فیلم The Horror of Frankenstein 1970

رویکرد متفاوت طرفداران سبک همر را دو دسته می‌کند، اما خالی از نکات مثبت نیست. «وحشت فرانکنشتاین» محصول استودیو همر به کارگردانی جیمی سانگستر است. فیلمنامه براساس شخصیت‌های مشهور مِری شِلی نوشته شده و سانگستر آن را با جرمی برنهام هم‌نویسندگی کرده است. بازیگران آن رالف بیتس، کیت او’مارا، ورونیکا کارلسون، دنیس پرایس، گراهام جیمز و دیوید پرووز هستند. پس از یک عمل شنیع که او را...

رویکرد متفاوت طرفداران سبک همر را دو دسته می‌کند، اما خالی از نکات مثبت نیست. «وحشت فرانکنشتاین» محصول استودیو همر به کارگردانی جیمی سانگستر است. فیلمنامه براساس شخصیت‌های مشهور مِری شِلی نوشته شده و سانگستر آن را با جرمی برنهام هم‌نویسندگی کرده است. بازیگران آن رالف بیتس، کیت او’مارا، ورونیکا کارلسون، دنیس پرایس، گراهام جیمز و دیوید پرووز هستند. پس از یک عمل شنیع که او را وارث عمارت خانوادگی می‌کند، ویکتور فرانکنشتاین آزمایش‌های آناتومی خود را ادامه می‌دهد... فیلم که ابتدا همراه با «زخم‌های دراکولا» به‌صورت دوگانه اکران شد، همر این‌بار رویکردی متفاوت نسبت به هیولا اتخاذ کرد. پیتر کاشینگ در این نسخه حضور ندارد — در یک تصویر تبلیغاتی او را در حال «تحویل دادن عصا» به نسل بعد نشان می‌دهند — و حالا لحن فیلم بیشتر کمدی و گفت‌وگومحور است که حتی به شرایط جامعهٔ رها و نظام رفاه بریتانیا اشاره‌های طعنه‌آمیز دارد. فیلم سانگستر باید بیشتر به عنوان یک کمدی با عناصر ترسناک دیده شود؛ از همان ابتدا مشخص است سازندگان با طنز و طعنه کار کرده‌اند. چه برداشت دیگری می‌توان از فیلمی داشت که دستی جداشده علامت V می‌گیرد یا جمله‌ای دربارهٔ افزایش حجم سینهٔ کیت او’مارا می‌گوید؟ شوخی نمی‌کنم؛ واقعاً خنده‌دار است. جذاب‌ترین بخشِ فیلم خودِ فرانکنشتاین جوان است که رالف بیتس با اجرای دقیق، او را به‌عنوان یک آدم خودپسند و آراسته به تصویر می‌کشد. در واقع او ضدقهرمان داستان است؛ مردی که با خوش‌رویی مصمم بی‌گناهان را می‌کشد تا بتواند زندگی بیافریند — ترکیبی لذت‌بخش از دیوانگی. جذابیت‌های بصری از سوی کیت او’مارا و ورونیکا کارلسون تأمین می‌شود که انگار در رقابتی برای بیشترین دکولته‌اند، و دنیس پرایسِ مشهور نقش یک قبرکنندهٔ رنگین و شگفت‌انگیز را دارد که حتی از اینکه همسرش قبرها را حفر کند هم خرسند است. بله، فیلم واقعاً عجیب و شاد است. حتی هیولا، با بازی دیوید پرووز (آیندهٔ دارث ویدر)، انگار از شوخی باخبر است — اگر به او یک جویدنی سگ بدهید هر کاری برایتان انجام می‌دهد. به نظر می‌رسد موجود بیشتر از همه از پوشیدن پوشک دلخور بود. صحنه‌آرایی و طراحی لباس‌ها همچنان در سطح بالایی قرار دارد، اما این یک فرانکنشتاین متفاوت از آثار همر است. فیلمی سرگرم‌کننده و کمی شیطنت‌آمیز در نوشتار است، اما برای طرفداران صرفِ ترس چندان مناسب نیست. امتیاز: 6/10 تنها فیلم فرانکنشتاین همر بدون پیتر کاشینگ بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۳ هفت فیلم فرانکنشتاین از همر ساخته شد: «نفرین فرانکنشتاین» (۱۹۵۷)، «انتقام فرانکنشتاین» (۱۹۵۸)، «شرِ فرانکنشتاین» (۱۹۶۴)، «فرانکنشتاین زنی آفرید» (۱۹۶۷)، «فرانکنشتاین باید نابود شود» (۱۹۶۹)، «وحشت فرانکنشتاین» (۱۹۷۰) و «فرانکنشتاین و هیولا از جهنم» (۱۹۷۳). کَشینگ در همهٔ این‌ها به‌جز «وحشتِ فرانکنشتاین» نقش بارون را ایفا کرد، چون این نسخه بازسازی داستان اصلی است و برای نقش به بازیگری بسیار جوان‌تر نیاز داشتند. آن‌ها رالف بیتس را انتخاب کردند که پنج ماه پیش در «بچشید خونِ دراکولا» نقش یک شیطان‌پرستِ دوست‌داشتنی را با مهارت بازی کرده بود. اجرای خونسردِ بیتس بامزه است و از نکات برجستهٔ فیلم به‌شمار می‌آید، همان‌طور که بازی‌های زیبای کیت او’مارا (الیز) و ورونیکا کارلسون (الیزابت) نیز چشم‌گیرند. اگرچه فضای کلی جدی است، لمحه‌ای از طنز که یادآور «زخم‌های دراکولا» است هم به فیلم خوش‌آمد می‌گوید. ظاهر پُرمَجسمِ هیولا در این مجموعه منحصربه‌فرد است و تا حدی یادآور موجود در «لییدی فرانکنشتاین» (که سال بعد آمد) است، هرچند نه به همان حدِ تحریف‌شدگی. چون فیلم بازسازی داستان اصلی است، پیش‌بینی‌پذیر است و شاید به‌جرأت نتوان آن را هم‌سنگ دو قسمت قبلی با کاشینگ — «فرانکنشتاین زنی آفرید» و به‌ویژه «فرانکنشتاین باید نابود شود» — دانست. با این حال نسبت به «فرانکنشتاین و هیولا از جهنم» که تلاش نهایی همر برای مفهوم کلاسیک مِری شِلی بود، سرگرم‌کننده‌تر است. نکتهٔ منفی دیگر این است که جایگزینی نماهای بیرونی با صحنه‌های داخلی بسیار آشکار است. با این وجود، این قسمت اثری محکم و منحصربه‌فرد است که به‌خاطر نبود کاشینگ اغلب نادیده گرفته می‌شود. مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه است و در استودیوهای الستری، بورهم‌وود، هرتفوردشایر نزدیک لندن فیلم‌برداری شده؛ مراسم تشییع‌جنازه نیز در کلیسای سنت مری در نورث میمز تصویربرداری شده است. رتبه: B-/B (۶.۵/۱۰)