فیلم Finding Emily 2026

«اوِن» (اسپایک فرن) مهندس صدا در یک مهمانی دانشجویی است که با «امیلی» آشنا شده و دلباخته‌اش می‌شود. او در آستانهٔ رفتن است و وقتی او شماره‌اش را می‌خواهد، در عجله — یا شاید عمداً — تنها ده رقم از یازده رقم لازم را می‌دهد. او کاملاً شیفته می‌شود و تصمیم می‌گیرد او را پیدا کند، کاری که آسان نیست چون در دانشگاه صدها دختر...

«اوِن» (اسپایک فرن) مهندس صدا در یک مهمانی دانشجویی است که با «امیلی» آشنا شده و دلباخته‌اش می‌شود. او در آستانهٔ رفتن است و وقتی او شماره‌اش را می‌خواهد، در عجله — یا شاید عمداً — تنها ده رقم از یازده رقم لازم را می‌دهد. او کاملاً شیفته می‌شود و تصمیم می‌گیرد او را پیدا کند، کاری که آسان نیست چون در دانشگاه صدها دختر به اسم امیلی وجود دارد. اولین پیگیری او را به دختری از آمریکا (آنگوری رایس) می‌رساند که برای تکمیل تحصیلات و احتمالاً گرفتن ویزای کاری به یک پروژهٔ ویژه نیاز دارد. او موافقت می‌کند کمک کند، اما با انگیزه‌های پنهانی خود، و نتیجه‌اش پیچیده‌تر شدن اوضاع برای جوانی است که پرس‌وجوی بی‌طرفانه‌اش او را غرق در موجی از زنان خشمگین و سمی می‌کند که او را از «مزاحم» تا «منحرف» می‌نامند. هم‌زمان او باید خانهٔ مادر مرحومش را که با برادرش «مت» (جک ریدیفورد) و نامزدش «فریا» (ایزابلا لاف‌لند) شریک است، بفروشد و با همهٔ این توجهات نمی‌تواند بفهمد چرا امیلی واقعی با او تماس نمی‌گیرد. آیا او فرصت پیدا کردن پری رویایی‌اش را دارد پیش از آن‌که یکی او را دستکاری کند و بقیه او را محکوم کنند؟ اجرای جذاب فرن در سراسر این کمدی خوش‌نوشت و پرشتاب، در بهترین شکل خود است؛ فیلمی که طعنه دارد و دندان‌دار است. فیلم به مضحک‌بودن افراطی «سیاسی‌صحیح» بودن، به کسانی که بیش از حد خود را جدی می‌گیرند و — با چند نقش کوتاه اما تأثیرگذار از مینی درایور — به آن دسته آدم‌های بی‌رحم که پیش از هر توضیحی حمله می‌کنند، کنایه می‌زند. فیلم خوش‌گذرانی است و اگرچه شاید کمی بیش از حد طول بکشد—به‌ویژه در پایان—دیدنش ارزش دارد.