فیلم The Wages of Fear 1953

همیشه برایم افتخار است که نخستین نقد یک فیلم را بنویسم، به‌ویژه فیلم‌هایی مثل این؛ با این حال مرا ناراحت می‌کند که خیلی‌ها این شاهکار باشکوه و تکان‌دهنده را ندیده‌اند. چهار مرد در واقع در شهری بن‌بست و بدون پول گیر افتاده‌اند؛ هر روزشان صرف گذراندن وقت، نوشیدن و دلسردتر شدن می‌شود. بعد بختشان تغییر می‌کند—یا آیا واقعاً؟ آتش‌سوزی بزرگی در یک تأسیسات حفاری نفت نزدیک...

همیشه برایم افتخار است که نخستین نقد یک فیلم را بنویسم، به‌ویژه فیلم‌هایی مثل این؛ با این حال مرا ناراحت می‌کند که خیلی‌ها این شاهکار باشکوه و تکان‌دهنده را ندیده‌اند. چهار مرد در واقع در شهری بن‌بست و بدون پول گیر افتاده‌اند؛ هر روزشان صرف گذراندن وقت، نوشیدن و دلسردتر شدن می‌شود. بعد بختشان تغییر می‌کند—یا آیا واقعاً؟ آتش‌سوزی بزرگی در یک تأسیسات حفاری نفت نزدیک رخ می‌دهد و مدیر آنجا به گروهی جسور/بی‌باک نیاز دارد تا دو تریلی حامل نیتروگلیسرین فوق‌حساس را از راه‌های بد نگه‌داری‌شده و گذرگاه‌های خطرناک عبور دهند تا آتش را خاموش کنند. کاروانی بین‌المللی عازم می‌شود و دو «بمب متحرک» همراهشان است، با این آگاهی که کوچک‌ترین لرزش ممکن است همه را نابود کند. گرمای سوزان و اعصاب فرسوده‌شان همه به آنچه در ادامه رخ می‌دهد کمک می‌کنند: درامی که تقریباً با ریتمی بی‌نقص هیجان را کم‌کم بالا می‌برد تا ما نیز گویی در کنارشان در این سفر خطرناک شریک شویم. «ماریو» (ایو مونتاند) مردی کورسیکایی و بدون ابهام است که کنار «جو» (شارل وانیل) با آن رفتار خشونت‌آمیز قرار می‌گیرد. لوییجی (فولکو لیّی) فقط می‌خواهد کار را انجام دهد و همراه با آلمانی کمی مرموز «بیمبا» (پیتر فن آیک) رانندگی می‌کند. با اینکه فیلم در فضای باز و در جنگل‌های انبوه فیلم‌برداری شده، جهان فیلم خفقان‌آور است؛ دنیای آنها به دو کامیون کوچک محدود شده و خطر از هر گوشه فرا می‌رسد، حشراتی که بی‌رحمانه خونشان را می‌مکند و همه اینها در ازای تنها دو هزار دلار برای هر نفر! سفر شخصیت‌ها را هم تغییر می‌دهد—«جو» خود‌نما و مطمئن کم‌کم در برابر ترس‌هایش تسلیم می‌شود و شریکش قد می‌کشد—و نوعی وابستگی متقابل شکل می‌گیرد که حقیقتاً غافلگیرکننده است. هنری-ژرژ کلوزو فیلمی ساخته که در پایان واقعاً باعث می‌شود برای این مردان احساس همدلی کنیم، حتی اگر در ابتدا علاقه یا همدردی چندانی نسبت به آنها نداشته باشیم. او توانسته به مخاطب حس مطلق رنج و عزم راسخ این مردان را منتقل کند، هم‌زمان با وقوع تراژدی که اولویت‌ها و دیدگاه‌هایشان را تکان می‌دهد؛ تکانی که به‌راحتی می‌تواند محموله‌شان را منفجر کند. به نظرم وانیل یکی از بهترین شخصیت‌ها را برای اجرا دارد، اما پویایی فزاینده‌ و موثر بین او و مونتاند واقعاً خوب کار می‌کند و فیلم را به داستان بقاهایی تبدیل می‌کند که دیدنش ضروری است.