فیلم Transformers: Dark of the Moon 2011

Transformers: Dark of the Moon — ۱۵۴ دقیقه؛ ویکی این را می‌گوید، ولی در حین تماشا انگار چهارده ساعت هم طول کشید. ۱۵۴ دقیقه‌ای که من از دقیقهٔ چهارم گمشده، کسل و مکرر ساعت را نگاه می‌کردم. تلاش می‌کنم نقدی بنویسم دربارهٔ فیلمی که تازه دیدم، درباره‌اش تقریباً هیچ نمی‌دانستم و واقعاً هم کمتر از آنچه باید به آن اهمیت می‌دهم. نتیجه بیشتر شبیه یک...

Transformers: Dark of the Moon — ۱۵۴ دقیقه؛ ویکی این را می‌گوید، ولی در حین تماشا انگار چهارده ساعت هم طول کشید. ۱۵۴ دقیقه‌ای که من از دقیقهٔ چهارم گمشده، کسل و مکرر ساعت را نگاه می‌کردم. تلاش می‌کنم نقدی بنویسم دربارهٔ فیلمی که تازه دیدم، درباره‌اش تقریباً هیچ نمی‌دانستم و واقعاً هم کمتر از آنچه باید به آن اهمیت می‌دهم. نتیجه بیشتر شبیه یک اظهارنظر آشفته خواهد بود تا نقدِ منسجم — که به نظرم همین هم برازندهٔ فیلم است. خلاصهٔ داستان به این شکل است: سال‌ها پیش، رهبر پیشین اتوبات‌ها، سنتینل پرایم، همراه با یک دستگاهِ انتقالِ عجیب — مرکب از صدها «ستون» — در ماه سقوط می‌کند؛ دستگاهی که فقط او می‌تواند آن را کنترل کند. دیسپتیکان‌ها بیشتر ستون‌ها را بردند ولی سنتینل را همان‌جا رها کردند. در جریان یک درگیری، اپتیموس پرایم با شوک‌ویو درگیر می‌شود و چند تا از این ستون‌ها را پیدا می‌کند. اپتیموس عصبانی می‌شود چون انسان‌ها از وجود این فناوری مطلع بوده‌اند اما به او نگفته‌اند. او به ماه می‌رود، سنتینل را پیدا و او را بیدار می‌کند — دقیقاً همان چیزی که دیسپتیکان‌ها می‌خواستند، چون فقط اپتیموس می‌توانست او را بیدار کند و فقط سنتینل می‌توانست دستگاه «پل» را به کار اندازد. بعد معلوم می‌شود سنتینل تصمیم گرفته که اتوبات‌ها دارند برای چیزی از پیش باخته می‌جنگند و به دیسپتیکان‌ها ملحق می‌شود. از اینجا هم کلی زدوبند و درگیری‌های پیچیده و خسته‌کنندهٔ روبات‌ها شروع می‌شود که هدف‌شان استفاده از پل برای آوردن سایبرتِرَن به زمین یا تبدیل زمین به سایبرتِرَن یا چیزی شبیه این است. در طرفِ انسانی، سم ویت‌ویکی (شیا لابوف) این‌بار فراتر از یک نِرد بی‌فایده است: او آدمی است غرغرو که دنبال اعتبار بین‌المللی و شغلی با ساعت کاری منظم است. او با آرامش از مگان فاکس فاصله گرفته و با معشوقهٔ جدیدش، روزی هانتینگتون-وایتلی، رابطه دارد؛ زنی بسیار جذاب اما نه الزاماً با جذبهٔ بیشتر از مگان فاکس. نقشِ سم در «طرح» کلی گنگ است. رئیسِ جذاب و خوش‌پوشِ او در پایان معلوم می‌شود دست‌نشاندهٔ دیسپتیکان‌هاست. در کنار این‌ها چهره‌هایی مثل فرانسیس مک‌دورمند، جان مالکوویچ و جان تورتورّو حضور دارند که بعضی‌ها نقش‌های‌شان هدر رفته به نظر می‌رسد. فیلم از اولین تا آخرین ثانیه‌اش بی‌دلیل پیچیده، درون منطق خودش هم غیرقابل‌باور و از همه مهم‌تر، خالی از انرژی و خسته‌کننده است؛ دقیقاً مثل دو فیلم قبلی و عملاً شبیه خودِ ترنسفورمرها: نمایش‌های پرهیاهو اما بدون جان. جایی حوالی دو سوم فیلم موسیقیِ غمگینی به شکل یک بالاد معمولی پخش می‌شود و صحنه‌هایی از آدم‌ها که خم شده‌اند، سرشان را گرفته‌اند و در amidِ خرابی‌ها به هم می‌چسبند نمایش داده می‌شود — شاید قرار بوده غم‌انگیز باشد، ولی بیشتر این احساس را داشت که بازیگران ناگهان متوجه شده‌اند در یک فیلم ترنسفورمر بازی می‌کنند. از نظر بازیگران، حضور جان مالکوویچ و فرانسیس مک‌دورمند غافلگیرکننده است؛ نقش مالکوویچ نسبتاً مناسب است اما نقش مک‌دورمند هدر رفته. تایریس گیبسون نقش بیشتری دارد که برایم امتیاز مثبت بود. کن جونگ انصافاً در فیلم خوب ظاهر می‌شود و شاید تنها منبع خنده‌ها و واکنش‌های مثبتِ فیلم باشد. روزی هانتینگتون-وایتلی نقش بهتری نسبت به مگان فاکس دارد، اما چندان کاریزما ندارد. در مجموع بازی‌ها نتوانستند ارتباط احساسی لازم را برای من ایجاد کنند تا بخواهم با شخصیت‌ها همدل شوم. از نظر بصری و انفجارها فیلم پر از اکشن و جلوه‌های ویژه است، اما این همان «همیشه همین» است؛ شلوغ، بلاتکلیف و تهی از عمق. پایان‌بندی هم ناگهانی و بی‌واکنش به نظر آمد — انگار تمام زد و خوردهای عظیم هیچ پیامد حقیقی برای شخصیت‌ها نداشتند. جالب اینکه فیلم در گیشه موفق بود و بیش از یک میلیارد دلار فروخت، اما فروش بالا الزاماً به معنی کیفیت نیست. خلاصه اینکه فیلمی آشفته، طولانی و خسته‌کننده است که ناتوان از ایجاد پیوندی احساسی با مخاطب است. اگر دنبال اکشن محضید شاید سرگرم شوید، ولی اگر انتظار داستان و شخصیت‌پردازی دارید، این نسخه هم مثل قسمت‌های قبلی ناامیدکننده است.