فیلم Bridget Jones’s Diary 2001

فیلمی کوچک و دلنشین، اما از دنباله‌ها دوری کنید اگر طرفدار کمدی‌های رمانتیک نباشید، احتمالاً از این فیلم لذت نخواهید برد — بسیاری از آقایانی که صرفاً برای همراهی با همسر یا نامزدشان به چنین ژانری تن می‌دهند هم از آن استقبال نمی‌کنند. با این حال انتخاب بازیگران اصلی و مکمل بسیار خوب انجام شده و همین ترکیب بازیگران، نقاط ضعف فیلم را تا حد زیادی...

فیلمی کوچک و دلنشین، اما از دنباله‌ها دوری کنید اگر طرفدار کمدی‌های رمانتیک نباشید، احتمالاً از این فیلم لذت نخواهید برد — بسیاری از آقایانی که صرفاً برای همراهی با همسر یا نامزدشان به چنین ژانری تن می‌دهند هم از آن استقبال نمی‌کنند. با این حال انتخاب بازیگران اصلی و مکمل بسیار خوب انجام شده و همین ترکیب بازیگران، نقاط ضعف فیلم را تا حد زیادی مخفی می‌کند. خلاصه داستان: بریجت جونز (رنه زلوِیگر) زن جوانی در لندن است که نگران تنها ماندن و مسائل زنانهٔ دیگر است و دفترچه‌ای صادقانه برای ثبت ماجراهای ناخوشایندش می‌نویسد. او تلاش می‌کند توجه رئیس خوش‌تیپش در نشر (هیو گرانت) را جلب کند، با دوستان عجیب و غریبش در ارتباط است و در عین حال رابطهٔ با مردی خسته‌کننده (کالین فرث) را تجربه می‌کند که برخلاف نفرت ظاهری‌اش، نوعی جذابیت خاموش در او دارد. پس از چند برخورد شرم‌آور، سرنوشت عشقی او میان دو مرد شکل می‌گیرد و وقایع خنده‌دار و ناراحت‌کننده‌ای رقم می‌خورد. نکات مثبت: رنه زلوِیگر در نقش بریجت بسیار دوست‌داشتنی و مناسب است؛ بازی او خصوصاً در کمدی تحسین‌برانگیز است. هیو گرانت نقش شوخ‌طبع و کمی رذل‌صفت را خوب بازی می‌کند و کالین فرث نیز با اقتدار نقشش را ایفا می‌کند؛ در مجموع بازی گروهی باعث می‌شود فیلم جذاب باقی بماند. فیلمنامه با نگاهی تیزبین به آداب معاشرت و دل‌تنگی‌های عصری که نیاز به دیده‌شدن و دوست داشته‌شدن را برجسته می‌کرد، موقعیت‌های بامزه‌ای می‌سازد. نکات منفی: در فیلم لحظاتی ناخوشایند و شرم‌آور هست که قرار است خنده‌دار باشند اما برای همه این‌طور جلوه نمی‌کنند؛ زبان گاهی پُر از فحش و ناسزا است که می‌توانست کمتر باشد، و گاهی لهجه‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که فهم‌شان دشوار می‌شود. بعضی صحنه‌ها با گذشت زمان قدیمی به نظر می‌رسند، اما طنز هوشمندانه و موقعیت‌های احمقانهٔ فیلم هنوز می‌تواند لبخندی بر لب بیاورد. جزئیات کوتاه: مدت زمان حدود ۹۰ دقیقه (۱ ساعت و ۳۷ دقیقه). چند قطعه موسیقی فیلم هم بعداً محبوب شدند، از جمله «Out of Reach» از گابریل و بازخوانی «It’s Raining Men». جمع‌بندی: «دفترچهٔ بریجت جونز» فیلمی بامزه و دوست‌داشتنی است که بازی بازیگران آن را درخشان کرده و علی‌رغم برخی نقص‌ها، تماشای آن بسیار لذت‌بخش است. به نظر من ارزش دیدن دارد — نسخهٔ اصلی را ببینید و از دنباله‌ها که کیفیت را پایین می‌آورند دوری کنید. نمره: B.