فیلم Tight Spot 1955

«تنها چیزی که اکنون لازم داریم، یک قبر خوب حفرشده است.» فیلم Tight Spot را فیل کارلسون کارگردانی کرده و ویلیام بَاورز فیلمنامه را از روی نمایشنامهٔ «Dead Pigeon» نوشتهٔ لئونارد کانتور اقتباس کرده است. در این فیلم جینجر راجرز، ادوارد جی. رابینسون، برایان کیت، لورن گرین و ایو مک‌ویگ ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از جورج دانینگ و فیلمبرداری از برنِت گافی است. شِری کانلی (با...

«تنها چیزی که اکنون لازم داریم، یک قبر خوب حفرشده است.» فیلم Tight Spot را فیل کارلسون کارگردانی کرده و ویلیام بَاورز فیلمنامه را از روی نمایشنامهٔ «Dead Pigeon» نوشتهٔ لئونارد کانتور اقتباس کرده است. در این فیلم جینجر راجرز، ادوارد جی. رابینسون، برایان کیت، لورن گرین و ایو مک‌ویگ ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از جورج دانینگ و فیلمبرداری از برنِت گافی است. شِری کانلی (با بازی راجرز) به او پیشنهاد می‌شود که در ازای شهادت دادن علیه گانگستر بنجامین کاستِین (گرین) از دوران زندان خلاص شود. در اتاق هتلی تحت حفاظت پلیس پناه می‌گیرد و کم‌کم رابطهٔ نزدیکی با ستوان وینس استرایکر (کیت) شکل می‌گیرد. درست در همان زمان، آدم‌کش‌های کاستِین به تدریج به آن‌ها نزدیک می‌شوند… آیا این فیلم نوآر است یا نه؟ این سؤال بعد از انتشار فیلم در مجموعهٔ Film Noir Classics III از سوی کلمبیا بارها مطرح شده است. حضور نام‌هایی مانند کارلسون (Kansas City Confidential)، گافی (In a Lonely Place)، باورز (The Mob) و رابینسون (Scarlet Street) بدون شک از منظر سازندگان، امتیازات قوی نوآر به فیلم می‌بخشد. آنچه در پایان می‌بینیم بیشتر ملوّدراِمای جنایی است تا نوآر خالص، ولی Tight Spot واجد خصیصه‌های نوآری هم هست: از سایه‌روشن‌های گافی در فیلمبرداری تا شخصیت‌پردازی‌هایی که راجرز و کیت ارائه می‌دهند، همه‌چیز به اندازهٔ کافی برای رضایت دوستداران نوآر فراهم است. اجرای راجرز و انتخاب او برای این نقش هم محل بحث بوده که قابل درک است؛ چون این نقش می‌توانست به راحتی به یکی از بازیگران زنِ فِم فَتِیلِ آن دوره سپرده شود. با این حال، هرچند بازی او ابتدا نیاز به زمان دارد و مدل مویش کمی عجیب به نظر می‌رسد، راجرز با زبان تند و طنازی تیز نقشِ خود را خوب ایفا می‌کند و حتی در صحنهٔ رقص آهسته با کیت، جذابیتی جنسی هم به اجرا اضافه می‌کند. شاید کمی نمایشی باشد، اما در کنار بازی‌های قوی کیت، گرین و رابینسون قرار می‌گیرد و داستان نسبتاً متوسط را به سطوح بالاتری می‌برد. بخش زیادی از فیلم در محدودهٔ یک اتاق هتل می‌گذرد که هم می‌تواند نعمت باشد و هم نفرین. گاه این محدودیت به سود فیلم تمام می‌شود چون کارلسون می‌تواند حسِ تنگی و محبوس بودن را به خوبی بیرون بکشد و گاهی تهدید قریب‌الوقوع را ملموس سازد. اما در مواردی هم فیلم بیش از حد صحنه‌پردازی‌شده به نظر می‌رسد و بخشی از فضاسازی واقع‌گرایانه‌ای را که سازندگان دنبال آن بوده‌اند از بین می‌برد. مشکل تغییرات لحن نیز وجود دارد؛ طنز در فواصل منظم وارد می‌شود و از جمله بازگشت مکرر به یک برنامهٔ تلویزیونی هیل‌بِیلی که جز آزارِ کارآگاه هر بار مضطرب‌تر شدنِ او هیچ هدف روشن دیگری ندارد. بدون شک اثری آمیخته و نامتوازن است و در نیمهٔ اول ممکن است بیننده در برابر آن مردد شود. اما بازیگران و عوامل فنی در نیمهٔ دوم کار را به سرانجام می‌رسانند: در ادامه اکشن، پیچش‌ها و فرجامی باشکوه می‌بینیم. امتیاز: ۷/۱۰