فیلم Riddick 2013

فیلمِ خوش‌ساختی است. کارگردان دیوید توهی با این قسمت سوم و ساده‌سازی مسیر، پس از تلاش ناموفقِ ارتقای شخصیت در «Chronicles of Riddick»، به اصولِ اولیه بازگشته است. او بارِ اضافی «Chronicles» را کنار می‌گذارد و سراغ یک داستان بقا و اکشنِ ساده و مستقیم می‌رود که می‌توانست «Pitch Black 2» نام بگیرد. بازخوردها نسبت به این سومین حضور ضدقهرمان علمی‌تخیلی وین دیزل متفاوت و مخلوط بوده...

فیلمِ خوش‌ساختی است. کارگردان دیوید توهی با این قسمت سوم و ساده‌سازی مسیر، پس از تلاش ناموفقِ ارتقای شخصیت در «Chronicles of Riddick»، به اصولِ اولیه بازگشته است. او بارِ اضافی «Chronicles» را کنار می‌گذارد و سراغ یک داستان بقا و اکشنِ ساده و مستقیم می‌رود که می‌توانست «Pitch Black 2» نام بگیرد. بازخوردها نسبت به این سومین حضور ضدقهرمان علمی‌تخیلی وین دیزل متفاوت و مخلوط بوده است. حقیقت این است که فیلم از جنسِ آثار «حتماً باید دید» نیست و تا حد زیادی به «Pitch Black»، نخستین و بهترین قسمتِ سه‌گانه، نزدیک است؛ اما باز هم لحظات سرگرم‌کنندهٔ علمی‌تخیلی زیادی دارد. خلاصهٔ داستان: ریدیک روی سیاره‌ای نامهربان رها می‌شود و با موجودات بیگانه‌ای روبه‌رو می‌گردد. تنها امیدش این است که توجه دیگران را جلب کند تا دو کشتی برای نجات یا دستگیری‌اش سر برسند — هرکدام با خدمه‌ای که انگیزه‌های متفاوتی برای گرفتنِ این محکوم مرموز دارند. فیلم تصویربرداری زیبا و فضاسازی خوبی دارد و هم موجودات انسانی و هم بیگانه را نمایش می‌دهد. اکشن و دراماتیکِ حال‌وهوایی همیشه حضور دارند و وین دیزل نقشِ فیزیکی، مردانه و تا حدی ترسناکِ ریدیک را خوب بازی می‌کند. از سوی دیگر برخی جلوه‌های CGI ضعیف‌اند و هم‌چنین باید چشم‌پوشی از برخی تصادف‌ها و تسهیل‌های داستانی را پذیرفت تا از فیلم به‌عنوان یک اثر سرگرم‌کنندهٔ «پاپ‌کُرن و آبجو» لذت برد. توجه: این نقد بر پایهٔ نسخهٔ اکرانی است؛ نسخهٔ کامل‌تری وجود دارد که از نظر برخی جنبه‌ها بهتر است، اما آن نسخه را اینجا بررسی نکرده‌ام. در این قسمت، خطِ داستانِ «نکرمونگر» تقریباً کنار گذاشته شده و ارتباطات با شخصیت‌های پیشین (به‌جز ریدیک) باورپذیر نیست؛ وقایع تا حدودی بازتولیدِ بی‌شرمانه‌ای از فیلم اول‌اند. دیدنِ ریدیکِ بیشتر بقاگر و حسابگر خوشایند است، چون تاکنون این جنبه بیشتر کنایه‌ای نشان داده شده بود تا آشکار. دنیایی که فیلم در آن روایت می‌شود تا حدی جالب است و بازیگران هم عموماً ناامیدکننده نیستند، اما در کل «ریدیک» بیشتر به «نزدیک به تماشا ناپذیر» شباهت دارد تا «درخشان». فیلم زیبا، خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده است، اما نوآور نیست، باهوش نیست و قطعاً به گردِ «Pitch Black» هم نمی‌رسد. بعضی‌ها امتیازات حدود 7 از 10 یا نزدیک 66٪ داده‌اند. در میان بازیگران، اجرای وین دیزل چندان درخشان نیست ولی همچنان تماشایی است؛ از نقشِ کِیتی ساکهوف (Dahl) مخصوصاً خوشم آمد، هرچند در پایان شخصیتش کمی تضعیف می‌شود. بقیهٔ بازیگران قابل‌توجه نیستند، اگرچه Matt Nable خوب است و حضور Dave Bautista خوشایند است. جلوه‌های ویژه نسبت به فیلم قبلی افت کرده‌اند و موجودِ شبیه‌سگ که نقش همراهی را دارد از نظر بصری ضعیف به‌نظر می‌رسد. کندیِ ریتم در ابتدا حسِ خستگی می‌داد، اما فیلم در نهایت تا حدی این مشکل را برطرف می‌کند. پایان‌بندیِ فیلم نسبتاً خوب است و در مجموع اگر دنبال یک اکشنِ بقا با لحظاتِ علمی‌تخیلی می‌گردید، ارزش دیدن دارد؛ اما انتظار نوآوری یا برتری نسبت به «Pitch Black» نداشته باشید. در پایان: فیلم سرگرم‌کننده است اما کم‌عمق و تکراری به‌نظر می‌رسد؛ طرفداران سری احتمالاً راضی خواهند بود، اما برای تازه‌واردان بهترین نقطهٔ شروع نیست. نسخهٔ کامل‌تر فیلم بهبودهایی دارد و قسمتِ چهارم («Riddick: Furya») هم برنامه‌ریزی شده که شاید جذاب باشد.