فیلم Harriet 2019

فیلم 'هریّت' در داستان‌گویی کلیشه‌ای و تلاش برای رسیدن به موفقیت دچار مشکل است، اما این به معنای نادیده گرفتن بازی فوق‌العاده، موسیقی نوآورانه و البته داستان واقعی شجاعت هریّت توبمن نیست. با توجه به جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است»، مبارزه برای پایان دادن به خشونت و نژادپرستی سیستماتیک علیه سیاه‌پوستان در DNA ایالات متحده ریشه دارد و 'هریّت'، متأسفانه، بار دیگر یادآور بدرفتاری مداوم...

فیلم 'هریّت' در داستان‌گویی کلیشه‌ای و تلاش برای رسیدن به موفقیت دچار مشکل است، اما این به معنای نادیده گرفتن بازی فوق‌العاده، موسیقی نوآورانه و البته داستان واقعی شجاعت هریّت توبمن نیست. با توجه به جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است»، مبارزه برای پایان دادن به خشونت و نژادپرستی سیستماتیک علیه سیاه‌پوستان در DNA ایالات متحده ریشه دارد و 'هریّت'، متأسفانه، بار دیگر یادآور بدرفتاری مداوم با آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار است. فیلم‌هایی درباره برده‌داری همچنان مرتبط هستند، زیرا همان تبعیض امروز نیز وجود دارد. می‌خواهم با بخشی از متن آهنگ فیلم 'Stand Up' به پایان برسانم که بسیار تأثیرگذار است: “من خواهم ایستاد، مردم خود را با خود می‌برم، با هم به خانه‌ای نو خواهیم رفت.“ سینتیا ارویو در نقش زن نام‌آشنا به خوبی ظاهر می‌شود، زنی که تلاش می‌کند خود را از نسل‌ها بردگی رها کند و سپس به آزادسازی خانواده و نژاد خود از سرکوب بی‌رحمانه اربابانشان بپردازد. این تصویر از اراده خالص او، همراه با شجاعت و جسارت، به خوبی به تصویر کشیده شده است، اما متأسفانه بقیه فیلم به گونه‌ای است که کمی بیشتر از یک فیلم تلویزیونی عادی نیست. نه اینکه بازیگران به‌ویژه بد باشند، بلکه هیچ‌کدام - به‌ویژه "برودرس" با بازی جو آلوین - واقعاً تأثیرگذار نیستند. جانل مونه به اندازه کافی در فیلم حاضر نیست تا تأثیر زیادی بگذارد و بقیه داستان نیز به دقت تولید شده اما نتوانسته حس واقعی تهدیدی که این زن در برابر جریانی اجتماعی که کمتر کسی قبل از او جرات کرده بود با آن روبرو شود، را انتقال دهد. همه چیز کمی بیش از حد تمیز و استریل است و حتی در اوج احساسی‌اش - خوب، من فقط فکر می‌کردم که کسی قرار است یک آهنگ به ما بدهد. شاید این‌گونه تأثیر بیشتری داشت؟ همچنین تأکید کمی بر کار او به عنوان "مبارز آزادی" وجود دارد - شخصیتی شبیه به رابین هود که مصمم به رهایی مردمش با حداقل خشونت و با نادیده گرفتن تمایلات واضح انتقام از آزاردهندگان سابقش است. پیام در آنجا وجود دارد، اما بیش از حد به نگرش‌های فرضی مخاطب تکیه دارد تا به‌طور قدرتمند ناامیدی او و بی‌عدالتی زندگی روانی‌اش را نشان دهد. تماشایش قابل قبول است، اما متأسفانه کمی بیش از حد ناامیدکننده است.