فیلم Big Fish 2003

برای اولین بار از زمان نمایشِ فیلم در سینماها احتمالاً از سال ۲۰۰۳ تا حالا دوباره دیدمش و فیلم واقعاً سرشار از احساس و دلنشین است؛ احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌های تیم برتون، یا دست‌کم یکی از آثار مورد علاقه شخصی من از او. بازی‌ها همگی عالی‌اند، به‌ویژه ایوان مک‌گرگور و آلبرت فینی. واقعاً کارگردانی و اجرا خوب است. امتیاز: ۴.۵ از ۵. باید اعتراف کنم...

برای اولین بار از زمان نمایشِ فیلم در سینماها احتمالاً از سال ۲۰۰۳ تا حالا دوباره دیدمش و فیلم واقعاً سرشار از احساس و دلنشین است؛ احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌های تیم برتون، یا دست‌کم یکی از آثار مورد علاقه شخصی من از او. بازی‌ها همگی عالی‌اند، به‌ویژه ایوان مک‌گرگور و آلبرت فینی. واقعاً کارگردانی و اجرا خوب است. امتیاز: ۴.۵ از ۵. باید اعتراف کنم کمی برایم سخت بود باور کنم که ایوان مک‌گرگور می‌تواند به آلبرت فینی پیر شود، اما چون اصل داستان تا حدی کش‌داری حقیقت است، پس چرا هم نباشد؟ این نوع سناریوهای دور از واقعیت همان‌هایی‌اند که در وهله اول مشکلات این خانواده را به‌وجود آوردند؛ وقتی جوانِ داستان، ویل (بیلی کراداپ)، پس از سه سال دوری از پدرش اد (فینی) به خانه بازمی‌گردد، چون پدر مبتلا به سرطان لاعلاج شده است. میان آن‌ها نوعی آتش‌بس ناآرام برقرار می‌شود و کم‌کم درمی‌یابیم مشکل اصلی این است که پسر جوان واقعاً به برخی افسانه‌های شگفت‌انگیزی که پدر پرانرژی‌اش برایش تعریف کرده بود، باور داشته و حالا احساس می‌کند سال‌ها فریب خورده و به او دروغ گفته‌اند. یکی از خنده‌دارترین و عجیب‌ترین قسمت‌ها حضور هلنا بونهام کارتر به‌عنوان همسایه‌ای است که چشم شیشه‌ای‌اش مرگ قریب‌الوقوع ویلِ ساده‌دل را می‌بیند. به‌نظر می‌رسد تنها راه حل این است که پدر ضعف‌ها و اشتباهاتش را به پسر راست بگوید و شاید نوعی آشتی از دل این حقیقت‌ها بیرون بیاید. اما «ادوارد» آدم پوزش‌طلبی نیست و بنابراین نوعی بن‌بست مکزیکی به‌وجود می‌آید که هر امکان نزدیکی دوباره را خنثی می‌کند. با این حال، آیا ممکن است بخش‌هایی از داستان‌های پیرمرد درست هم باشند؟ استفاده خلاقانه از فلش‌بک و دو اجرای بسیار جذاب از مک‌گرگور و فینی—که با کم‌کاری اما مؤثر حضور دارد—به فیلم لطافت و تأثیر می‌دهد، چون مضحک بودن فرض اولیه اختلاف‌شان جای خود را به مسائل جدی‌تر و عمیق‌تری درباره حقیقت می‌دهد. حقیقت واقعاً چیست و آیا برای همه باید یکسان باشد؟ شاید، شاید هم، ویل جوان باید کمتر هر چیز را در ظاهر آنی بپذیرد. با پیشرفت فیلم، داستان روزبه‌روز تأثیرگذارتر می‌شود و برای این پیش‌رویِ دقیقِ شخصیت‌پردازی، بیلی کراداپ سهم زیادی دارد. جابجایی زمان‌ها خوب کار می‌کند و به تولید اجازه می‌دهد در دو دوران کاملاً متفاوت غوطه‌ور شود و از تمام مزایای خلاقانه آن‌ها بهره ببرد. فیلم عجیب و بامزه است، در عین حال بسیار خنده‌دار و ارزش صرف چند ساعت وقت را دارد.