فیلم The Godfather: Part II 1974

این فیلم بی‌تردید بهترین فیلم تمام دوران‌هاست! حتی بهتر از «پدرخوانده» اول! دنباله‌ای شایسته برای فیلم اول. در این فیلم، فضایی مدیتیشن‌گونه و بدون شتاب وجود دارد که از نظر فلسفی معنادارتر از پیشینی افسانه‌ای‌اش است. بازی‌ها و گفتگوهای پشت صحنه به جای نوسانات احساسی دراماتیک شخصیت‌های اصلی و تبادل آتش، جایگزین شده‌اند. فیلم دوم داستان مایکل کارلئونه را در نقش پدرخوانده ادامه می‌دهد و همچنین...

این فیلم بی‌تردید بهترین فیلم تمام دوران‌هاست! حتی بهتر از «پدرخوانده» اول! دنباله‌ای شایسته برای فیلم اول. در این فیلم، فضایی مدیتیشن‌گونه و بدون شتاب وجود دارد که از نظر فلسفی معنادارتر از پیشینی افسانه‌ای‌اش است. بازی‌ها و گفتگوهای پشت صحنه به جای نوسانات احساسی دراماتیک شخصیت‌های اصلی و تبادل آتش، جایگزین شده‌اند. فیلم دوم داستان مایکل کارلئونه را در نقش پدرخوانده ادامه می‌دهد و همچنین داستان خانواده را با صحنه‌هایی از شکل‌گیری ویتو آندولینی جوان و فرار او به آمریکا تکمیل می‌کند. انتخاب دشوار مایکل به عنوان جوان‌ترین دُن، حوزه گسترش نفوذ او را به ارتفاعات و افق‌های جدیدی می‌گشاید، اما همچنین دشمنان جدیدی نیز به همراه دارد. پول‌های کلان و قدرت همیشه با وسوسه‌های بزرگ هم‌قدم هستند، بنابراین باید همیشه گوش‌هایتان را باز نگه دارید. در نهایت، خنجر در پشت می‌تواند به دست کسی فرو رود که از او انتظارش را ندارید... این خودانطباقی توسط نویسنده ماریو پوزو و کارگردان فرانسیس فورد کاپولا، داستان دُن جدید - «مایکل» (با بازی آل پاچینو) را توسعه می‌دهد. تلاش‌های او برای گسترش و در برخی موارد مشروعیت بخشیدن به کسب‌وکارهای خانوادگی‌اش او را به همکاری با «هایمن راث» (لی استراسبورگ) در کوبا می‌کشاند؛ در حالی که به خیانت، تلاش‌های ترور و مبارزه‌ای که ممکن است نبردی باخته باشد برای حفظ خانواده‌اش دچار می‌شود - در حالی که خود نیز با بازی‌های ماکیاولی دست و پنجه نرم می‌کند. داستانی موازی و قوی از چگونگی ظهور پدرش «ویتو» (با بازی رابرت دنیرو) پس از فرار از سیسیل به دنبال قتل خانواده‌اش به دست «دُن چیچیو» وجود دارد. با اینکه شخصیت‌های اصلی حالا به خوبی جا افتاده‌اند، می‌توانیم با مجموعه‌ای پیچیده و مرتبط از داستان‌های مبتنی بر شخصیت‌ها شروع کنیم. بازیگران برجسته این داستان را به خوبی به تصویر کشیده‌اند - رابرت دووال و دایان کیتون به عنوان مشاور و همسر به‌طرز چشمگیری درخشیده‌اند. توجه به جزئیات و موسیقی قابل شناسایی نینو روتا به شدت به داستان فوق‌العاده تلاش‌های مایکل برای بنا نهادن (و احترام گذاشتن به) میراث پدرش، قبل از اینکه همه‌ی شایستگی‌های خود را از دست بدهد، کمک کرده است. فیلم طولانی است و نبود مارلون براندو حس می‌شود، اما پاچینو در نقش شخصیتی به شدت بی‌رحم و منزوی - حتی تنها - در اوج فرم خود است و من فکر می‌کنم این فیلم به اندازه «پدرخوانده» (۱۹۷۲) عالی است. این فیلم هالیوودی درباره مافیا به اندازه فیلم اول یا سوم pathetic نیست، فقط به این دلیل که خیلی خسته‌کننده و بدکارگردانی شده است که نمی‌توانید تا انتهای آن بیدار بمانید. در واقع، فقط صحنه‌هایی از افرادی است که «سخت حرف می‌زنند» یا کشته می‌شوند و هیچ معنایی ندارد. اگر به دنبال داستان یا plot هستید، فراموشش کنید. چیزی وجود ندارد. این یک آشفتگی گیج‌کننده است. به نظر می‌رسد در پایان، رئیس مافیا در عذاب است که آیا برادرش را بکشد یا نه. چرا؟ کسی نمی‌داند! هیچ‌کدام از این‌ها برای ما که با قدرت‌های فوق‌العاده متولد نشده‌ایم، معنایی ندارد. همچنین به نظر می‌رسد که revenge وجود دارد، اما هرگز نمی‌دانیم چرا، یا چه کسی، یا چه چیزی. این فقط یک آشفتگی بدکارگردانی و بدنویس است. اما به هر حال، می‌تواند به بی‌خوابی کمک کند، به همین خاطر امتیاز ۲ به جای ۱ می‌گیرد.