فیلم Total Recall 1990

به‌طور ذاتی، «توتال ریکال» فیلمی از دوران جوانی من است که شاید خیلی زودتر از موعد نباید آن را می‌دیدم، اما هنوز هم دوستش دارم. جلوه‌های عملی، خشونت و برهنگی بی‌پروا و تم‌های تحریک‌آمیز علمی‌–تخیلی که از چنین اثری انتظار دارید در آن هست؛ اما پیچش‌هایی که از پنج دقیقه اول شروع می‌شوند و تا پایان ادامه دارند. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛...

به‌طور ذاتی، «توتال ریکال» فیلمی از دوران جوانی من است که شاید خیلی زودتر از موعد نباید آن را می‌دیدم، اما هنوز هم دوستش دارم. جلوه‌های عملی، خشونت و برهنگی بی‌پروا و تم‌های تحریک‌آمیز علمی‌–تخیلی که از چنین اثری انتظار دارید در آن هست؛ اما پیچش‌هایی که از پنج دقیقه اول شروع می‌شوند و تا پایان ادامه دارند. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛ یکی از آثار مورد علاقه‌ام. اقتباس دیوانه‌وار وِرهوفن از داستانی از فیلیپ کی. دیک. داگ کواید خواب‌های مکرری درباره سفری به مریخ می‌بیند. با وجود هشدار دوستانش، تصمیم می‌گیرد داشتنِ خاطراتِ یک تعطیلات جعلی در مریخ را به‌صورت کاشت حافظه تجربه کند. اما در جریان کاشت، او به یاد می‌آورد که جاسوس مخفی‌ای بوده که با رئیس شرور مریخ، ویلوس کوهاگن، مبارزه می‌کرده — و از آن‌جا ماجرا به کلی از کنترل خارج می‌شود. وِرهوفن در اوج اغراق‌گرایی قرار دارد و عمل و خشونت را تا آخرین حد بالا می‌برد. آرنولد شوارتزنگر، که خودش وِرهوفن را به پروژه آورد، بهترین انتخاب برای به تصویر کشیدن این ویرانی‌هاست. فیلم فاصله زیادی از مغزمتنِ داستان دیک دارد و اگر قرار است با نقش‌آفرینی شوارتزنگر و کارگردانی وِرهوفن روبه‌رو شویم، باید انتظار یک بلاک‌باستر پرانرژی و کم‌عمق‌تر را نیز داشت. «توتال ریکال» مفهوم جذابی دارد: ما مدام می‌پرسیم واقعیت چه هست؟ کواید خودش هم هیچ‌گاه مطمئن نیست و فیلم در میانه راه یک چرخش لذتبخش دارد که سردرگمی را بیشتر می‌کند، اما به سبک واقعی وِرهوفن، همه‌چیز در یک انفجارِ بزرگ از صدا و برخوردها به هم می‌رسد. بازیگران مکمل هم تیمی قابل‌اعتنایی هستند؛ ریچل تیکوتین، رانی کاکس، شارون استون و مایکل آیرون‌ساید آن‌چه از یک بازی طنزآمیز و حرفه‌ای انتظار می‌رود را ارائه می‌دهند. جلوه‌ها ترکیبی از ضعیف و قابل‌قبول‌اند؛ اما خوشبختانه هنر ساخت ماکت در سطح بالایی به‌کار رفته است. در مجموع فیلمی است بسیار لذت‌بخش و سرشار از خشونتِ تماشاییِ پاپ‌کُرنی. امتیاز: 8/10. به‌جز شاید «پریدِیتِر»، این یکی از فیلم‌های موردعلاقهٔ آرنولد است. او (کواید) برای کاشت خاطرهٔ بی‌خطرِ یک تعطیلات در مریخ می‌رود ولی خیلی زود می‌بیند زندگی‌اش از هم می‌پاشد. حتی معشوقه‌اش لُری (شارون استون) تبدیل به قاتلی بالقوه می‌شود و او از جهات مختلف تحت حمله قرار می‌گیرد. چرا؟ برای همین است که او — به کمک ویدیویی از خودش — تصمیم می‌گیرد به سیاره سرخ بازگردد و ریشهٔ ماجرا را پیدا کند. نقطه‌ضعف من: رانی کاکس به‌طرز نامناسبی در نقش کوهاگن عمل می‌کند که در پایان اهمیت پیدا می‌کند، اما عمدتاً فیلم یک اثر پُر از اکشن و کارگردانیِ خوب برای یک ستارهٔ در اوج است. این یکی از نخستین فیلم‌هایی است که با خط‌های زمانی بازی می‌کند؛ ما دقیقاً نمی‌دانیم چه زمانی چه اتفاقی افتاده — و وِرهوفن از همان ابتدا این ریتم را خوب حفظ می‌کند. آرنولد فرصت ارائهٔ چند خطِ فانِ نمایشی را دارد و جلوه‌های بصری به‌صورت کم‌حجم به تقویت فیلم کمک می‌کنند تا اینکه خودنمایی کنند. فیلم کمی تاریخ‌مصرف‌دار شده و برخی صحنه‌ها ایستا به‌نظر می‌رسند، اما پس از سه‌دهه همچنان خوب پا بر جاست و دیدنش ارزش دارد. خشونتِ بیش‌ازحد فیلم شبیه اثری از نوع «Saw» است که محوریتش صحنه‌های شکنجه و خون‌بار است، اما همین اغراق در خون‌ریزی‌ها به‌طرز زیبا و سرگرم‌کننده‌ای در خدمت داستان قرار می‌گیرد، حتی وقتی آن‌قدر «هشتاد-آیسی» و کلیشه‌ای می‌شود که تقریبا کمدی‌وار به‌نظر می‌رسد. خشونت افراطی یکی از دلایل جذابیت این نوع فیلم‌هاست؛ بخشی از دلیل محبوبیتشان همین است و آن‌طور اغراق‌شده است که امروز به سختی می‌توان مشابهش را ساخت. سبک‌شناسیِ فیلم هم سرگرم‌کننده است و شما را به دنیایی که داستان می‌سازد می‌کشاند، هم‌زمان بیننده را در حسِ تماشای یک معمای بزرگ نگه می‌دارد. شبیهِ «بلید رانر»، اگر بخواهید می‌توانید با خودتان بگویید همه‌چیز توهم بوده و آن‌چه واقعی شمرده‌اید، تقلبی است — اگر مایل باشید چنین عمقی ببینید. «توتال ریکال» جلوه‌ای فوق‌العاده خشن و پرگل و خون است؛ اگرچه گاهی نمایش‌ها بیش از حد گرافیک هستند — خفگیِ کواید، ملینا و کوهاگن پس از تماس با جو سمی مریخی؛ مرگِ آدم‌های بی‌گناه در جریان تیراندازی‌ها؛ قطع شدن اعضاء؛ چاقوخوردن‌ها و سوراخ‌شدن‌ها — اما فیلم را به‌طرز تحسین‌برانگیزی کارگردانی و صحنه‌آرایی کرده‌اند و ریتمِ آن لذت‌بخش است. جلوه‌های بصری هم در سطح بالایی‌اند — نماهای واقع‌گرایانه‌ای از مریخ وجود دارد — و سکانس‌های راکتور در پایان فوق‌العاده به‌نظر می‌رسند. در مجموع این یک فیلم خوش‌ساخت و فوق‌العاده سرگرم‌کنندهٔ پاپ‌کُرنی است که توسط حرفه‌ای‌های این ژانر به‌خوبی ساخته شده است.