فیلم Predator: Badlands 2025

Predator: Badlands بازآفرینی جسورانه‌ای از فرانچایز است که ریسک می‌کند و موفق می‌شود. فیلم در تمام جنبه‌های فنی بسیار خوب عمل می‌کند؛ طراحی‌های موجودات و کار صوتی چشم‌گیرند و دیدگاه تماتیک تازه‌ای برای ادامهٔ حیات این مجموعه ارائه می‌دهد. اجرای درخشان اِل فانینگ و بدن‌مایهٔ فیزیکی قدرتمند دیمیتریوس شوستر-کولواماتانگی، سفر دک — وجودی که از آیین افتخار یاتجا سرپیچی کرده تا توانایی جمعی عمیق‌تری بیابد —...

Predator: Badlands بازآفرینی جسورانه‌ای از فرانچایز است که ریسک می‌کند و موفق می‌شود. فیلم در تمام جنبه‌های فنی بسیار خوب عمل می‌کند؛ طراحی‌های موجودات و کار صوتی چشم‌گیرند و دیدگاه تماتیک تازه‌ای برای ادامهٔ حیات این مجموعه ارائه می‌دهد. اجرای درخشان اِل فانینگ و بدن‌مایهٔ فیزیکی قدرتمند دیمیتریوس شوستر-کولواماتانگی، سفر دک — وجودی که از آیین افتخار یاتجا سرپیچی کرده تا توانایی جمعی عمیق‌تری بیابد — را چنان زنده می‌کنند که تماشاگر نسبت به او بی‌تفاوت نخواهد ماند. اگر هنوز شکی بود که دن تراختنبرگ شایستگی هدایت این فرنچایز را دارد، این فیلم آن شک را تا حد زیادی از میان برده است. پیام مهم فیلم این است که حتی در مرگ‌بارترین و انفرادی‌ترین فرهنگ‌ها، همکاری و دلسوزی می‌توانند قدرتمندترین راه‌های بقا باشند. خلاصهٔ داستان (بدون اسپویل): دک، شکارچی جوانی از نژاد یاتجا، در سایهٔ برادر بزرگتر و پُرابهتش، کوئی، و واکنش سخت‌گیرانهٔ پدرش که دک را ضعیف و بی‌ارزش می‌داند، تلاش می‌کند ارزش خود را اثبات کند. دک با انتخاب سیارهٔ مرگباری به نام جِنا و تصمیم گرفتن برای شکارِ کالیسک — شکارچی‌ای که تقریباً غیرقابل کشتن فرض می‌شود — می‌خواهد شجاعت و لیاقت خود را نشان دهد. بعد از رخدادی که انگیزهٔ او را به انتقام تبدیل می‌کند، دک باید برای اثبات خود و انتقام گرفتن از برادر، با خطرات جِنا روبه‌رو شود. در این مسیر با تیا (با بازی اِل فانینگ)، یک نیمهٔ مصنوعی مصدوم، مواجه می‌شود؛ تیا به‌دنبال خواهرش تسّا است و آگاهی از محل کالیسک دارد. هم دک و هم شرکت وِیلند-یووتانی به دلایل خودشان در تعقیبِ همان هدف هستند. Badlands چند نقطهٔ عطف برای مجموعه دارد: برای نخستین بار نام یک پرِدِیتر در فیلم آورده می‌شود و برای اولین بار یک پرِدِیتر نقشِ قهرمان را ایفا می‌کند. زبان یاتجا توسط بریتون واتکینز خلق شده است که توسط پال فرومر (خالق زبان ناوی در آواتار) معرفی شده بود. تراختنبرگ آشکارا به ساخت آثاری مرتبط با Alien vs. Predator تمایل دارد و در فیلم ایستر اِگ‌هایی قرار داده که به جهان‌های سینمایی دیگر ارجاع دارند. فیلم تنها ۱۰۷ دقیقه است و تقریباً بدون مکث به اکشن می‌پردازد. تن‌درشت‌بودن تصویریِ اثر با تأثیراتی از آثاری چون Mad Max: Fury Road، Jaws، Terminator 2، و حتی عناصر بصری و تماتیک از بازی‌ها و کمیک‌ها همراه است. فضای جِنا پر از جانوران وحشی و موجودات فرازمینی است که زندگی دک را تهدید می‌کنند؛ ترکیبِ اکشن بی‌وقفه، تمرکز بر زبان یاتجا و حضور حیواناتِ مختلف به فیلم حالتی نزدیک به حماسهٔ انیمیشنیِ Primal از جنڈی تارتاکوفسکی می‌دهد. Badlands بیشترین شات‌های VFX را در میان فیلم‌های پرِدِیتر دارد و چند استودیوی بزرگ جلوه‌های بصری از جمله Weta Workshop و ILM در خلق این جلوه‌ها نقش داشته‌اند. فیلم از نظر تصویربرداری و جلوه‌های بصری چشم‌گیر است؛ هر صحنهٔ اکشن آمیخته‌ای از خلاقیت، خشونت شدید و CGI ماهرانه است — لحظاتی مثل قطع شدن یک بوفالوی عظیم در حرکت آهسته با شمشیر پلاسما، از صحنه‌های به‌یادماندنی‌اند. فیلم با ترفندی خشونت خود را در حدامکان برای ردهٔ سنی PG-13 نگه می‌دارد (خون‌ها معمولاً سبز یا سفید به‌نظر می‌رسند به‌دلیل منبعشان). نقطه‌ضعف اصلی Badlands سادگی و کمبود عمقِ داستانی است؛ اما این فیلم واقعاً به پیچیدگی نیاز ندارد. تراختنبرگ به فیلم‌های قبلی مجموعه ارجاع می‌دهد بدون اینکه صرفاً همان داستان‌ها را تکرار کند. شما نسبت به دک، تیا و بادی (موجود بومی‌ای که با دک پیوند می‌یابد) سرمایهٔ احساسی پیدا می‌کنید و ایستر اِگ‌ها را به‌راحتی درمی‌یابید، با این حال داستان حس تازگی را حفظ می‌کند. هر مسیری که فرنچایز پس از این در پیش گیرد، نوید یک سفر جدید برای طرفداران را می‌دهد. در نهایت، برداشت‌ها از فیلم متفاوت‌اند: برخی Badlands را خشن، بی‌رحم و هیجان‌انگیزترین فیلمِ پرِدِیتر تا به امروز می‌دانند؛ گروهی دیگر اما معتقدند که با انسانی‌سازیِ بیش‌ازحدِ شخصیتِ اصلی و کنار گذاشتن وجههٔ تهدیدآمیزِ «شکارچیِ کامل»، فیلم از شدت و دلهرهٔ داستانی می‌کاهد و در مجموع اثر را کمتر تأثیرگذار می‌یابند. در مجموع، Predator: Badlands فیلمی پر عمل و چشم‌نواز است که برای بسیاری از تماشاگران تجربه‌ای سرگرم‌کننده و ارزشمند خواهد بود. امتیاز: B+