فیلم Call Jane 2022

فیلم Call Jane با طرحی جذاب پیرامون حقوق زنان شروع می‌شود و با بازی‌های درخشان الیزابت بنکس، سیگورنی ویور، کریس مسینا و وونمی ماساکو به سطح بالاتری می‌رسد. پرده اولِ فیلم با فیلمنامه‌ای خوب و استفاده هوشمندانه از ترانه‌های طناز، بیننده را سریع درگیر می‌کند. داستان اما به تدریج شتاب خود را از دست می‌دهد و به تکرار و یکنواختی می‌گراید؛ تقریباً همه نکات مهم در...

فیلم Call Jane با طرحی جذاب پیرامون حقوق زنان شروع می‌شود و با بازی‌های درخشان الیزابت بنکس، سیگورنی ویور، کریس مسینا و وونمی ماساکو به سطح بالاتری می‌رسد. پرده اولِ فیلم با فیلمنامه‌ای خوب و استفاده هوشمندانه از ترانه‌های طناز، بیننده را سریع درگیر می‌کند. داستان اما به تدریج شتاب خود را از دست می‌دهد و به تکرار و یکنواختی می‌گراید؛ تقریباً همه نکات مهم در نیمه نخست مطرح می‌شوند و ساعت پایانی کمی زائد و نامرتبط به‌نظر می‌رسد، مگر برای یک تحول ویژه. مشکلات ریتم و کشدار شدن زمان نمایش به‌خاطر تلاش کارگردان فیلیس نگی برای پوشش دادن بخش‌های زیاد خود را نشان می‌دهد. همچنین پیوند عاطفی با شخصیت اصلی و روایت گاه‌و‌بیگاه برقرار نمی‌شود؛ با این همه، فیلم تلاشی قابل تحسین است. داستان: الیزابت بنکس در نقش جوای و همسرش ویل (کریس مسینا) با خوشحالی منتظر تولد فرزندشان در دهه ۱۹۶۰ هستند که مشخص می‌شود جوای بیماری قلبی دارد و حاملگی برای او بسیار خطرناک است. در ناامیدی، او پس از دیدن یک بیلبورد به گروهی به‌نام «جین» مراجعه می‌کند؛ پرداخت ۶۰۰ دلار و ملاقات با «دکتر دین» (کوری مایکل اسمیت) قرار است مشکل را حل کند، اما «ورجینیا» (سیگورنی ویور) که تسهیل‌کننده گروه کوچکی از زنان است، ورود می‌کند. این گروه علی‌رغم غیرقانونی بودن، مصمم به کمک به زنانی در موقعیت مشابه هستند. فیلم یک سفر گاه‌تاریک‌مضاحک را دنبال می‌کند که در آن زن در ابتدا کم‌جرات و معصوم، درمی‌یابد باید کارهای بیشتری انجام دهد و دست به قدم‌هایی نوآورانه و شجاعانه می‌زند. از نظر صحت علمی پزشکی، روایت تا حدی ساده‌سازی‌شده به‌نظر می‌رسد، اما در پرتو تحولات اخیر در ایالات متحده، روشن می‌کند که گرفتن مراقبت پزشکی کافی و مقرون‌به‌صرفه در شرایط حاملگی ناخواسته چقدر می‌تواند دشوار باشد. جنبه‌ای از سیاست‌ورزی و اولویت‌بندی دریافت‌کنندگان خدمات نیز منبع بحث جذابی است و فکر برانگیز است. از نظر بازیگری، بنکس در بسیاری لحظات مرا یاد الیزابت مونتگومری در سریال Bewitched انداخت؛ ویور هرچند نقش برجسته‌ای ندارد اما عمق می‌بخشد و کریس مسینا هم در نقش گیج‌شده عملکرد خوبی دارد. وونمی ماساکو در نقش «گوئن» هم بازی قابل توجهی ارائه می‌دهد. فیلم در پایان تا حدی تکراری می‌شود و با وجود بیش از دو ساعت زمان، پایان‌بندی کمی شتاب‌زده به‌نظر می‌رسد؛ با این حال همچنان اثر سرگرم‌کننده‌ای است که پیامی بنیادین دارد و در این روزها از همیشه مرتبط‌تر است. امتیاز: C-