فیلم Sunny Dancer 2026

کمی شبیه خودِ «آیوی» (بلا رمزی)، وقتی پدر و مادرش (جیمز نورتون و جسیکا گانینگ) پیشنهاد می‌کنند یک ماه را در اردویی تابستانی بگذراند، دلم پر از نگرانی شد. می‌ترسیدم بن پلت و نوآ گالوین بخواهند همه‌مان را به ضیافتی خوش‌نیت اما بیش از حد احساساتی ببرند که این‌جا و آن‌جایش هم چند ترانهٔ آبکی چپانده شده باشد. خوشبختانه این اردو از آن جنس نیست....

کمی شبیه خودِ «آیوی» (بلا رمزی)، وقتی پدر و مادرش (جیمز نورتون و جسیکا گانینگ) پیشنهاد می‌کنند یک ماه را در اردویی تابستانی بگذراند، دلم پر از نگرانی شد. می‌ترسیدم بن پلت و نوآ گالوین بخواهند همه‌مان را به ضیافتی خوش‌نیت اما بیش از حد احساساتی ببرند که این‌جا و آن‌جایش هم چند ترانهٔ آبکی چپانده شده باشد. خوشبختانه این اردو از آن جنس نیست. «پاتریک» پرشور (نیل پاتریک هریس) آن را اداره می‌کند و هدفش فراهم کردن فرصتی برای استراحت و آسودگی جوانانی است که دوران بهبودی از سرطان را می‌گذرانند. نزدیک به یک سال است که بیماری آیوی فروکش کرده، اما سرطان و درمان‌های پس از آن تا حدی اعتمادبه‌نفسش را خدشه‌دار کرده‌اند و او اخیراً فقط با پدر و مادرش وقت می‌گذراند یا در اتاقش می‌ماند. آن‌ها فکر می‌کنند این اردو برایش خوب است، اما خودش چندان مطمئن نیست؛ به‌ویژه بعد از برنامهٔ معارفه‌ای که همان‌طور که انتظار می‌رود، حال آدم را به هم می‌زند. قرار است با «الا» (روبی استوکس) هم‌کلبه شود و از مجموعه‌ای از «فعالیت‌ها» لذت ببرد که دل همه‌مان را خالی می‌کنند! خوشبختانه هم‌اتاقی تازه‌اش نگاه کمی مثبت‌تری به زندگی دارد، با چاشنی پررنگ‌تری از میل و اشتیاق جنسی. او همچنین از شرکت‌کنندگان همیشگی این گردهمایی سالانه است و نمی‌گذارد آیوی تنهایی در غصه‌هایش غرق شود. طولی نمی‌کشد که این دو با «آرچی» (کنراد خان) و رفیق دست‌وپاچلفتی و بامزه‌اش «رالف» (ارل کیو)، «میزی» (جزمین الکاک) و در نهایت «جیک» (دنیل کوئین توی) حسابی صمیمی می‌شوند؛ همان جیکی که آیوی کمی به او دل بسته و این علاقه هم کاملاً دوطرفه است. از این‌جا به بعد، این جمع تلاش می‌کند برای یک ماه مشکلات زندگی واقعی را پشت سر بگذارد و یادش بیاید که باید از جوانی لذت برد؛ با تمام چالش‌هایی که خودِ این دوران به همراه دارد! رمزی این‌جا بازی خوبی ارائه می‌دهد و از فیلم‌نامهٔ واقعاً شوخ‌طبعانهٔ جورج ژاک، فیلم‌ساز مؤلف اثر، و عاشقانه‌ای تابستانی که کمی سبک‌سرانه و پر از دلشوره است، به‌خوبی بهره می‌برد؛ عاشقانه‌ای در کنار توی که او هم به همان اندازه دلنشین است. شخصیت محبوب من بی‌شک «رالف» با بازی کیو بود؛ کسی که مدام با حرف‌های نسنجیده‌اش خودش را به دردسر می‌اندازد و شوخ‌طبعی سیاهش در طول این روایت، که از دریچهٔ نگاه جوانان نشان می‌دهد زندگی پس از سرطان و در عین حال همیشه با سرطان چه شکلی می‌تواند داشته باشد، بارها هم مرا خنداند و هم از خجالت معذبم کرد. راستش را بخواهید، پایان فیلم را چندان دوست نداشتم؛ حتی با وجود حضور جیمز بلانت که همچنان به ما اطمینان می‌دهد اصلاً از آن آدم‌هایی نیست که خودشان را جدی می‌گیرند. این پایان به نظرم غیرضروری آمد، اما در عین حال نمی‌گذارد صرفاً آسوده و بی‌دغدغه در جاده‌ای از آجرهای زرد با مسیری قابل‌پیش‌بینی پیش برویم؛ و این دقیقاً با واقع‌گرایی لذت‌بخش، تأثیرگذار و چالش‌برانگیز فیلم همخوان است. این فیلم دربارهٔ سرطان نیست؛ دربارهٔ آدم‌هایی است که سرطان، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، بر زندگی‌شان اثر می‌گذارد؛ و واقعاً ارزش دیدن دارد.