فیلم Harry Potter and the Order of the Phoenix 2007

جلوی صحنه و در مرکز توجه برای «ارتش دامبلدور». ترم پنجم در هاگوارتس برای هری و دوستانش زمانه‌ای بسیار نگران‌کننده است. هری در آستانه اخراج قرار دارد و بسیاری از اطرافیانش او را طرد می‌کنند، در حالی که وزارت جادو با اصرار بر این که «او» هنوز بازنگشته، بر ناراحتی او می‌افزاید. با توجه به اینکه پنجمین کتاب جی. کی. رولینگ اغلب به‌عنوان اثری حجیم و تا...

جلوی صحنه و در مرکز توجه برای «ارتش دامبلدور». ترم پنجم در هاگوارتس برای هری و دوستانش زمانه‌ای بسیار نگران‌کننده است. هری در آستانه اخراج قرار دارد و بسیاری از اطرافیانش او را طرد می‌کنند، در حالی که وزارت جادو با اصرار بر این که «او» هنوز بازنگشته، بر ناراحتی او می‌افزاید. با توجه به اینکه پنجمین کتاب جی. کی. رولینگ اغلب به‌عنوان اثری حجیم و تا حدی پرکننده میانی تلقی می‌شود، باید از دیوید یِیتس، کارگردان تازه وارد به فرانچایز، تمجید کرد. ییتس و فیلمنامه‌نویسش مایکل گلدنبرگ موفق شده‌اند در کمتر از دو ساعت و بیست دقیقه بخشی سرگرم‌کننده و پرشتاب بسازند. بی‌شک این فیلم در نهایت حس یک اثر میان‌دوره‌ای را دارد؛ فیلمی برای طرفداران و نه تازه‌واردان، اما جلوه‌های ویژه درخشان‌اند (به جز گراپ)، اکشن فراوان و تعلیق کم نیست. همچنین رَدفی نِقش هری را در بازیگری به بلوغ می‌رساند. ورود جدید به میدان جادویی، ایمِلدِا استانتون دوست‌داشتنی است در نقش دولورس آمبریج، معلمی خوش‌چهره و روان‌پریش که در سال‌های شکل‌گیری‌مان خواب‌های بدی درباره‌اش دیده‌ایم. هلنا بونهام کارتر در نقش بلاتریکس لِسترنج هم بسیار خوش‌آمد است؛ طعمی است از آنچه می‌خواهیم بیشتر ببینیم. البته مشکل همیشگی کمبود زمان برای بازیگران اصلی همچنان هست، اما این موضوع در دنیای بزرگ پاتر به‌نوعی پذیرفته‌شده است. یِیتس با کوتاه و چالاک نگه داشتن داستان، در سه‌کوارتر پایانی اثری به‌یادماندنی تحویل می‌دهد. پاداش بزرگ برای منتظران، جدالی است که «محفل ققنوس» را به اوج می‌رساند؛ جنگی جادویی از چوب‌دستی‌ها و شگفتی‌ها؛ رویارویی بین خیر و شر که با هیجان حواس را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. منتظر «شاهزاده دورگه» باشید، خوشحال‌کننده است که یِیتس بار دیگر رهبری هری پاتر را در اختیار دارد. نمره: 7.5/10 --- هری پاتر و محفل ققنوس ورود قدرتمندی دیگر به مجموعه است با اهمیت‌های بالا، تولید برجسته و صحنه‌های احساسی که ماندگار می‌شوند. از همان دقایق ابتدایی فیلم، فضای تاریک‌تری که دو فیلم قبلی پدید آورده بودند تقویت می‌شود. تهدید ولدمورت هنوز حس می‌شود، اما بسیار ناامیدکننده است که به نظر می‌رسد هیچ‌کس حرف هری و دامبلدور را باور نمی‌کند. این ناامیدی به‌خوبی با خشم فزاینده هری در سراسر فیلم هم‌راستا است و ارتباط او با لُرد تاریکی را منعکس می‌کند. این پاتر پخته‌تر یکی از نکات برجسته فیلم است و رهبری او وقتی هم‌کلاسی‌هایش را سازماندهی می‌کند تا تمرین کنند و علیه هنرهای سیاه بجنگند، به مرکز توجه می‌آید؛ این صحنه‌ها از علاقه‌مندی‌های من در فیلم‌اند. این قسمت دنیای جادو را با وزارت جادو و «محفل ققنوس» گسترش می‌دهد. وزارت در این فیلم وحشتناک است؛ کاملاً دیوانه‌وار و سرخوردگانه در قبول نکردن هر توضیح دیگر درباره اتفاقات قبلی. این موضوع بیشتر در معرفی خانم آمبریج نمود پیدا می‌کند. او بدترین است و ایمِلدِا استانتون در بازی این نقش فوق‌العاده عمل می‌کند. از او در طول فیلم متنفر شدم و هر لبخند موذیانه‌اش مثل ناخن روی تخته‌سیاه بود. پایان‌بندی‌اش هم واقعاً رضایت‌بخش بود. پایان فیلم کمی شتاب‌زده است، اما اکشن فوق‌العاده است. کمی غیرقابل‌باور بود که گروهی از دانش‌آموزان به‌تنهایی با اموات‌خوارها روبه‌رو شوند، اما فیلم با ورود اعضای محفل برای نجات ماجرا به این نقد پاسخ داد. باید بگویم مرگ سیریوس بلک کمی ضد‌اوج بود؛ ضربه‌ای که به او وارد می‌شود خیلی سریع اتفاق می‌افتد و او آرام به داخل دروازه سقوط می‌کند و دیگر هرگز دیده نمی‌شود؛ این پایان آن‌گونه که برای شخصیتی به این تاثیرگذاری انتظار داشتم، حل‌وفصل قابل‌قبولی نداشت. علاوه بر این، زمان نمایش محدود او در مجموعه از تأثیرگذاری مرگش می‌کاهد. با این حال، جلوه‌های ویژه در نبرد دامبلدور و ولدمورت تماشایی و منحصر‌به‌فرد بودند و راهی درخشان برای پایان‌بخشی به فیلم فراهم کردند. به‌خصوص نمای پایانی که کورنلیوس فاج تازه درمی‌یابد «او بازگشته». در کل، فیلمی آرام با مقدار محدودی اکشن است، اما جهان‌پردازی و توسعه شخصیت‌ها از بهترین‌های مجموعه‌اند. ممکن است برای همه بهترینِ سری نباشد، اما اضافه‌ای خوب بود، هرچند تماشای مجدد آن چندان بالا نیست. امتیاز: 85% — نظر کلی: عالی --- هری تجربه‌ای فوق‌برنامه با یک دِمنتور دارد که توجه وزارت جادو را جلب می‌کند و پس از یک محاکمه نمایشی که دامبلدور از او دفاع می‌کند، گروه ما به مدرسه‌ای بازمی‌گردند که عملاً تحت قوانین نظامی است. معلم جدید دفاع در برابر هنرهای تاریک (ایمِلدِا استانتون با حالتی شبیه به مارگارت تاچر) به‌تدریج مدرسه را تحت کنترل می‌گیرد و قوانین سخت‌گیرانه‌ای را تحمیل می‌کند که در عمل دانش‌آموزان را ترغیب می‌کند به زیرزمینی رفتن و آموختن مهارت‌های عملی که اگر بخواهند روزی با ولدمورت روبه‌رو شوند، به آن نیاز خواهند داشت. همه شخصیت‌های داستان‌های قبلی این‌بار بهتر در کنار هم قرار گرفته‌اند؛ من هنوز ریچارد هریس را در نقش دامبلدور کم دارم اما استانتون به همان اندازه که اما تامپسون در نسخه قبلی درمانده بود، شریر و تحسین‌برانگیز است. در پایان هم یک نبرد هیجان‌انگیز داریم. جادوگران ما حالا کاملاً از خطرات آگاه‌اند و تصویر روشنتری از دشمن دارند. دیوید یِیتس در فشرده‌سازی این رمان بسیار بلند به فیلمی واحد بهتر عمل کرده است؛ هرچند که احتمالاً دو قسمتی کردن فیلم می‌توانست جزئیات و ظرائف داستان جی. کی. رولینگ را بهتر منتقل کند، اما به هر حال ما بخش کافی از داستان را دریافت می‌کنیم. کار بسیار خوبی است.