فیلم The Lion in Winter 1968

The Lion in Winter (شیر در زمستان) ساخته آنتونی هاروی و اقتباس‌شده از نمایشنامه جیمز گلدمن، فیلمی است که بازیگران برجسته‌ای چون پیتر اوتول، کاترین هپبورن، جین مرو، جان کَسِل، آنتونی هاپکینز، تیموتی دالتون، نایجل استاک و نایجل تری را گرد هم آورده است. موسیقی فیلم از جان بری و فیلم‌برداری از داگلاس اسلوکامب است. سال 1183 میلادی: هنری دوم (اوتول) سه پسر دارد که هر...

The Lion in Winter (شیر در زمستان) ساخته آنتونی هاروی و اقتباس‌شده از نمایشنامه جیمز گلدمن، فیلمی است که بازیگران برجسته‌ای چون پیتر اوتول، کاترین هپبورن، جین مرو، جان کَسِل، آنتونی هاپکینز، تیموتی دالتون، نایجل استاک و نایجل تری را گرد هم آورده است. موسیقی فیلم از جان بری و فیلم‌برداری از داگلاس اسلوکامب است. سال 1183 میلادی: هنری دوم (اوتول) سه پسر دارد که هر یک چشم به تخت پادشاهی دوخته‌اند، اما او حاضر به انتخاب نیست. فرزندان و همسرش، الیانور آکیتن (هپبورن)، به طرق مختلف تلاش می‌کنند او را وادار به تعیین وارث کنند، در حالی که خودِ پادشاه نیز نقشه‌ها و انگیزه‌های جداگانه‌ای دارد. فیلم، درس تمام‌واری در آوردن عناصر تئاتری به پرده سینما با نتیجه‌ای درخشان است. در طول جشن کریسمس، هنری همه اعضای خاندان را به قلعهٔ خانوادگی در فرانسه فراخوانده و ما شاهد یک بازی شطرنج انسانی تیز و هوشمندانه هستیم. در باطن این ماجرا، یک نزاع خانوادگی بزرگ با پیامدهای سیاسی گسترده نهفته است؛ جنگی موذیانه برای تعیین سرنوشت تاج و تخت که می‌تواند تاریخ را رقم بزند. فیلم‌نامهٔ گلدمن با زبانی تند و هوشمندانه، پر از طعنه و کنایه و ضربه‌های کلامیِ موثر و گاه بی‌رحمانه است. بازی‌ها در سطح بالایی قرار دارند: هپبورن در نقش الیانور فوق‌العاده است و اوتول هم بازنمایی‌اش را از «بکت» تکرار می‌کند؛ زوجی که با چالاکی و چاشنیِ تیزهوشی مدام به هم می‌تازند. ریچارد (هاپکینز) شخصیتی جاه‌طلب و از نظر گرایش جنسی مبهم، جان (نایجل تری) محبوب پدر اما ضعیف، و جفری (نمایشی ظریف و کم‌گفت از جان کَسِل) مردی زیرک اما ساکت‌اند. به این جمع، فیلیپ دوم، پادشاه جوان و ساده‌دل فرانسه (تیموتی دالتون) نیز اضافه می‌شود تا فضای رقابت و توطئه تکمیل گردد. شیمی میان هپبورن و اوتول قابل توجه و تأثیرگذار است؛ هپبورن اغلب بهترین دیالوگ‌ها را دارد و آنها را با تیزیِ خُردکننده‌ای اجرا می‌کند، طوری که هیچ‌وقت نمی‌توان اطمینان داشت او یا همسرش چه نقشه‌ای در سر دارند. پسران خانواده خودمحور، دمدمی و گاه ساده‌اندیش ظاهر می‌شوند که این تضادها به طنز و کشمکش فیلم قوت می‌بخشد. طراحی صحنه و لباس‌ها دقیق و مناسب دوره است و موسیقی ملانکولیک جان بری، فضای فیلم را کامل می‌کند. در مجموع، شیر در زمستان تجربه‌ای تماشایی از سیاست، خانواده و قدرت است که به‌خوبی ساختار تئاتری را به سینما منتقل کرده و جزو آثار برجستهٔ ژانر به شمار می‌آید.