فیلم Respect 2021

فیلم خوبی بود و از آن لذت بردم. با این حال انتظار ندارم دوباره آن را ببینم. تا حدی مثل این بود که قبلاً آن را دیده‌ام؛ و دلیلش را می‌فهمم: تجربه‌های زنان، حتی زنان مشهور، وقتی پای پدران سخت‌گیر یا شوهران آزارگر در میان باشد اغلب شبیه هم‌اند. کلیشه‌ها به این دلیل شکل می‌گیرند که بسیاری از این اتفاقات آن‌قدر شایع‌اند که تبدیل به...

فیلم خوبی بود و از آن لذت بردم. با این حال انتظار ندارم دوباره آن را ببینم. تا حدی مثل این بود که قبلاً آن را دیده‌ام؛ و دلیلش را می‌فهمم: تجربه‌های زنان، حتی زنان مشهور، وقتی پای پدران سخت‌گیر یا شوهران آزارگر در میان باشد اغلب شبیه هم‌اند. کلیشه‌ها به این دلیل شکل می‌گیرند که بسیاری از این اتفاقات آن‌قدر شایع‌اند که تبدیل به کلیشه می‌شوند. فقط کاش فیلم گاهی در پرداخت دو‌بعدیِ این شخصیت‌ها مرا غافلگیر می‌کرد. چند لحظهٔ غافلگیرکننده هم بود؛ مثل تغییر واکنش آره‌تا به گروه پشتیبان Muscle Shoals Rhythm Section، یک صحنه با پدرش در انتهای فیلم و چند جای دیگر. اما عمدتاً همه‌چیز آشنا به‌نظر می‌رسید. با این حال فیلم را دوست داشتم و توصیه‌اش می‌کنم. بسیار دربارهٔ انتخاب بازیگر برای نقش آره‌تا فرانکلین در این بازنگریِ دورانِ آغازینِ زندگی‌اش صحبت شده، اما من کنجکاوم بدانم او دربارهٔ باقی بازیگران چه می‌گفت. جنیفر هادسون وقتی می‌خواند فوق‌العاده است؛ بخش زیادی از گسترهٔ صوتی و سرزندگی آره‌تا را خوب منتقل می‌کند. متأسفانه در مقام بازیگری کمی ضعیف‌تر عمل می‌کند و همراه با گروه بازیگری چندان درخشان، فیلم گه‌گاهی کشدار می‌شود. روایت زمانی ساده است: گذار از دختری بی‌گناه—نوعی «غنیمت صوتی» برای پدرش که برای اجرای پرشور در مهمانی‌های خانگی بیدارش می‌کرد—تا کشمکش‌هایش با همان پدر پراراده (فارست ویتاکر) وقتی که با تد وایت که دوازده سال از او بزرگ‌تر است (مارلون ویانز) وارد رابطه می‌شود و راه پرپیچ‌وخمش به سمت ستاره‌شدن را آغاز می‌کند. شاید اگر فرصت بیشتری به هادسون می‌دادند تا آهنگ‌های بیشتری اجرا کند، فیلم برجسته‌تر می‌شد؛ اما تاکید زیادی روی مشکلات خانوادگی (که گاهی واقعاً هولناک‌اند) شده که فیلم را به داستانی واقعی اما نسبتاً خسته‌کننده دربارهٔ مصائب خانوادگی ناشی از مشروب تبدیل می‌کند. این مسائل تا اندازه‌ای عزم او برای موفق شدن را توضیح می‌دهند، اما در فیلم چنان غلبه‌ای پیدا می‌کنند که بعد از مدتی تکراری و کسل‌کننده می‌شوند. واضح است که به نژاد خود افتخار می‌کرد، اما این افتخار با شمولیت همراه بود—او با آدم‌ها بر اساس مهارت و توانایی‌شان کار می‌کرد، فارغ از رنگشان—از جمله گروه Muscle Shoals Rhythm Section—و این نشان‌دهندهٔ تفکری آزاداندیش بود که از زمانه‌اش جلوتر بود. مارک مارون در نقش تهیه‌کنندهٔ صبور آتلانتیک، جری وکسلر، خوب عمل می‌کند و مری جی. بلیج تفسیر جالبی از دینا واشنگتن کمی تندخو ارائه می‌دهد؛ اما در نهایت همه‌چیز بر دوش هادسون است و او باید بیشتر روی مجموعهٔ قدرتمند آهنگ‌ها تمرکز می‌کرد و کمتر روی درامی تا حدی زمخت. تا پایان فیلم بمانید—در انتها یک «ترک اضافه» عالی از خودِ خانم فرانکلین هست.