فیلم The NeverEnding Story 1984

یادم می‌آید این فیلم را در کودکی دیده‌بودم — آن زمان با شنیدن آهنگ معروف لیماهل که در جدول‌های موسیقی بود کنجکاو شده و از تماشای فیلم لذت بردم. فیلم «افسانه بی‌پایان» (The NeverEnding Story) که تنها نیمه‌ی اول رمان مایکل انده را پوشش می‌دهد، قصه‌ای لطیف و خیال‌پردازانه است دربارهٔ پسری جوان به‌نام باستیان (بارِت الیور) که دچار زورگویی سه هم‌کلاسی‌اش است. روزی او...

یادم می‌آید این فیلم را در کودکی دیده‌بودم — آن زمان با شنیدن آهنگ معروف لیماهل که در جدول‌های موسیقی بود کنجکاو شده و از تماشای فیلم لذت بردم. فیلم «افسانه بی‌پایان» (The NeverEnding Story) که تنها نیمه‌ی اول رمان مایکل انده را پوشش می‌دهد، قصه‌ای لطیف و خیال‌پردازانه است دربارهٔ پسری جوان به‌نام باستیان (بارِت الیور) که دچار زورگویی سه هم‌کلاسی‌اش است. روزی او برای پناه بردن به کتاب‌فروشی می‌رود و صاحب مغازه کتابی مرموز به او نشان می‌دهد که با قرض گرفتن و خواندن آن وارد سرزمین جادویی و خطرناک «فانتاسیا» می‌شود. در آنجا متوجه می‌شود که امپراتریس کودک‌گون رو به مرگ است و تنها او می‌تواند به آترویو (نوآ هاتاوی) کمک کند تا از گسترش «هیچی» و نابودی همه جلوگیری کند. بازیِ بازیگران جوان، به‌ویژه بارِت الیور، نوآ هاتاوی و تامی استروناخ، قوی و قابل‌قبول است. اقتباس ولفگانگ پترسن از فیلمنامه‌اش تا حد زیادی به روح داستان وفادار مانده و انیمیشن‌ها و جلوه‌های بصری که ترکیبی از عروسک‌گردانی ظریف و پردهٔ آبی است، هم دل‌نشین‌اند و هم سرگرم‌کننده؛ اژدهای خوش‌شانس «فالکور» و موجود مرموز «گمورک» به‌صورت چشمگیری به قصه‌ی آرزوها و رازها می‌افزایند، در حالی که باستیان در مسابقه‌ای با زمان تلاش می‌کند وظیفه‌اش را انجام دهد. به فیلم گذر زمان مهربان بوده (شاید جز مدل‌های مو!) و هنوز هم تماشای آن لذت‌بخش است. یکی از نکات برجسته فیلم کیفیت چشم‌گیر جلوه‌های عملی است که هنوز هم تاثیرگذارند. این فیلم نشان می‌دهد اهمیت داشتن گویندگان و صداپیشگان قوی چقدر زیاد است؛ آلن اپن‌هایمر در نقش‌های فالکور، گمورک و راک‌بایتر فوق‌العاده است و رابرت ایستون هم در نقش مورلا شایستهٔ تحسین است. همچنین بازیگران مکمل مثل سیدنِی براملی، موسی گان و تیلو پروکنر هر یک در نقش‌های خود خوب ظاهر شده‌اند. تنها نکته‌ای که می‌توان تا حدودی به آن اشاره کرد بازگشت‌های مکرر به خواننده (یعنی باستیانِ الیور) است؛ این‌گونه پرش‌های مدام لازم به‌نظر نمی‌رسد و گاهی کم‌شدنشان بهتر بود. در مجموع، فیلمی درخشان و سرشار از ظرایف است که تماشایش هنوز هم ارزش دارد.