فیلم Fruitvale Station 2013

هرگز تیزر فیلم را ندیده بودم و خلاصه‌اش را هم نخوانده بودم، مستقیم رفتم سراغ سینما. در حدود یک ساعت اول تا حدودی راضی نبودم و مدام تعجب می‌کردم هدف فیلم برای ارضای انتظار تماشاگر چیست. سریع فهمیدم این فیلم صرفاً سرگرم‌کننده نیست؛ باید چیزی را برجسته کند یا پیامی بدهد. تا نزدیکی پایان همین فکر را داشتم، اما دیدگاهم عوض شد و کل موضع...

هرگز تیزر فیلم را ندیده بودم و خلاصه‌اش را هم نخوانده بودم، مستقیم رفتم سراغ سینما. در حدود یک ساعت اول تا حدودی راضی نبودم و مدام تعجب می‌کردم هدف فیلم برای ارضای انتظار تماشاگر چیست. سریع فهمیدم این فیلم صرفاً سرگرم‌کننده نیست؛ باید چیزی را برجسته کند یا پیامی بدهد. تا نزدیکی پایان همین فکر را داشتم، اما دیدگاهم عوض شد و کل موضع اولیه‌ام نسبت به روایت‌های قبل تغییر کرد. «می‌دانم از دستش ناراحتید، اما باید او را بالا نگه داریم. بیایید نگهش داریم.» پس از دیدن سکانس پایانی، از واقعه‌ای که نمایش داده شد مبهوت شدم و فهمیدم همه تحولات ابتدایی آنجا معنی پیدا می‌کنند. متوجه شدم ماجرا بر اساس حادثه‌ای واقعی است. این فیلم زندگی‌نامهٔ کاملِ یک فرد نیست؛ بلکه بخش بحرانی‌ای از زندگی او را روایت می‌کند. ماجرا را می‌توان از دو جنبه دید: درگیری قطعاً در ایستگاه قطار رخ داد و تقصیر اسکار گرنت نبود، ولی پیامدها قابل پیش‌بینی‌اند—به‌ویژه در شب سال نو که حساسیت نسبت به خشونت نباید نادیده گرفته شود. آنچه پلیس انجام داد واکنشی اغراق‌آمیز به وضعیت بود. چنین اتفاقاتی در هر کشوری رخ می‌دهد و بسیاری‌شان رسانه‌ای نمی‌شوند. از این فیلم خوشحالم چون آگاهی‌بخش است؛ دست مریزاد به بازیگران و عوامل که این داستان را به پرده آوردند تا حالا جهان حقیقت را بداند. از میان آثار ۲۰۱۳ قطعاً دیدنی است. فیلم بسیار خوبی دربارهٔ یک واقعهٔ واقعی و دلخراش است. مایکل بی. جوردن در نقش اسکار عالی است و اجرای تأثیرگذاری دارد. بازی‌های دیگری هم خوب‌اند که برجسته‌ترین آن‌ها اجرای درخشان آکاتاویا اسپنسر در نقش وانداست—من هنوز اجرای بدی از او ندیده‌ام. ملونی دیاز (سوفینا) هم قابل توجه است. داستان ساده اما بسیار پرمعنا روایت می‌شود؛ گاهی ممکن است مستقیم و بی‌پرده به نظر برسد، اما حتی در آن لحظات هم احساس تلخی عمیقی در معده‌ام ایجاد کرد. پایان‌بندی، به‌ویژه به‌خاطر اجرای اسپنسر، فراموش‌نشدنی است. «فرویت‌ویل استیشن» ارزش دیدن دارد. «فرویت‌ویل استیشن» روایت دلخراش قتل ناعادلانهٔ اسکار گرنت به‌دست نیروهای انتظامی است. صحبت دربارهٔ این فیلم بدون اشاره به وضعیت امروز آمریکا ممکن نیست: فیلم در ۲۰۱۳ منتشر شد، قتل در ۲۰۰۹ رخ داد، و با این حال همین داستان بارها و بارها در شبکه‌های اجتماعی تکرار می‌شود. هیچ‌چیز تغییر نکرده است. تأسف‌آور و زننده است که در کشوری زندگی می‌کنیم که پلیس می‌تواند شهروندان را بی‌رحمانه مورد خشونت قرار دهد بدون هیچ پیامدی. ما به تغییر نیاز داریم—برای اسکار گرنت، برای جورج فلوید، برای برونا تیلور، برای هر کسی که به‌دست افسرانی که قسم حفاظت خورده‌اند کشته شده است. رایان کوگلر این موضوع را به‌خوبی پرداخته و زندگی اسکار گرنت و جنبه‌های زیبا از خانواده، دوستان و شخصیت او را نشان داده است. ریتم فیلم مناسب است و به مخاطب اجازه می‌دهد پیوند عمیقی با گرنت برقرار کند، چیزی که پایان را تراژیک‌تر می‌کند. فیلم‌برداری عالی و بازی تمام بازیگران چشمگیر است. مایکل بی. جوردن فوق‌العاده است؛ ظاهری خشن و مردانه دارد اما باطنی مهربان که این تضاد را با ظرافت نمایش می‌دهد. انگیزه‌اش برای بهتر کردن زندگی خانواده‌اش نه تنها در رفتارها که در حالت‌های چهره‌اش هنگام تعامل با دخترش نیز پیداست. صحنه‌های احساسی تأثیرگذارند و مدت‌ها در ذهن می‌مانند تا سنگینی آنچه رخ داده با شما بماند. در نهایت، هرچقدر این فیلم خوب باشد، واقعاً نباید نیازی به ساخته شدنش وجود داشت و این تراژدی واقعی «فرویت‌ویل استیشن» است. امتیاز: 81% | نتیجه: عالی