فیلم The Homesman 2014

سه زن دیوانه برای پنج هفته، خیلی بیشتر از آن چیزی است که انتظار داشتم. فیلم The Homesman را تامی لی جونز کارگردانی کرده و همراه با کیران فیتزجرالد و وسلی ای. الیور فیلمنامه را از رمان گلندون سویرت‌اوت اقتباس کرده است. بازیگران اصلی شامل تامی لی جونز، هیلاری سوانک، گریس گامر، میراندا اتو و سونیا ریختر هستند. موسیقی اثر از مارکو بلترامی و فیلم‌برداری از...

سه زن دیوانه برای پنج هفته، خیلی بیشتر از آن چیزی است که انتظار داشتم. فیلم The Homesman را تامی لی جونز کارگردانی کرده و همراه با کیران فیتزجرالد و وسلی ای. الیور فیلمنامه را از رمان گلندون سویرت‌اوت اقتباس کرده است. بازیگران اصلی شامل تامی لی جونز، هیلاری سوانک، گریس گامر، میراندا اتو و سونیا ریختر هستند. موسیقی اثر از مارکو بلترامی و فیلم‌برداری از رودریگو پریتو است. سه زن که زندگی در عصر پیشگامان آن‌ها را دیوانه کرده، باید به سمت شرق و ایالت آیووا منتقل شوند. وقتی مردانِ شهر از مسئولیت شانه خالی می‌کنند، مِری بی کادی — زن خودساخته، متدین و تنها — (با بازی هیلاری سوانک) داوطلب انجام این کار می‌شود. او جورج بریگز (با بازی تامی لی جونز)، یک ولگردِ شرور را به کمک می‌گیرد و سفر به‌مرور تبدیل به مسیری دشوار و تعیین‌کننده برای هر دوی آن‌ها می‌شود. The Homesman یک وسترن پیچیده و بازنگرانه است؛ سرشار از تلخی و خشنودی‌های بدبینانه که روایتش از جهات مختلف با نقد روبه‌رو شده است. برخی آن را مردستیزانه و برخی دیگر فمینیستی خوانده‌اند. جهش روایی بزرگی در فیلم هست که عده‌ای آن را تحسین و عده‌ای آن را قاتل فیلم دانسته‌اند. از دید من، جونز توانسته هر دو زاویه را به‌نحوی هنرمندانه ترکیب کند و آن جهش روایی برایم اثری برجسته و شجاعانه است. زندگی زنان پیشگام با تلخی و درد به تصویر کشیده شده و از همان آغاز فیلم، جونز هیچ بخشی را کوتاه نمی‌آورد. سؤال بزرگ این است که در غرب قدیم با کسانی که دچار اختلالات روانی می‌شدند چه برخورد می‌کردند؟ در این داستان راه‌حلی که انتخاب می‌شود فرستادن آن‌ها به شرق و سپردنشان به دست یک کشیش و همسر اوست (مریل استریپ حضوری کوتاه در نقش همسر کشیش دارد). سه زن به‌خوبی توسط میراندا اتو، گریس گامر و سونیا ریختر به تصویر کشیده شده‌اند، اما این بخش تنها زمینه‌ای برای هسته اصلی قصه است. هسته داستان در واقع پیرامون مِری کادی و جورج بریگز است؛ دو نفر در دو قطب متفاوت. او از تنهایی و نداشتن همسر غمگین است و او از تنهایی خوشحال. همه چیز نوید یک فیلم کلیشه‌ای درباره یافتن نیمهٔ دیگر را می‌دهد، اما جونز و تیمش از نوع رایج بازنشانی‌ها فاصله گرفته‌اند. خودِ جهت سفر—از غرب به شرق—نمادین است؛ بازگشتی برعکسِ سفرِ پیشگامان. در این دنیا پیدا کردنِ یک مرد شایسته دشوار است. پریتو مناظر را به‌طرز ماهرانه‌ای ثبت کرده؛ چشم‌نواز اما هرگز به‌ضرر پیشبرد روایت از سختی‌های زندگی پیشگامان تمام نمی‌شود. بلترامی قطعات پیانو و سازهای زهی اثیری‌ای بر فضا افزوده است. در نقش‌های کوتاه و مهمان جمعی بازیگرانی چون جیمز اسپیدر، جان لیتگو، ویلیام فیختنر، هیلی استاینفلد و تیم بلیک نلسون حضور دارند که اگرچه خواهانِ حضور بیشتری از آن‌ها هستی، اما هر کدام تأثیرگذارند. اما نمایش‌های اصلی و درخشان متعلق به سوانک و جونز است. جونز نقش ولگرد بداخلاق را به ارتفاعات بالاتری می‌رساند و بریگز را به ضدقهره‌ای پیچیده تبدیل می‌کند. سوانک هم مدت‌ها بود چنین بازی برجسته‌ای نداشت؛ مِری کادی را قوی و الهام‌بخش، ولی آشکارا درگیر آشوب درونی نشان می‌دهد. اجرای او جوهرهٔ The Homesman را تشکیل می‌دهد: زیرک، ژرف‌بین، انسانی و تاثیرگذار. مجموعه‌ای درخشان از همه جهت. امتیاز: ۹ از ۱۰ --- یک درام وسترنِ غیرمعمول دربارهٔ سفر جاده‌ای. فیلمی اقتباس‌شده از رمان که تامی لی جونز — در سن حدود ۷۰ سالگی — در آن هم بازی می‌کند و هم کارگردانی کرده است. درام وسترنی واقع‌گرایانه با گروه بازیگری فوق‌العاده. در حوالی سال ۱۸۵۰ می‌گذرد و داستان سه همسر مبتلا به بیماری روانی را روایت می‌کند که توسط یک زن و مرد به‌سمت یک مرکز امن منتقل می‌شوند؛ مردی که به‌خاطر نجات جانش استخدام شده است. آنچه در طول این سفر رفت‌وبرگشت بر آن‌ها می‌گذرد با ظرافت نقل می‌شود. تامی لی جونز و هیلاری سوانک در نقش‌هایشان خیلی خوب ظاهر شده‌اند. به‌ویژه سوانک که اشتیاق نقش برای داشتن زندگی عادی با همسر و فرزند را به‌خوبی منتقل می‌کند؛ چیزی که برای آن زمان از نظر فردی و اجتماعی اهمیت زیادی داشت. و در این سن، جونز در همهٔ جنبه‌های پروژه عملکرد قابل‌تحسینی داشته؛ چشم‌اندازش قابل ستایش است. احساس کردم بعد از مدت‌ها یک فیلم وسترن عالی دیده‌ام. اما برخی اتفاقات نیاز به توضیح بیشتری داشتند، مثل یکی از مرگ‌ها در فیلم. چون داستان در دوران فرهنگ گاوچرانی می‌گذرد، برخی چیزها قابل‌درک‌اند اما همهٔ بینندگان آن بخش‌ها را به‌راحتی نخواهند گرفت؛ بنابراین جزئیاتی کم بودند اما در مجموع فیلم بدی نیست. شخصیت‌ها به‌طرز معمول معرفی نمی‌شوند؛ داستان به‌تدریج آن‌ها را شکل می‌دهد و تا پایان حس می‌کنید آن‌ها را کافی می‌شناسید. در پردهٔ پایانی چند حضور مهمان هست که توجه را به خود جلب می‌کنند. این یک وسترن معمولی نیست و دیدنش ارزش دارد. امتیاز: ۷ از ۱۰ --- دو اجرای قوی از تامی لی جونز و هیلاری سوانک تا حد زیادی بارِ یک داستان نسبتاً ساده و کند را بالا می‌کشد، اما در پایان به نظرم مجموعه‌ای از داستان‌هاست که به‌صورت پراکنده و کم‌عمق کنار هم چیده شده و حقیقتاً افسرده‌کننده است. سوانک نقش مِری بی کادی را دارد که از سه زنی مراقبت می‌کند که به دلایل مختلف زندگی پیشگامانه غرب وحشی را تاب نیاورده و از نظر روانی به‌هم ریخته‌اند. او به‌عنوان یک مسیحی خوب تصمیم می‌گیرد این زنان را به مراقبت کلیسایی دوردست بسپارد. در همین حال، جونز نقش ولگردی به نام جورج بریگز را بازی می‌کند که او را آویزان از درخت می‌یابد؛ او را آزاد می‌کند به شرطی که در اسکورت زنان کمک کند و بدین‌سان سفر خطرناکی آغاز می‌شود. فیلم‌برداری فوق‌العاده است؛ نه‌تنها وسعت کشوری را که عبور می‌کنند منتقل می‌کند، بلکه سختی شرایط زمستانی را نیز به‌خوبی نشان می‌دهد. اما سفر طولانی فیلم را از ریتم می‌اندازد و پیوند نهایی میان دو شخصیت پس از شک و تردید اولیه خیلی قابل‌پیش‌بینی و دیدنش ناراحت‌کننده است. فیلم تراژدی دارد اما آن تراژدی چندان تأثیرگذار نیست و وقتی به پایان می‌رسد احساس می‌کنید دو ساعت را با فقدانی همراه بوده‌اید... اثری زیبا از نظر ساخت و موسیقی مارکو بلترامی، اما مطمئن نیستم دوباره آن را ببینم.