فیلم Dark Passage 1947

Dark Passage؛ عبور از تاریکی، سفری روشن *** این نقد ممکن است شامل اسپویلر باشد *** وینسنت پری در زندان سن‌کوئنتین به‌خاطر قتل همسرش زندانی شده است. او از زندان می‌گریزد و تصمیم می‌گیرد نام خود را پاک کند و بی‌گناهی‌اش را اثبات کند. پس از فرار، آیرین جنسن (که پیگیر پرونده‌اش بوده) او را سوار و مخفی می‌کند. یک راننده تاکسی به او سرنخی می‌دهد که...

Dark Passage؛ عبور از تاریکی، سفری روشن *** این نقد ممکن است شامل اسپویلر باشد *** وینسنت پری در زندان سن‌کوئنتین به‌خاطر قتل همسرش زندانی شده است. او از زندان می‌گریزد و تصمیم می‌گیرد نام خود را پاک کند و بی‌گناهی‌اش را اثبات کند. پس از فرار، آیرین جنسن (که پیگیر پرونده‌اش بوده) او را سوار و مخفی می‌کند. یک راننده تاکسی به او سرنخی می‌دهد که به یک جراح زیبایی زیرزمینی می‌رسد. پس از عمل جراحی و داشتن چهره‌ای جدید، پری باید از دست پلیس دوری کند و بفهمد حقیقتاً چه کسی همسرش را کشته است. قصه شاید چندان پیچیده یا قابل تحسینی نباشد، اما حضور ستارگان و یک اجرای پشتیبان فوق‌العاده، این تریلر نوآر را بسیار فراتر از اندازهٔ معمولش می‌برد. هامفری بوگارت در نقش وینسنت پری و لارن باکال در نقش آیرین جنسن بازی می‌کنند؛ با وجود اینکه اغلب منتقدان «Dark Passage» را ضعیف‌ترین همکاری این زوج خاص می‌دانند، من معتقدم کشش و شیمی جنسی بین آن‌ها به اندازهٔ «The Big Sleep» الکتریسیته دارد. باید گفت که هر دو بازیگر در مقابل اجرای تند و گزندهٔ اگنس مورهد در نقش مدژ رپف کم‌فروغ به نظر می‌رسند؛ او با بازی‌اش سطح کار را بالا می‌برد و وقتی فیلم در آستانهٔ سکون قرار می‌گیرد، توجه بیننده را جلب می‌کند. تکنیک هوشمندانهٔ دوربین که رویدادها را از منظر وینسنت نشان می‌دهد، در یک‌سوم اول فیلم خوب جواب می‌دهد (ما صورت وینسنت را نمی‌بینیم)، ولی هم‌زمان با روایت غلیظ بوگارت، این تأثیر پس از تغییر چهرهٔ وینسنت کاهش می‌یابد. عنصر مرموز داستان آن ضربه‌ای را که باید نمی‌گیرد، زیرا از ابتدا می‌دانیم که درونِ نقش بوگارت است؛ بنابراین وقتی پرده‌برداری رخ می‌دهد، چندان تأثیرگذار نیست. با این حال، فیلم به‌عنوان یک تریلر نوآر قابل قبول عمل می‌کند؛ بازی‌ها عالی‌اند و چرخش‌های پایانی به‌خوبی جمع‌بندی می‌شوند، بنابراین «Dark Passage» برای طرفداران تریلرهای نوآر تماشایی توصیه‌پذیر است. امتیاز: 7/10 هامفری بوگارت دست‌کم نیمی از «Dark Passage» شنیده می‌شود اما دیده نمی‌شود. وقتی فیلم از دید او فیلم‌برداری نمی‌شود — چیزی که در هر دوره‌ای بیشتر به‌عنوان یک شیوهٔ چشم‌گیر به‌نظر می‌رسد، اگرچه احتمالاً در سال 1947 نوآورانه به‌نظر می‌رسید؛ چیزی شبیه یک بازی تیراندازی اول‌شخص سال‌ها پیش از ظهور این نوع بازی‌ها — چهرهٔ بوگارت یا در سایه است یا با بانداژ پوشانده شده است. بانداژها نتیجهٔ یک جراحی زیبایی زیرزمینی‌اند، که خود عجیب است چون معمولاً تنها شروران حقیقی به چنین افراط‌هایی تن می‌دهند — شاید چون تنها وجدان واقعاً گناهکار بتواند از جدا شدن از چهرهٔ آینه‌ای خود جان به‌در برد. در اینجا اما وینسنت پری (بوگارت) قربانی یک خطای قضایی است که قصد دارد بی‌گناهی‌اش را ثابت کند. اگر او موفق شود بی‌گناهی‌اش را ثابت کند چه می‌شود؟ آیا دوباره زیر تیغ جراحی می‌رود تا به چهرهٔ قبلی‌اش بازگردد؟ یا با چهره‌ای جراحی‌شده باقی خواهد ماند؟ چیزی به من می‌گوید وینس به این مسائل خوب نیندیشیده؛ از سوی دیگر می‌توانست اوضاعش خیلی بدتر شود — مثلاً مثل نقش پیتر لورن در «The Face Behind the Mask». با وجود همهٔ نفعی که چهرهٔ جدید برایش دارد، شاید بهتر بود چهرهٔ قبلی‌اش را نگه می‌داشت و وقت و پولش را صرفه‌جویی می‌کرد — و می‌توان همین را دربارهٔ نویسنده/کارگردان دلمر دیوز هم گفت؛ واقعاً چه لزومی داشت بوگی (که تا آن زمان در آثار مهمی مثل «The Maltese Falcon»، «Casablanca»، «To Have and Have Not» و «The Big Sleep» بازی کرده بود) را بیاورند و در نیمهٔ اول فیلم با او بازی قایم‌موشک راه بیندازند؟