فیلم Ocean’s Twelve 2004

پرحرف و بی‌محتوا! Ocean's 11 فیلمی صیقلی و بسیار جذاب بود و از بهترین بازسازی‌های موفق به‌شمار می‌رفت. Ocean's Twelve اما هدررفتِ فرصت است — فیلمی که فقط روی جذابیت ستاره‌ها سوار است و به‌زور تلاش می‌کند هرچه بیشتر در فیلمنامه‌اش بگنجاند از ترس شکست. داستان به چند جهت مختلف می‌رود، اما به‌طرز عجیبی بیشتر بازیگران — که همه از Ocean's 11 برگشته‌اند — هدر...

پرحرف و بی‌محتوا! Ocean's 11 فیلمی صیقلی و بسیار جذاب بود و از بهترین بازسازی‌های موفق به‌شمار می‌رفت. Ocean's Twelve اما هدررفتِ فرصت است — فیلمی که فقط روی جذابیت ستاره‌ها سوار است و به‌زور تلاش می‌کند هرچه بیشتر در فیلمنامه‌اش بگنجاند از ترس شکست. داستان به چند جهت مختلف می‌رود، اما به‌طرز عجیبی بیشتر بازیگران — که همه از Ocean's 11 برگشته‌اند — هدر رفته‌اند. این‌بار کاترین زتا-جونز با حضور نمایشی وینسنت کسل در نقشی عجیب همراه شده‌اند. شوخی‌های درونی معدودی جواب می‌دهد و گفت‌وگوهای بین بازیگران اصلی (کلونی/پیت/دیمون) کمی سرگرم‌کننده است، اما وقتی گرد و غبار دسیسه‌ها فرو بنشیند، با دنباله‌ای روبه‌رو می‌شویم که تقریباً هرچه فیلم قبلی داشت را ندارد. 4/10 تماشای خوبی بود؛ ارزش دیدن دوباره را دارد و مخصوصاً به طرفداران فیلم‌های سرقت توصیه می‌کنم. این فیلم چرخش تازه‌ای به ژانر سرقت می‌دهد — درواقع ترکیبی از چرخش‌ها: انتقام و جنایت در برابر جنایت. انگیزه‌های متفاوت پشت جرم‌ها و رقابتِ بالا میان دزدها باعث شده با یک سرقت پیچیده روبه‌رو شویم. مشکل فیلم این است که حرکتِ بندیکت علیه آن‌ها جذاب‌ترین بخش است اما در همان ابتدا نشان داده می‌شود. اکثر موقعیت‌های دزد در برابر دزد طوری طراحی شده که اطلاعات از تماشاگر مخفی بماند و این باعث توضیح و بازتوضیح‌های اضافه می‌شود؛ صحنه‌هایی که صرفاً زمان فیلم را کش می‌دهند بدون این‌که جذابیت بیشتری بیفزایند. بدون شک فیلم خوب است، اما نه به اندازه قسمت اول. نه، خوب نیست. احتمالاً خیلی‌ها آن را دوست دارند یا از آن متنفرند — و من جزو گروه متنفرها هستم. مشکل اصلی قصه است؛ در سطحِ ظاهر قابل‌فهم است اما آن‌قدر سطحی که وقتی می‌خواهند چند پیچش اضافه کنند، بیشتر به توهین به بیننده می‌ماند. این فیلمی است که همه مسئولیت را روی دوش نویسنده‌ها گذاشته؛ قصه برای یک فیلم اوشنز کارساز نیست. پیچش‌ها مؤثر نیستند. تلاش کرده‌اند جادوی قسمت اول را بازتولید کنند و در حالی که قسمت سوم تا حدی موفق بود، دوازده ناموفق عمل کرده است. برای کامل‌کردن مجموعه ببینید و سپس فراموشش کنید. اُف! این فیلم اصلاً به پای Ocean's 11 (2001) نمی‌رسد. اگرچه بسیاری از بازیگران دوباره جمع شده‌اند، داستان از آن‌چه قسمت اول را خوب می‌کرد تقریباً هیچ ندارد. ظاهراً «بندیکت» (اندی گارسیا) که دفعه قبل حسابی سرشان را کلاه گذاشته بودند، همه را یافته و پولش را می‌خواهد؛ وگرنه... گروه متوجه می‌شود حدود ۱۰۰ میلیون دلار کم دارند و دست به یک سرقت جدید می‌زنند. پس از برنامه‌ریزی و اجرای دقیق معمولشان، متوجه می‌شوند کسی پیشی گرفته و دوباره سرقت‌ها از آن‌ها پیشی می‌گیرد — آن نابغه کسی نیست جز یک فرانسوی مطمئن به نام «تولور» (وینسنت کسل) که عملاً با آن‌ها رقابت می‌کند: سرقت یک تخم‌مرغ فابرژه از پاریس. اگر او ببرد، آن‌ها ورشکست می‌شوند؛ اگر آن‌ها برنده شوند، او «بندیکت» را تسویه می‌کند. تمام این دزدی‌ها از چشم یوروپل پنهان نمانده و مأمورشان «لاهیری» (کاترین زتا-جونز) نیز وارد ماجرا می‌شود. برای من مشکل این است که داستان هرچند عجیب‌وغریب است، ضعیف اجرا شده و تعداد زیاد شخصیت‌ها و زیرماجراها بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شود. یک صحنه بامزه با جولیا رابرتز در نقش خودش و بروس ویلیس هست، اما در کل این دنباله کش‌دار بیشتر شبیه تلاشی برای پول‌سازی است که به قیمت از دست رفتن سبک، شخصیت‌پردازی و جذابیت فیلم اول تمام شده است. از نظر تولید اما فیلم از نظر بصری قابل‌قبول است، هرچند باقی جوانب ناامیدکننده‌اند. «بفرما، او فقط یک نفر است و او فرانسوی است.» مجموعه اوشنز حالا جهانی شده و من عاشق این تحول هستم. منظره‌ها، موسیقی و بازیگران ستاره — آن‌ها دوباره موفق شده‌اند. هرچند موضوع دوباره سرقت است، تمرکز فیلم کمتر روی خود سرقت است، ولی برای من مشکلی ندارد چون روایت، پیچش‌ها و بازیگران خیلی خوب‌اند.