سکانس برجسته فیلم را از حالت عادی خارج می‌کنند: از افتتاحیۀ تأثیرگذار «جسد در زنگ» تا شکوه پرزرق‌وبرقِ پاشیده‌شدن خون روی صلیب؛ تعمّق در ساختِ صحنه‌ها مخاطب را درگیر و هیجان‌زده می‌کند. بخش میانی کند پیش می‌رود و ما شاهد عاشقانی جوان تحت فشارِ تأثیرِ دراکولا هستیم، ولی دراکولا گه‌گاه ظاهر می‌شود و انسان‌ها و حتی اسب‌ها را تهدید می‌کند. جلوه‌های فنی به این‌ها ختم نمی‌شود؛ طراحی لباس و صحنه‌ها زینتی و بسیار دلپذیرند و انتخاب‌های مختلف لنزِ رنگی هم عالی‌اند. سکانس‌های پشت‌بام به‌ویژه برجسته‌اند: نماهای مرتفع از چشم‌اندازی زاویه‌دار با سنگ‌لاخی‌های بیرون‌زده و دودکش‌های عجیب (یکی حتی شبیه قارچ جادویی به‌نظر می‌رسد) که همه در مه پوشیده‌اند. حتی دود سبزی از برخی دودکش‌ها برمی‌خیزد — واقعاً اهالی دهکده چه چیزی روی آتش‌شان می‌سوزانند؟ جیمز برنارد نیز موسیقی متن را با لذتِ تهدیدآمیز ساخته و برخی قطعات عنوانی حال‌وهوایی از برلیوز در نوَحه‌ترین لحظاتش را تداعی می‌کنند. با بازی و کارگردانیِ قابل قبول و نگاهی دقیق به جزئیات، این یکی از دنباله‌های بهتر دراکولای هَمِر است. ۷/۱۰