فیلم Touch Me Not 2018

یا شاید بهتر باشد اسمش را «تماشا نکنم» گذاشت؟ از نظر تئوری این فیلم می‌توانست نگاه جالبی به شیوه‌های متفاوت آدم‌ها در مواجهه با صمیمیت—چه از نوع عاطفی و چه از نوع جسمی—ارائه دهد. در واقع بیش از دو ساعت وقت را با «لائورا» (لاورا بنسون) می‌گذرانیم که تمایلات، طرز فکر و واکنش‌های شدید و گاهی خشمگین او و همچنین واکنش‌های موضوعاتش، «تُماس» (تُماس لِمارکیس)...

یا شاید بهتر باشد اسمش را «تماشا نکنم» گذاشت؟ از نظر تئوری این فیلم می‌توانست نگاه جالبی به شیوه‌های متفاوت آدم‌ها در مواجهه با صمیمیت—چه از نوع عاطفی و چه از نوع جسمی—ارائه دهد. در واقع بیش از دو ساعت وقت را با «لائورا» (لاورا بنسون) می‌گذرانیم که تمایلات، طرز فکر و واکنش‌های شدید و گاهی خشمگین او و همچنین واکنش‌های موضوعاتش، «تُماس» (تُماس لِمارکیس) و «کریستین» (کریستین بایرلاین)، نشان داده می‌شود. بخش زیادی از این‌ها از طریق صحنه‌هایی ارائه می‌شود که در آن روان‌کاو مشارکت‌کننده‌تری نسبت به بسیاری موارد دیگر ظاهر می‌شود—«هانا» (هانا هافمن)، که ترنسکشوال است، هرچند این ویژگی چندان مربوط به ماهیت این اثر سرگردان در قالبِ نوعی خودکاوی نیمه‌شهوانی‌پوشیده به‌عنوان «بینش» نیست. مشکل اصلی فیلم، حجم گفت‌وگوی بی‌هدف و طولانی از ابتدا تا انتهاست که باعث می‌شود اثر بیش از آنکه درام درگیرکننده‌ای باشد به نوعی سخنرانی یا مستندی برای کنجکاوانه‌های شهوانی شبیه شود. آدینا پینتیلیه، کارگردانِ صاحب‌سبک که خود نیز در فیلم حضور دارد، آشکارا پیامی دارد که می‌خواهد منتقل کند، اما فاصله‌ی کافی میان واقعیت و داستان برقرار نکرده تا مشخص شود دقیقاً دنبال چه چیزی است. هرکسی مرزهایی دارد و این مرزها ثابت نیستند—چه از نظر شخصی، چه عاطفی یا جسمی—پس فایده‌اش چیست که با رویکردی یکنواخت و ساده‌انگارانه سراغ طبیعت انسانی برویم و ادعا کنیم این باعث ایجاد همدلی می‌شود؟ فاش‌کردن درونیات همیشه تماشای آسانی نیست، اما وقتی فیلم تا این حد از موضوع جدا می‌شود صرفاً حالت مشاهده‌ای پیدا می‌کند. حس می‌کردم در مکالماتی شرکت کرده‌ام که به من ربطی ندارد و میان آدم‌هایی است که برایم اهمیتی ندارند. در نیمه‌ی فیلم به سقف سینما نگاه می‌کردم و می‌پرسیدم آیا اصلاً زمانی خودم—یا عیوب کوچکم—به اندازه‌ای جذاب خواهند بود که به این شکل مصنوعی و غیرطبیعی به نمایش گذاشته شوند یا نه. شاید حال‌وهوای من مناسب نبود، اما این فیلم در میانه‌ی چند رویکرد مختلف گیر کرده و برای من بی‌فایده و هدررفته بود. متأسفم.