فیلم Keeper 2025

«کیپر» از آن دست فیلم‌هایی است که هرچه بیشتر درباره‌اش فکر می‌کنید، نظر شما نسبت به آن بهتر می‌شود. فیلمی قدرتمند، جوی و از نظر بصری تأثیرگذار که نه تنها استعداد اوزگود پرکینز در ساخت فضاهای فشرده‌ی وحشت را نشان می‌دهد، بلکه با اجرای درخشان تاتیانا ماسلانی و کار میک‌آپ و جلوه‌های بصری به‌یادماندنی همراه است. این اثر، وحشت روان‌شناختی و فولکلوریک است که سمیّت روابط...

«کیپر» از آن دست فیلم‌هایی است که هرچه بیشتر درباره‌اش فکر می‌کنید، نظر شما نسبت به آن بهتر می‌شود. فیلمی قدرتمند، جوی و از نظر بصری تأثیرگذار که نه تنها استعداد اوزگود پرکینز در ساخت فضاهای فشرده‌ی وحشت را نشان می‌دهد، بلکه با اجرای درخشان تاتیانا ماسلانی و کار میک‌آپ و جلوه‌های بصری به‌یادماندنی همراه است. این اثر، وحشت روان‌شناختی و فولکلوریک است که سمیّت روابط را به شکل وحشتی فیزیکی به تصویر می‌کشد و بعد از خاموش شدن چراغ‌ها هم مدت‌ها ما را به تأمل دربارهٔ دینامیک‌های کنترل وا‌می‌دارد. این یک نزول سرد و هراس‌آور به ماهیت اجبار است که یادآور می‌شود وحشت عمیق‌تر در سایه‌هایی است که می‌پذیریم و موجوداتی که در آن پنهان‌اند. لیز (تاتیانا ماسلانی) با دوست‌پسر پزشکش مالکوم (راسف سادرلند) برای آخر هفته به طبیعت می‌روند. خانه‌ای که آن‌ها در آن اقامت دارند، باکلاستان‌تر از کلبه‌های معمول جنگلی است و همسایهٔ آنجا یک پسرعمو به نام دارن (بیرکت تورنتون) دارد، اما به لیز اطمینان می‌دهند که مزاحم‌شان نخواهد شد. اوضاع در ابتدا خوب به نظر می‌رسد—حتی کیکی شکلاتی هم از سوی سرپرست خانه گذاشته شده—اما وقتی مالکوم به خاطر یک اورژانس پزشکی مجبور می‌شود به شهر برگردد و لیز را برای یک روز تنها بگذارد، قضایا کم‌کم دچار آشفتگی می‌شود. آیا تقصیر کیک است یا شراب قرمزی که خورده؟ آیا فقط باد است که شاخ‌وبرگ‌ها را می‌جنباند یا تخیل پررنگ او؟ آیا دارن مرموز عامل ماجراست؟ وقتی مالکوم برمی‌گردد معلوم می‌شود که تقریباً هیچ‌چیز در این مکان آرمانی آن‌طور که به نظر می‌رسیده نیست و اوضاع برای لیز رو به وخامت می‌گذارد. از نظر تکنیکی، این فیلم یک تریلر دلهره‌آور است با فیلم‌برداری نوآورانه و استفادهٔ هوشمندانه از صدا و سایه. اما از سوی دیگر داستان بسیار نازک است و حتی بازیگران نقش‌های اصلی هم چندان تأثیرگذار عمل نمی‌کنند. تقریباً هشتاد دقیقه منتظر می‌مانیم تا به چیزی برسیم که احساس می‌شود شتاب‌زده به آن ختم شده و تا حدودی ناامیدکننده است—مگر اینکه از آن دسته تماشاگرانی باشید که به صحنه‌های خشونت‌آمیز علاقه‌مندند. جنگل‌ها همچنان نعمتی برای این زیرژانرِ وحشتِ فولکلوریک‌اند، اما اگر قرار است برای ما اهمیتی داشته باشند، نیاز به پرداخت بیشتری به شخصیت‌ها داریم؛ چیزی که در این فیلم تا حد زیادی غایب است. امتیاز: B