فیلم Ted 2012

نسخهٔ اصلی «تد» عمیقاً یک «سرگرمی آشفته و بی‌قید» است. سث مک‌فارلین — که علاوه بر کارگردانی، صدای تد را هم دارد — فیلمی ساخته که در آن هیچ خط قرمزی رعایت نمی‌شود و اساس جذابیتش هم از این می‌آید که تد در هر صحنه به‌نوعی رفتار نامناسب و خارج از قاعده‌ای دارد. توهین‌ها و جملات نامناسب همیشه روی زبان تد رگبار می‌کنند و برعکس...

نسخهٔ اصلی «تد» عمیقاً یک «سرگرمی آشفته و بی‌قید» است. سث مک‌فارلین — که علاوه بر کارگردانی، صدای تد را هم دارد — فیلمی ساخته که در آن هیچ خط قرمزی رعایت نمی‌شود و اساس جذابیتش هم از این می‌آید که تد در هر صحنه به‌نوعی رفتار نامناسب و خارج از قاعده‌ای دارد. توهین‌ها و جملات نامناسب همیشه روی زبان تد رگبار می‌کنند و برعکس وقتی این رفتار را از شخصیت‌های انسانی ببینیم ممکن است احساس کنیم افراطی شده، این برای تد اتفاق نمی‌افتد؛ شاید چون تد یک عروسک خرسی است و از یک اسباب‌بازی انتظار چنین رفتاری نداریم. تعامل مارک والبرگ با این خرس آشفته هم شگفت‌انگیز است. والبرگ که در سال‌های اخیر بیشتر در فیلم‌های اکشن و آثار جدی نقش‌آفرینی کرده، در «تد» ثابت می‌کند که از پس طنز اغراق‌آمیز و «اور-دِ تاپ» به‌خوبی برمی‌آید، درست مثل توانایی‌اش در ژانر اکشن. نباید میلای کونیس را هم فراموش کرد. کونیس پیش‌تر در کمدی‌ها خوش درخشیده و در «تد» نشان می‌دهد که حتی در نمونه‌های زمخت‌تر ژانر هم حضوری موفق دارد. «تد» فقط شوخی‌های زمخت ارائه نمی‌دهد؛ حداقل یک صحنه دارد که احتمالاً در تاریخ سینما ثبت خواهد شد: «دونرسانگ» (Donnersong). وقتی جان و تد وسط طوفان در تخت می‌خوابند، آهنگشان را می‌خوانند و به صورت وحشیانه‌ای از هوای طوفانی فحاشی می‌کنند، حتی تماشاگرانی که معمولاً با فیلم کنار نمی‌آیند هم از خنده کنترل‌شان را از دست می‌دهند. در مجموع، «تد» یک شاهکار نیست. در اصل مک‌فارلین از تجربه‌ای که در ساخت سریال «فمیلی گای» کسب کرده استفاده می‌کند و طنز زمخت سریال را با شخصیت‌های تازه ترکیب می‌کند. با این‌که تد شخصیتی است که روی پرده کم‌نظیر است و به‌نوعی ضدقواعد جامعه معرفی می‌شود، مک‌فارلین با این فیلم ایده‌ای کاملاً جدید اختراع نکرده و صرفاً مخاطبان جدیدی را می‌رباید: طرفداران کمدی‌هایی که شبیه «Hangover» هستند و شاید تاکنون «فمیلی گای» را دنبال نکرده‌اند. تد مصداق بارز این است که هر ایدهٔ درخشان لزوماً وقتی از کاغذ بیرون می‌آید به یک پروژهٔ موفق تبدیل نمی‌شود. این فیلم فریاد می‌زند «ایدهٔ عالی داریم، اما نمی‌دانستیم با آن چه کنیم.» آیا به‌دلیل کمبود تخیل بوده یا مصرف بیش از حد، کسی نمی‌داند. فیلمی دربارهٔ یک خرس عروسکی که در زندگی روزمرهٔ مردی سی‌و‌چندساله زنده می‌شود، به‌نظر فرمول موفقی است. اما پس از دقایق اول، فیلم سست می‌شود، دیالوگ‌ها زود کهنه می‌شوند و بیشتر داستان حول تد می‌چرخد که یا مست می‌شود یا دنبال خوابیدن با زنان سطحی و جذاب است (هرچند هاسبرو برایش اندام جنسی کامل و عملکردی نسازده) در حالی که قهرمان اصلی سعی دارد رابطهٔ چهار ساله‌اش با زنی بالاتر از سطح خودش و پیوند همیشگی‌اش با «هم‌رعدیِ» زندگی‌اش (تد) را متعادل کند. پست، مبتذل و بی‌ادب؛ تد فراتر از شوخی‌های سطحیِ کودک‌پسند چیز زیادی برای سرگرم‌کردن ندارد. مگر اینکه طرفدار سرسخت «فمیلی گای» باشید، ذائقهٔ خاصی برای فلش گوردونِ دههٔ ۸۰ داشته باشید، در حوالی بوستون زندگی کنید یا شنیدن پی‌در‌پی فحش‌ها برایتان خنده‌دار باشد؛ در غیر این صورت این فیلم مناسب شما نیست. تماشای خوبی بود، دوباره هم می‌بینم و توصیه‌اش می‌کنم. این فیلم احمقانه است، اما لزوماً بد نیست: فیلمِ برجسته‌ای نیست اما سرگرم‌کننده است. من طنز احمقانه و کمدی لُغز را دوست دارم — طنزی محوَر بر_absurd_ که سث مک‌فارلین در آن استادی دارد. بازیگرها عالی‌اند و فکر می‌کنم اگر هر نقشی را شخص دیگری بازی کرده بود، فیلم کاملاً متفاوت می‌شد. خودِ ایده هم به‌تنهایی منحصر‌به‌فرد و تازگی دارد؛ «فیلمی دیدی دربارهٔ خرسی عروسکی که زنده شد؟» — این همان فیلم است. تقریباً مدیون خودت هستی اگر این مفهوم منحصربه‌فرد را نبینی. آن‌ها ترکیب خیلی خوبی از طنز ساختاری با درامی عاشقانهٔ نسبتاً جدی ارائه می‌دهند. حتی چاشنی‌ای از وحشت هم در میان است، و برایم قابل‌قبول بود، هرچند موضوع دربارهٔ خرسی است که از نداشتن دستگاه تناسلی واقعی ناراضی است. نمی‌توانم تصور کنم کسی این فیلم را ببینـد و سرگرم نشود.