فیلم The Thirteenth Floor 1999

فیلم The Thirteenth Floor ایده‌ای فوق‌العاده و چندان نوآورانه دارد، اما با دیالوگ‌های ضعیف، پیرنگی شبیه فیلم‌های B و تولیدی که گاهی ارزانی‌اش به چشم می‌آید مواجه است. فیلم عناصر Dark City و The Matrix (و تا حدودی eXistenZ) را در خود دارد، ولی به ارتفاع شگفتی‌آفرین آن آثار نمی‌رسد؛ با این‌حال از جهاتی ترکیب بدیع و جذابی ارائه می‌دهد و ارزش دیدن را دارد....

فیلم The Thirteenth Floor ایده‌ای فوق‌العاده و چندان نوآورانه دارد، اما با دیالوگ‌های ضعیف، پیرنگی شبیه فیلم‌های B و تولیدی که گاهی ارزانی‌اش به چشم می‌آید مواجه است. فیلم عناصر Dark City و The Matrix (و تا حدودی eXistenZ) را در خود دارد، ولی به ارتفاع شگفتی‌آفرین آن آثار نمی‌رسد؛ با این‌حال از جهاتی ترکیب بدیع و جذابی ارائه می‌دهد و ارزش دیدن را دارد. دیدن نسخه‌های جوان‌تر گرتشن مول، وینسنت د’اونوفریو و دنیس هیزبرت هم جالب است. داستان حول کشف مهمی است که «فولر» (آرمین مولر-اشتال) انجام می‌دهد و می‌خواهد آن را با شریکش «هال» (کریگ بیرکو) در میان بگذارد، اما نگران امنیت خود است. او نامه‌ای در دنیای شبیه‌سازی‌شده‌ای که ساخته‌اند می‌گذارد. وقتی همکارش به قتل می‌رسد، «هال» به مظنونی اصلی تبدیل می‌شود و باید سرنخ‌هایی را که دوستش بر جا گذاشته دنبال کند، قاتل واقعی را پیدا کند و در عین حال نوآوری‌شان را از دنیای شبیه‌سازی‌شده نجات دهد. نکته مثبت فیلم، سادگی و مهارتی است که در کنار هم گذاشتن خط‌های زمانی دارد؛ تماشاگر مجبور نیست برای دنبال کردن تغییر محیط‌ها و زمان‌ها دهان‌کجی کند. بازیگران درخشان تک‌تک برجسته نیستند، اما کار گروهی و پرداخت به وابستگی روزافزون ما به فناوری، داستان را جمع‌وجور و جذاب نگه می‌دارد. پایان‌بندی تا حدی غیرمنتظره است و در مجموع فیلم تجربه‌ای نسبتاً قابل‌قبول از دست‌ورزی دنیاهای شبیه‌سازی‌شده و چندجهانی ارائه می‌دهد. بازی‌ها هم چشمگیرند؛ به‌ویژه وینسنت د’اونوفریو که دو شخصیت کاملاً متفاوت را به‌خوبی ایفا می‌کند. در مجموع، اگرچه فیلم بی‌نقص نیست، اما برای مخاطبی که از داستان‌های معمایی-علمی تخیلی با فضای نوآر و رازآلود لذت می‌برد، دیدنش توصیه می‌شود. امتیاز پیشنهادی: 79 از 100.