فیلم Stagecoach 1939

«ما قربانی بیماری زشتی به‌نام تعصب اجتماعی هستیم، پسرم.» «Stagecoach» به کارگردانی جان فورد و اقتباس ددلی نیکولز از داستانی از ارنست هایاکس ساخته شده است. در این فیلم کلر تراور، جان وین، جان کرادین، توماس میچل، اندی دیواین، دونالد میک و لوئیز پلت بازی می‌کنند. فیلم‌برداری بر عهده برت گلنون و موسیقی توسط بوریس مورس انجام شده است. شش نفر سوار بر یک گاری پستی به‌سوی...

«ما قربانی بیماری زشتی به‌نام تعصب اجتماعی هستیم، پسرم.» «Stagecoach» به کارگردانی جان فورد و اقتباس ددلی نیکولز از داستانی از ارنست هایاکس ساخته شده است. در این فیلم کلر تراور، جان وین، جان کرادین، توماس میچل، اندی دیواین، دونالد میک و لوئیز پلت بازی می‌کنند. فیلم‌برداری بر عهده برت گلنون و موسیقی توسط بوریس مورس انجام شده است. شش نفر سوار بر یک گاری پستی به‌سوی لردزبرگ هستند؛ هر یک شخصیتی متفاوت دارند، هر کدام با مشکلات و رازهای تاریک خود، و بعضی با شرم‌هایی که همراهشان است. سفر پرخطر است؛ زیرا آپاچی‌ها در دشت‌های بیابانی آن‌ها را تعقیب می‌کنند. آیا این گزینش از افرادِ متضاد می‌توانند در برابر خطر متحد شوند؟ تاریخ نشان می‌دهد که دهه ۱۹۳۰ دوران دشواری برای فیلم‌های وسترن بود. این دهه با شکست‌های پرهزینه‌ای مثل The Big Trail و Cimarron آغاز شد و استودیوهای بزرگ ژانر را تا حد تولیدهای درجه B تنزل دادند. سپس در ۱۹۳۷ داستانی با عنوان Stage to Lordsburg در مجله Collier’s منتشر شد—داستانی از ارنست هایاکس که از داستان کوتاهی به نام Boule de Suif اثر گی دو موپاسان الهام گرفته بود. جان فورد این داستان را بسیار پسندید و حقوق آن را خرید و به ددلی نیکولز اعتماد کرد تا فیلمنامه‌ای بسازد که به روایت کلاسیک یک وسترن تبدیل شود. فورد برای ساخت فیلم و برای آنکه جان وین نقش رینگو کید را بازی کند، با مقاومت برخی مدیران استودیو روبه‌رو شد و باید سخت می‌جنگید. گری کوپر و جول مک‌ریا برای نقش اصلی پیشنهاد شدند و مارلنه دیتریش برای نقش دالاس مطرح شد، اما در نهایت نقش دالاس به کلر تراور رسید. فورد اما بر تصمیمش پافشاری کرد و درست هم انجام داد؛ چون اکنون Stagecoach را می‌توان فیلمی شگفت‌انگیز دانست که نه تنها جان وین را به شهرت رساند، بلکه وسترن را دوباره زنده کرد و راه را برای چند کلاسیک ضروری پس از خود هموار ساخت. اولین وسترن صوتی جان فورد پر است از پویایی شخصیت‌ها؛ کارگردان بزرگ در این فیلم به موضوعی پرداخت که بعدها مهره‌خصوصی آثار او شد: صفات اخلاقی‌ای که در افرادی متولد می‌شود که جامعه آن‌ها را ناپاک می‌داند. البته Stagecoach هنوز در چارچوب سنتی وسترن‌های اولیه قرار دارد، اما مطالعهٔ شخصیت‌های متفاوت در شرایط بحرانی به شکلی استادانه توسط فورد و بازیگران شکل گرفته است. اورسن ولز از این فیلم خوشش می‌آمد و آن را نمونهٔ کامل سینما دانسته و گفته بود در زمان ساخت Citizen Kane بارها آن را تماشا کرده است. به‌راستی می‌توان به حرف ولز ایمان آورد: از تعقیب نفس‌گیر آپاچی و حرکات بدلکاری گرفته تا انرژی نفس‌گیر و منظرهٔ باشکوه درهٔ مونومنت، همه در یاد می‌مانند؛ اما از نظر مضمون نیز فیلم شعله‌ور است. اینکه فورد توانسته است اکشن تندوتیز را با درامی واقعی و انسانی پیوند دهد—درامی صمیمی که در پس‌زمینه‌ای پانورامیک اجرا می‌شود—دلیل تداوم جذابیت و تأثیر Stagecoach در طول سال‌هاست. از لحظه‌ای که فورد نما را به‌سوی چهرهٔ جان وین می‌آورد، ستاره‌ای بزرگ متولد شد؛ اما مهم‌تر اینکه از تیتراژ آغازین تا ثانیهٔ آخر، وسترن دوباره تولدی تازه یافت. فیلمی نزدیک به شاهکار ژانر. ۹/۱۰