فیلم Mission: Impossible

برخی آثار مثل شراب کهنه بهتر می‌شوند و مجموعه «مأموریت: غیرممکن» نمونه‌ای روشن از این مثل است. تام کروز که سن را به چالش می‌کشد، در «فال‌اوت» بار دیگر تا مرزهای توانایی جسمی‌اش پیش می‌رود و اتان هانت او در ششمین قسمت مجموعه گاه مثل یک ابرقهرمان روی پرده ظاهر می‌شود. داستان چندان نو نیست، اما فیلم با بازگرداندن دوستان و دشمنان قدیمی و افزودن...

برخی آثار مثل شراب کهنه بهتر می‌شوند و مجموعه «مأموریت: غیرممکن» نمونه‌ای روشن از این مثل است. تام کروز که سن را به چالش می‌کشد، در «فال‌اوت» بار دیگر تا مرزهای توانایی جسمی‌اش پیش می‌رود و اتان هانت او در ششمین قسمت مجموعه گاه مثل یک ابرقهرمان روی پرده ظاهر می‌شود. داستان چندان نو نیست، اما فیلم با بازگرداندن دوستان و دشمنان قدیمی و افزودن شخصیت‌های جدید، بر فیلم‌های قبلی بسط و غنای بیشتری می‌افزاید. هنری کاویل در نقش آگوست واکر به‌عنوان نیرویی محکم و جدی مقابل قیچیِ دقیق اتان هانت خوب جا می‌افتد و هرگاه در صحنه ظاهر می‌شود، حضورش صفحه را پر می‌کند. سیمون پگ و وینگ رمز با شخصیت‌های بنجی و لوتر، بیش از همراهان ساده، بار طنز و احساس را به دوش می‌کشند. بازیگران مهمان مانند آلیک بالدوین و آنجلا باسِت گرچه کوتاه ظاهر می‌شوند اما تأثیرگذارند و ربه‌کا فرگوسن و میشل موناگان نیز نماهای قوی‌ای دارند. کریستوفر مک‌کواری هم‌زمان که به هر شخصیت اجازه می‌دهد در بستر روابط گذشته‌شان بدرخشند، ضرب دراماتیک را بالا می‌برد؛ همین باعث می‌شود وقتی در خطر قرار می‌گیرند برای تماشاگران قابل توجه باشند. او به داستان فرصت نفس‌گیر می‌دهد و پیش از طوفان، آرامشی نسبی برقرار می‌کند. مهم‌ترین نقطه قوت این مجموعه—که مک‌کواری در این فیلم هم برجسته عمل می‌کند—سکانس‌های اکشن‌اند: نه تنها بسیار دقیق برنامه‌ریزی شده‌اند بلکه با اجرای حرفه‌ای و گاه خونین و زمختِ درگیری‌ها ارائه می‌شوند. روب هاردی قاب‌بندی و حرکات دوربین را به‌خوبی طراحی کرده تا گاهی وسعت صحنه را نشان دهد و گاهی بیننده را به‌نزدیک‌ترین زاویه ببرد. موسیقی لورن بلف که تم کلاسیک «مأموریت: غیرممکن» را با حس اضطراری و تهدیدآمیز همراه می‌کند، به تشدید تنش کمک می‌کند. یکی از نقاط قوت فیلم، استفاده گسترده از بدلکاری‌های عملی و اجرای بسیاری از سکانس‌ها توسط بازیگران—به‌ویژه کروز—است که استاندارد جدیدی برای آثار اکشن رقم می‌زند. برای برخی، «فال‌اوت» ترکیبی موفق از داستان، ریتم و بازی‌هاست و بی‌اغراق بهترین اثر مجموعه به‌شمار می‌آید و جایگاه کروز به‌عنوان ستاره اکشن را تثبیت می‌کند. از منظر روایت، فیلم ادامه‌ای بر «روگ نیشن» است: اتان هانت به‌دنبال جان لارک مرموز و گروه تروریستی «اپوستلز» است که سه دستگاه دارای پلوتونیوم را دزدیده و قصد انفجارشان را دارند. بازگشت شخصیت روانی سولومون لین و اضافه شدن آگوست واکر که مأمور سیاست، ریشه در وقایع از دست رفتن پلوتونیوم در برلین دارد و به عمق پیچیدگی‌های داستان می‌افزاید. با این حال، نقدهایی هم وجود دارد. فیلم طولانی به‌نظر می‌رسد و برخی سکانس‌های اکشن مجموعه‌ای از تعقیب‌های پیاپی‌اند که هرچند از نظر سبک جذاب‌اند، اما به‌یادماندنی نیستند—برای مثال صعود به برج خلیفه در ذهن همه مخاطبان برجسته نمانده است. عده‌ای از جهت سیاسی‌-داستانی و مایه‌هایی از خیانت و توطئه در روایت ناراضی‌اند و برخی عناصر داستانی یا شخصیت‌های اضافه (مثل کارگردان احمقِ سیا در یکی از دیدگاه‌ها) را غیرضروری می‌دانند. همچنین خرده‌حفره‌هایی در روایت و گاه نادیده‌گرفتن قوانین فیزیک در بدلکاری‌ها وجود دارد. نقدها در ارزیابی کلی متفاوت‌اند: برخی این قسمت را بهتر از «پروتکل شبح» می‌دانند و حتی آن را بهترین قسمت مجموعه می‌دانند، برخی دیگر معتقدند همچنان از استانداردهای عالی فاصله دارد یا اینکه برخی نکات کار نکرده‌اند. اما تقریباً همه در یک چیز توافق دارند: سکانس‌های اکشنِ دقیق و اجرای بدلکاری‌های عملی، بازی‌ها و ضرب‌آهنگ فیلم آن را به تجربه‌ای پرهیجان و دیدنی تبدیل کرده‌اند، و پیچ‌وتاب‌های داستانیِ آن اغلب تماشاگر را غافلگیر و سرگرم نگه می‌دارد.