فیلم First Man 2018

دامین شزل به‌خوبی خود را به‌عنوان یکی از تازه‌ترین کارگردانان دهه معرفی کرده است. حتی پس از ارائه‌ی آثار تأثیرگذاری چون «وایپ‌لاش» و «لا لا لند»، او باز هم می‌داند چگونه طرفدارانش را شگفت‌زده کند و با Grace به پرده‌ی نقره‌ای برگردد. او با ترکیب تمام عناصر آثار قبلی‌اش، که او را به یک نام آشنا تبدیل کرده، اطمینان می‌دهد که تماشاگران هر ذره از...

دامین شزل به‌خوبی خود را به‌عنوان یکی از تازه‌ترین کارگردانان دهه معرفی کرده است. حتی پس از ارائه‌ی آثار تأثیرگذاری چون «وایپ‌لاش» و «لا لا لند»، او باز هم می‌داند چگونه طرفدارانش را شگفت‌زده کند و با Grace به پرده‌ی نقره‌ای برگردد. او با ترکیب تمام عناصر آثار قبلی‌اش، که او را به یک نام آشنا تبدیل کرده، اطمینان می‌دهد که تماشاگران هر ذره از قدرتی را که در آخرین تلاش کارگردانی‌اش به کار برده، احساس کنند. جالب است که این فیلم نخستین ورود او به دنیای بیوگرافی‌هاست، محلی که بسیاری از کارگردانان محترم در به تصویر کشیدن واقعیت لحظه‌ای که قصد دارند زنده کنند، شکست خورده‌اند. از پیش می‌دانید که فیلم چگونه به پایان می‌رسد، که این یکی از مشکلاتی است که بیشتر کارگردانان هنگام ساخت بیوگرافی‌ها با آن مواجهند. پیدا کردن راهی برای انتقال واقعیت لحظه‌ای که هنوز احساس اصلی و تازگی خود را حفظ کند و هرگز خسته‌کننده به نظر نرسد، کار سختی است که کمتر کسی موفق به انجام آن شده است. با «مرد اول»، شزل توانسته به این لیست کارگردانان بپیوندد و به‌خوبی دلیلش را مشخص کند. او به داستان واقعی وفادار می‌ماند و فیلمی را ارائه می‌دهد که آن‌قدر شدید و کاملاً تحقق‌یافته است که ممکن است فراموش کنید که واقعاً اتفاق افتاده است. فیلم‌های فضایی همیشه بخشی برجسته از سینما بوده‌اند. از فیلم صامت «سفر به ماه» اثر جورژ ملیه در سال 1902 تا «2001: یک ادیسه فضایی» استنلی کوبریک و فرنچایزهای «جنگ ستارگان» و «بیگانه»، فیلم‌هایی که در دورترین نقاط جهان اتفاق می‌افتند، به‌عنوان برخی از جذاب‌ترین و اصلی‌ترین آثار به بینندگان ارائه شده‌اند (حتی به استانداردهای امروز). با این حال، این داستان‌های واقعی هستند که واقعاً مؤثرترند. البته داستان‌های خیالی به ما نشان می‌دهند که چه چیزی ممکن است؛ اما توصیف‌های واقعی از وقایع، آنچه را که ممکن بود، نشان می‌دهند و در این فرآیند داستانی دردناک از میهن‌پرستی را خلق می‌کنند. از نظر فنی، «مرد اول» در همه ابعاد شگفت‌انگیز است. لاینوس سندگرن، فیلم‌بردار برندۀ جایزۀ اسکار برای کارش در «لا لا لند»، به همکاری با شزل بازگشته و بار دیگر یک نمایش بزرگ را ارائه می‌دهد که نباید در سینماها از دست بدهید. فیلم‌برداری خیره‌کننده است. رنگ‌های زرد و آبی درخشان هستند و نور راهی را به سمت شخصیت‌ها روشن می‌کند و هیچ نشانه‌ای از توقف ندارد. برخی صحنه‌ها از کار دوربین به سبک ویدیو خانگی بهره‌مند می‌شوند، با جزئیات زیبا و لرزش در تمام جهات درست. جاستین هوروویتز (هم‌اتاقی شزل در دانشگاه)، یکی دیگر از همکاران مکرر، نیز به نواختن موسیقی فیلم بازگشته و به‌خوبی از عهده‌اش برمی‌آید. هوروویتز به‌وضوح می‌داند چگونه موسیقی بنویسد، اما ترکیب‌هایش چگونه با صحنه‌ها و تم‌هایی که به آن‌ها مرتبط هستند، همخوانی دارد که آن‌ها را ارزشمند می‌کند. او شما را در میان تمام آشفتگی‌ها با زیبایی ارکسترال احاطه می‌کند. اما این چیزی است که در موزیک‌هایش وجود دارد: سخت است که آن‌ها را به‌طور عینی رتبه‌بندی کرد چون چقدر متفاوت هستند. شزل کارگردانی منحصربه‌فرد است چون هرگز به یک فرمول تکراری پایبند نمی‌ماند و همین امر در مورد موسیقی همراه با هر یک از آثار او نیز صدق می‌کند. بازیگری در اینجا عالی است؛ رایان گاسلینگ با بازی فوق‌العاده‌اش به‌عنوان نیل آرمسترانگ یک عصب عاطفی بزرگ را مورد هدف قرار می‌دهد. او به خودش وفادار است (یعنی زندگی شخصی‌اش) اما حاضر است همه چیز را برای مأموریتش به خطر بیندازد. هیچ‌کدام از کارهای گاسلینگ ساده نیست؛ همه چیز پیچیده و دقیق است تا جایی که ممکن است احساس کنید در اتاق او هستید. کلر فوی نیز به‌عنوان جانت آرمسترانگ، همسر نیل، نقش فوق‌العاده‌ای را به نمایش می‌گذارد. فوی هر کلیشه‌ای از زنان خانه‌دار را که این دوره خاص را تجسم می‌کند، به چالش می‌کشد و نمایشی قوی، کنترل‌شده و با اراده از زنی را ارائه می‌دهد که مطمئناً از ابراز نظراتش در مورد مسائل مربوط به شوهرش ترسی ندارد. بحث پرچم کاملاً احمقانه است. صحنه فرود بر ماه نیازی به تصویر آرمسترانگ در حال کاشت پرچم بر روی ماه ندارد تا از تماشاگران واکنش عاطفی شدیدی بگیرد. اگر فرصتی برای تماشای آن در IMAX دارید، حتماً این کار را انجام دهید. نسبت تصویر گسترش‌یافته تنها در این صحنه خاص به کار می‌آید، اما کاملاً جذاب است. «مرد اول» بدون شک یکی از بهترین فیلم‌های سال است. هر شات آن بی‌نقص است. هر صدا عالی است. مقایسه‌ای با آنچه دامین شزل و همکارانش در اینجا به دست آورده‌اند، وجود ندارد؛ حتی فیلم‌های نمادینی مانند «آپولو 13» نمی‌توانند به سطح جدید کیفیتی که شزل برای زیرژانر درام فضایی تعیین کرده، برسند. سفری دردناک از آغاز تا پایان و یک کار استادانه در بسیاری از جنبه‌ها، «مرد اول» فیلمی است که به وعده‌اش عمل می‌کند و حتی بیشتر از آن. اجراها و جنبه‌های فنی بی‌نقص هستند، اما این همان چیزی است که شزل به‌خاطر آن شناخته خواهد شد: کمال.