فیلم Invitation to a Gunfighter 1964

موضوع خوب است اما اجرا خیلی بی‌مهارت است. سرباز شورشی مت ویور پس از جنگ داخلی به شهر بازمی‌گردد و می‌بیند خانه‌اش را رییس بی‌وجدان شهر، سم بروستر، فروخته است. بروستر که نگران جان خود است، هفت‌تیرکشی به نام ژول گاسپارد دِستن را اجیر می‌کند تا ویور را از میان بردارد. اما با اقامت دِستن در شهر، برای او روشن می‌شود که مردم شهر تا چه...

موضوع خوب است اما اجرا خیلی بی‌مهارت است. سرباز شورشی مت ویور پس از جنگ داخلی به شهر بازمی‌گردد و می‌بیند خانه‌اش را رییس بی‌وجدان شهر، سم بروستر، فروخته است. بروستر که نگران جان خود است، هفت‌تیرکشی به نام ژول گاسپارد دِستن را اجیر می‌کند تا ویور را از میان بردارد. اما با اقامت دِستن در شهر، برای او روشن می‌شود که مردم شهر تا چه اندازه فاسد و تهی از اخلاق‌اند. برایم دردناک است که فیلمی با حضور این همه آدم خوب را چنین ناامیدکننده ارزیابی کنم. هستهٔ موضوعی فیلم فوق‌العاده است — چیز تازه‌ای نیست که قبلاً ندیده باشیم — اما داستان‌های هفت‌تیرکش اجیرشده که شهر کثیف را اصلاح می‌کند همیشه اگر با دقت و پایبندی به جوهرهٔ اخلاقی روایت شوند، جذاب‌اند. «دعوت به هفت‌تیرکش»، با اینکه بازیگران مشهوری مانند یول برینر، جرج سیگل، برد دکستر، پت هینگل و سترودر مارتین دارد و کارگردانش ریچارد ویلسون، همکار اورسن ولز بوده، ریتمی کند دارد و بازی‌ها بیشتر شبیه فیلم‌های درجهٔ پایین کم‌بودجه است. موسیقی دیوید رکسن مزاحم است و اصلاً با فضای اثر همخوانی ندارد، و محل فیلم‌برداری در پشت‌صحنه کاملاً مشخص است. فیلم در یک‌سوم پایانی کمی بهتر می‌شود و خوشبختانه از برینر خواسته می‌شود که بیش از راه‌رفتن افسرده، نقش خود را ایفا کند، اما این بهبودی موقتی است و پایانی خنثی و بی‌هیجان دارد. ظاهراً من در اقلیت هستم نسبت به نظراتی که تاکنون برای این فیلم نوشته شده، شاید موقع دیدن فیلم در شرایط نامطلوبی بودم، اما احتمال اینکه دوباره سراغ این فیلم بروم نزدیک به صفر است. ۳/۱۰