فیلم T2 Trainspotting 2017

رویارویی با تهدید انتقام فیلم اول فیلم خوبی بود. اول فکر می‌کردم ساخت دنباله ضرورت ندارد، اما کسی اشاره کرد که این دنباله نه برای پول بلکه اقتباسی از رمان ادامه‌دهندهٔ منبع فیلم اول است. با این حال بیرون آمدن آن پس از بیست سال نقطه‌ضعف بزرگی بود. با وجود چند تمجید، به‌ویژه از طرف طرفداران متعصبش، در گیشه انتظارات را برآورده نکرد و من هم...

رویارویی با تهدید انتقام فیلم اول فیلم خوبی بود. اول فکر می‌کردم ساخت دنباله ضرورت ندارد، اما کسی اشاره کرد که این دنباله نه برای پول بلکه اقتباسی از رمان ادامه‌دهندهٔ منبع فیلم اول است. با این حال بیرون آمدن آن پس از بیست سال نقطه‌ضعف بزرگی بود. با وجود چند تمجید، به‌ویژه از طرف طرفداران متعصبش، در گیشه انتظارات را برآورده نکرد و من هم همین نظر را داشتم. داستان را دوست نداشتم؛ کش‌دار و بی‌جهت به نظر می‌رسید، انگار نمی‌دانست به کدام سمت برود. تا اینکه به پردهٔ سوم رسیدیم و وقتی هر سه شخصیت اصلی کنار هم جمع شدند فیلم کمی جالب می‌شود — مثلاً در چارچوب مواجهه و فرار از تهدید انتقام. بازیگران فیلم را نجات دادند؛ در غیر این صورت اکنون حتی آن را متوسط هم نمی‌دانم. فکر نمی‌کنم حفظ همان عنوان تصمیم درستی بوده، مگر اینکه صرفاً برای دل طرفدارانش بوده باشد؛ در غیر این صورت عنوان جدید بهتر با آنچه روایت می‌شود هم‌خوانی داشت. تا جایی که می‌دانم این اولین دنباله‌ای است که کارگردان ساخته و از زمان دریافت اسکارش یک دهه پیش بهتر نشده است. به‌خصوص دو فیلم آخرش، گرچه موضوعات خوبی داشتند، اما رضایت‌بخش نبودند. قطعاً به دنبالهٔ سوم نه می‌گویم؛ به‌جایش دوست دارم فیلمی دیگر از او ببینم که شانس اسکار داشته باشد. اگر این فیلم را شخص دیگری ساخته بود، شاید وضع بدتر می‌شد. با این همه، اگر فیلم اول را دوست داشته باشید، این یکی ارزش دیدن دارد؛ پس پیش از رفتن به تماشای آن فقط بر اساس نظرات مثبت چند نفر، کمی فکر کنید. ۵/۱۰ خُب... شاید جانب‌دارانه باشد، Trainspotting یکی از فیلم‌های موردعلاقهٔ من بود و یکی از کتاب‌های خوب — هرچند آزاردهنده — که در دوران دبیرستان خواندم. واقعاً می‌خواهم از هرگونه اشاره به داستان پرهیز کنم چون ممکن است خیلی از شوخی‌ها و طنزها را برای کسانی که فیلم را ندیده‌اند از بین ببرد. پس بابت ابهام ببخشید؛ اما بعد از دیدن فیلم شاید متوجه شوید که این ابهام از منظر سرگرمی لازم بوده، نه از منظر پیچش داستانی. نکتهٔ منفی: این فیلم همان «Porno» نیست و این کمی دل‌خراش است، چون «Porno» کاملاً خنده‌دار بود و عنوانش هم حسابی معنی‌دار بود. با این حال نکتهٔ قوت فیلم بازیگران‌اند. Trainspotting از آن فیلم‌هایی بود که آدم می‌پرسد چطور اصلاً این کتاب را به یک فیلم منسجم تبدیل کردند و در بسیاری جهات «Porno» نسبت به آن ساده‌تر بود، اما باز هم در همان قالب قرار می‌گرفت. پس احتمالاً بهتر شد که T2 دقیقاً از کتاب پیروی نکرد. لذت اصلی دیدن دوبارهٔ گروه است؛ شیمی بینشان هنوز برقرار است، این فیلم کاملاً یک گروهِ بازی است و همان نکتهٔ اصلی فیلم اول هم بود. نمی‌خواهم داستان را لو بدهم، اما بازیگران خیلی خوب با هم کار می‌کنند؛ شخصیت‌ها را می‌شناسند و در نقش‌ها زندگی می‌کنند. تماشای آن‌ها لذت‌بخش است. احساس می‌کنم هر فیلمنامه‌ای هم به آن‌ها می‌دادند، مادامی که بازیگران و شخصیت‌ها همان باشند، فیلم سرگرم‌کننده می‌بود. ممکن است به اندازهٔ فیلم اول ضربهٔ احساسی نداشته باشد، چون همه پیر شده‌اند، اما با این حال درخشان است. در واقع شما این فیلم را برای بازیگران و شخصیت‌ها می‌بینید و از نظر سرگرمی جواب می‌دهد. یک دنبالهٔ نسبتاً خوب «T2 Trainspotting» دقیقاً همان چیزی است که انتظارش را داشتم و همچنین همان چیزی بود که می‌خواستم. فکر می‌کنم فیلم عالی بود! در نقدم از فیلم اصلی گفتم که اصلاً شخصیت‌ها را دوست نداشتم. هرچند در آن فیلم این موضوع وجود داشت، این دنباله در جلب احساسات شما نسبت به گروه اصلی عملکرد بسیار خوبی دارد؛ خوب، به‌جز فرانکو که درباره‌اش حرفی نمی‌زنیم. شاید از نظر محتوایی به اندازهٔ نسخهٔ ۱۹۹۶ نباشد، اما من معتقدم این کمبود را با شخصیت‌پردازی بهتر جبران می‌کند. اگرچه فیلم قبلی را فقط چند ساعت قبل برای اولین بار دیده بودم، باز هم دیدن دوبارهٔ ایوان مک‌گرگور، ایون برمنر، جانی لی میلر و رابرت کارلایل در نقش‌هایشان — با همهٔ تغییرات سنی — لذت‌بخش بود. هر دو فیلم را تحسین می‌کنم، هر یک به شیوه‌ای متفاوت. از این دنباله واقعاً لذت بردم، در حالی که از فیلم اول بیشتر به خاطر نحوهٔ روایت آن قدردانی می‌کردم. در هر صورت هر دو تولید عالی‌ای هستند.